آیکون خبر

خبر کامل

نظریه جدید ناسا: فناوری فرازمینی‌ها محدود است؛ سقف پیشرفت «آیفون ۴۲» است

نظریه جدید ناسا: فناوری فرازمینی‌ها محدود است؛ سقف پیشرفت «آیفون ۴۲» است

یک پژوهشگر برجسته ناسا و دانشگاه مریلند با ارائه نظریه‌ای جسورانه، دیدگاه‌های رایج درباره فناوری‌های فرازمینی را به چالش کشیده است. این نظریه جدید که پاسخی به معمای دیرینه پارادوکس فِرمی است، مطرح می‌کند که پیشرفت‌های تکنولوژیک بیگانگان ممکن است بسیار محدودتر از تصورات ما باشد و به یک سقف فیزیکی رسیده باشد.

برای دهه‌ها، معمای پارادوکس فِرمی ذهن دانشمندان را به خود مشغول کرده است: با وجود میلیاردها ستاره و عمر طولانی کیهان، چرا هیچ نشانی از حیات فرازمینی پیشرفته پیدا نکرده‌ایم؟ اکنون رابین کوربت، پژوهشگر ناسا، با مقاله‌ای که در سرور پیش‌انتشار arXiv منتشر شده، به این پرسش پاسخ می‌دهد.

محدودیت‌های فناوری فرازمینی: سقف پیشرفت کجاست؟

کوربت استدلال می‌کند که فناوری بیگانگان شاید «ابرفناوری» که ما در داستان‌های علمی-تخیلی تصور می‌کنیم، نباشد. او بر این باور است که فرازمینی‌ها تنها اندکی از ما پیشرفته‌ترند و به دلیل محدودیت‌های فیزیکی جهان، به یک سقف تکنولوژیکی رسیده‌اند که خیلی فراتر از سقف فعلی ما نیست.

او برای درک بهتر این وضعیت، از یک تمثیل جذاب استفاده می‌کند:

ما در مرحله «آیفون ۱۷» هستیم و آن‌ها به «آیفون ۴۲» دست یافته‌اند. این بدان معناست که پیشرفت آن‌ها متوقف شده و هرگز به فناوری‌های علمی تخیلی دست نیافته‌اند.

فناوری‌های غیرممکن و مقیاس کارداشف

بر اساس این نظریه، دستیابی به فناوری‌هایی مانند دورنوردی یا سفر سریع‌تر از نور که دانشمندان اکنون معتقدند اصولاً غیرممکن هستند، برای فرازمینی‌ها نیز محقق نشده است. این محدودیت‌ها همچنین مقیاس‌های پیچیده‌ای مانند مقیاس کارداشف را که تمدن‌ها را بر اساس مصرف انرژی رتبه‌بندی می‌کند، بی‌معنا می‌سازد.

چرا کهکشان کلونی نشده است؟ خستگی اکتشاف

دانشمندان موافقند که یک تمدن، حتی با موشک‌های معمولی، می‌تواند تمام کهکشان را در چند ده میلیون سال کلونی کند. پس چرا این اتفاق نیفتاده است؟ نظریه کوربت این بخش را نیز پوشش می‌دهد. او می‌گوید شاید آن‌ها به سادگی از جستجو خسته شده‌اند و پس از کاوش در همسایگی محلی خود، از اکتشاف فضا دست کشیده‌اند.

سفر بین‌ستاره‌ای فوق‌العاده دشوار است. برای درک مقیاس این دشواری، کافی است به وضعیت فضاپیمای خودمان نگاه کنیم:

فضاپیمامقصدزمان تقریبی سفر
وویجر ۱پروکسیما قنطورس (نزدیک‌ترین ستاره)حدود ۷۵,۰۰۰ سال

کوربت معتقد است پس از ارسال ماموریت‌هایی به هزاران سامانه ستاره‌ای، بیگانگان درمی‌یابند که اطلاعات علمی جدید زیادی به دست نمی‌آید و هیجان کشف از بین می‌رود.

بازنگری در جستجوی حیات فرازمینی: تمرکز بر سیگنال‌های نشتی

جدی گرفتن این نظریه به معنای تغییری ریشه‌ای در رویکرد ما به جستجوی حیات فرازمینی (SETI) است. در وهله اول، دیگر نباید به دنبال ابرپروژه‌های مهندسی فضایی عظیم مانند کُره‌های دایسون یا فانوس‌های قدرتمند طولانی‌مدت باشیم، زیرا راه‌اندازی و نگهداری آن‌ها برای میلیون‌ها سال فوق‌العاده گران خواهد بود.

در عوض، باید به دنبال «تابش‌های نشتی» باشیم؛ همان سیگنال‌های رادیویی و تلویزیونی تصادفی که آن‌ها به فضا منتشر می‌کنند، درست مانند ما. این رویکرد مستلزم بهبود ابزارهای شنیداری ماست، زیرا سیگنال‌های زمینی در زمان رسیدن به نزدیک‌ترین ستاره‌ها آنقدر ضعیف می‌شوند که از نویز فضا قابل تشخیص نیستند.

پروژه‌های جدیدی مانند آرایه کیلومتر مربعی (Square Kilometre Array) ممکن است بالاخره به اندازه‌ای حساس باشند که بتوانند آنالوگ‌های مشابه زمین را تا ۲۰۰ پارسک دورتر تشخیص دهند. اگر نظریه کوربت درست باشد، ما به دنبال خدایان یا تمدن‌های بی‌نهایت پیشرفته نیستیم، بلکه به دنبال همسایگانی هستیم که درست مانند ما درگیر محدودیت‌ها و سقف‌های تکنولوژیکی هستند.

شناسنامه خبر:

درباره هوش‌مصنوعی دست‌اول:

تمامی اخبار دست‌اول توسط دستیار هوش مصنوعی «هوشنگ» پردازش، صحت‌سنجی، خلاصه و بازنویسی شده است. هوشنگ هر روز با داده‌های جدید آموزش داده می‌شود و با نظارت دقیق انسانی و سردبیری دست‌اول در حال بهتر شدن است.
شما می‌توانید از چت‌بات و سایر ابزارهای هوشنگ به صورت رایگان استفاده کنید.

دسترسی رایگان به هوشنگ ↗