نزاع بر سر حصار ساحلی در سندبنکس؛ «هیچ‌کس مالک شن نیست» در گران‌ترین شهر ساحلی بریتانیا

نزاع بر سر حصار ساحلی در گران‌ترین شهر بریتانیا

در شهر ساحلی مرفه سندبنکس در پول، که با میانگین قیمت خانه ۹۶۵,۷۰۸ پوند در سال گذشته، به عنوان گران‌ترین منطقه ساحلی بریتانیا شناخته می‌شود، نصب یک حصار چوبی در بخشی از ساحل، جنجالی بزرگ میان ساکنان محلی و مالکان خانه‌های لوکس ایجاد کرده است. این اختلاف بر سر حق عبور و مرور عمومی در مقابل مالکیت خصوصی حریم ساحلی، جامعه را دوپاره کرده است.

برخی از ساکنان محلی ادعا می‌کنند که حق عبور و مرور آن‌ها محدود شده است، در حالی که مالکان زمین می‌گویند مالک آن هستند و می‌توانند به هر شکلی که می‌خواهند از آن استفاده کنند. این درگیری در منطقه‌ای رخ داده که در ماه‌های زمستان اغلب آرام است و منتظر هجوم گردشگران تابستانی می‌ماند.

«هیچ‌کس مالک شن نیست»: صدای معترضان

سوزان مک‌گوان، که از سال ۱۹۹۲ در سندبنکس زندگی می‌کند و روزانه سگ‌هایش را در این منطقه قدم می‌زند، می‌گوید:

«هیچ‌کس مالک شن نیست، شن یک حق طبیعی عبور عمومی است. ما از چیزی محروم می‌شویم که باید برای ما آزاد باشد.»

مسیر پیاده‌روی عمومی شماره ۸۲، که از جاده پانوراما به سمت بندر پول می‌رود، دهه‌هاست که توسط مردم محلی برای دسترسی به ساحل و حریم ساحلی استفاده می‌شود. خانه‌های لوکس در این منطقه دارای باغ‌هایی هستند که مستقیماً به بخشی از شن‌ها که اکنون حصارکشی شده، منتهی می‌شوند.

در کنار حصار، تابلویی نصب شده که به مردم هشدار می‌دهد در مسیری به عرض ۱.۸ متر باقی بمانند و اضافه می‌کند: «متجاوزان تحت پیگرد قانونی قرار خواهند گرفت.»

تجربه ارعاب و محدودیت دسترسی

ساکنان محلی از اقدامات صورت گرفته برای محدود کردن دسترسی ابراز نارضایتی و خشم کرده‌اند:

• سوزان مک‌گوان: پس از اینکه سگش از حصار عبور کرد، به او گفته شد منطقه را ترک کند و از آن زمان به دلیل احساس «بسیار ارعاب‌آور»، نتوانسته به آنجا بازگردد.
• فانی توماس (۸۰ ساله): هنگام پیاده‌روی شبانه، چراغ امنیتی روشن شده، دوربین مداربسته او را فیلمبرداری کرده و صدایی از بلندگو به او گفته «دور شو».
• سو دراپر: از حصارکشی ساحل ابراز خشم کرده و می‌گوید ساکنان پس از سال‌ها استفاده، اکنون مجبورند در یک بخش کوچک از شن‌ها جمع شوند زیرا «جای دیگری برای رفتن» وجود ندارد.

ادعای مالکیت خصوصی حریم ساحلی

در مقابل، مالکان خانه‌هایی که باغ‌هایشان به این منطقه منتهی می‌شود، بر مالکیت خصوصی خود تأکید دارند. نیک ساویر، یکی از ساکنان خیابان The Horseshoe، در پاسخ به این ادعاها گفت:

«این یک ساحل نیست، بلکه در واقع یک حریم ساحلی (foreshore) است و مالکیت خصوصی دارد. اوضاع واقعاً از کنترل خارج و مضحک شده است.»

آقای ساویر اظهار داشت که با پیاده‌روی مردم در امتداد ساحل مشکلی ندارد، به شرطی که «باادب و محترمانه» باشند و او به دنبال «راه‌حلی دوستانه» است.

اقدام حقوقی گروه جامعه سندبنکس

نورمن آلنبی-اسمیت، رئیس گروه جامعه سندبنکس با ۶۵۰ عضو، اعلام کرد که تلاش‌هایش برای یافتن راه‌حلی متمدنانه «ناموفق» بوده و ارعاب ساکنان محلی، گروه را مجبور به اقدام کرده است.

این گروه اکنون به دنبال مشاوره حقوقی است، زیرا نگران تأثیرات بلندمدت این موضوع هستند. آقای آلنبی-اسمیت هشدار داد:

«این وضعیت یک سابقه ایجاد می‌کند و مناطق دیگر شبه‌جزیره نیز ممکن است با همین نوع مشکل مواجه شوند. ما باید مراقب حفاظت از قلمرو عمومی در سراسر شبه‌جزیره باشیم.»

موضع نهادهای رسمی در مورد مالکیت

در مورد مالکیت خط ساحلی، نهادهای رسمی موضع خود را به شرح زیر اعلام کرده‌اند:

• Crown Estate (TCE): این نهاد که حدود نیمی از حریم ساحلی انگلستان، ولز و ایرلند شمالی را مدیریت می‌کند، اعلام کرد که «زمین مورد نظر تحت مالکیت TCE نیست و به نظر می‌رسد مالکیت خصوصی دارد.»
• شورای بورنموث، کرایست‌چرچ و پول: سخنگوی شورا تأیید کرد که «از آنجایی که زمین دارای مالکیت است، نیازی به درخواست مجوز ساخت برای حصار نبوده است.» و افزود که این یک «ساحل خصوصی» است و هیچ مدرکی دال بر امکان دسترسی عمومی وجود ندارد.

لوئیس وینکس، فعال گروه ملی «حق عبور و مرور» (Right to Roam)، با اشاره به پیچیدگی ساختارهای مالکیت، خواستار قوانین جدیدی برای حفاظت از دسترسی عمومی به مکان‌هایی است که مردم از لحاظ تاریخی حق عبور داشته‌اند، «صرف نظر از مالکیت آنجا».