چالش اسکاتلند برای کربن صفر: چرا دولت با توصیه کاهش دام مخالفت کرد؟

مزرعه‌ای با تراز کربن منفی: روش «چرای متحرک»

جانی بالفور، کشاورزی در نزدیکی گلنروثز در فایف، گله‌ای متشکل از ۳۰۰ راس گاو نژاد «آبردین آنگوس» را مدیریت می‌کند. مزرعه او به عنوان یک کسب‌وکار کربن منفی ارزیابی شده است؛ به این معنی که بیش از آنچه گاز دی‌اکسید کربن منتشر می‌کند، از جو زمین حذف می‌نماید.

این موفقیت عمدتاً به دلیل روش «چرای متحرک» (Mob Grazing) است که در آن گاوها در تمام طول سال در فضای باز زندگی می‌کنند و هر روز به قطعه‌ای تازه از چمن منتقل می‌شوند. این روش، همراه با درختان، خاک و چمن موجود در زمین، انتشار گازهای گلخانه‌ای دام را جبران می‌کند.

بالفور تاکید می‌کند که نباید دام را مشکل محیط زیست دانست، بلکه باید بر نحوه مدیریت کلی مزارع تمرکز کرد. او می‌گوید: «مشکل گاو نیست، مشکل نحوه انجام کار است. ما باید گاوهایمان را بهتر مدیریت کنیم.»

در سیستم قدیمی مزرعه بالفور، گاوها زمان زیادی را در آغل می‌گذراندند و از علوفه، جو و لوبیا تغذیه می‌کردند که کشت آن‌ها مستلزم استفاده از سموم، کود و ماشین‌آلات زیادی بود. حذف این فرآیندها، ردپای کربن مزرعه را به شدت کاهش داده است.

تعهدات دولت و شکاف ۱.۲ میلیون تنی انتشار

دولت اسکاتلند متعهد شده است که تا سال ۲۰۴۵ به هدف «کربن صفر» (Net Zero) دست یابد. این هدف عمدتاً از طریق کاهش انتشار گازها و سپس جبران باقیمانده از طریق فرآیندهای طبیعی و مهندسی محقق می‌شود. با این حال، دولت پس از چندین بار عدم دستیابی به اهداف سالانه، سال گذشته این معیارها را لغو و بودجه‌های کربن پنج‌ساله را جایگزین کرد.

در تابستان امسال، جان سوینی، وزیر اول اسکاتلند، به کشاورزان قول داد که مجبور به کاهش تعداد دام‌های خود نخواهند بود. این وعده، که مورد استقبال کشاورزان قرار گرفت، مستقیماً با توصیه‌های کمیته مستقل تغییرات اقلیمی (CCC) در تضاد است.

کمیته تغییرات اقلیمی در گزارش خود پیشنهاد کرده بود که برای دستیابی به اهداف، تعداد دام‌ها باید تا سال ۲۰۳۵ به میزان ۲۶ درصد کاهش یابد. این کمیته پیش‌بینی کرده است که انتشار سالانه گازهای گلخانه‌ای از بخش کشاورزی باید از ۷.۶ میلیون تن در سال ۲۰۲۵ به ۵.۱ میلیون تن تا سال ۲۰۳۵ برسد.

بر اساس گزارش CCC، حدود ۴۸ درصد از این کاهش ۲.۵ میلیون تنی باید از طریق کاهش تعداد دام‌ها حاصل شود. با توجه به تعهد دولت، این سیاست شکافی معادل ۱.۲ میلیون تن دی‌اکسید کربن در مسیر دستیابی به اهداف ۲۰۳۵ ایجاد می‌کند.

جبران کربن: درختکاری و پرچین‌ها

یکی از راه‌های جبران انتشار گازها، افزایش پوشش جنگلی است. CCC پیشنهاد کرده بود که پوشش جنگلی از ۱۹ درصد کنونی به ۲۱ درصد تا سال ۲۰۳۵ افزایش یابد. بخشی از استدلال کمیته برای کاهش دام، آزادسازی زمین برای ایجاد جنگل‌های جدید بود.

با این حال، درختکاری در سال‌های اخیر در اسکاتلند با مشکل مواجه شده و دولت از اهداف سالانه خود عقب مانده است. این چالش‌ها شامل موارد زیر است:

• بودجه‌های احیای طبیعت برای درختکاری برای تأمین افزایش حقوق مقامات محلی هزینه شد.
• یک شرکت بزرگ نهالستان در سپتامبر گذشته ورشکست شد.

گزینه دیگر، گسترش پرچین‌ها (Hedgerows) در حومه اسکاتلند است. در حال حاضر حدود ۴۳,۰۰۰ کیلومتر پرچین وجود دارد و CCC پیشنهاد می‌کند تا سال ۲۰۳۵، ۵,۰۰۰ کیلومتر و در دهه بعد ۴,۰۰۰ کیلومتر دیگر به آن اضافه شود.

دنیس والتون، کشاورزی در بریکشایر، ۱۱ کیلومتر پرچین به مزرعه خود اضافه کرده است. با این حال، پتانسیل جذب کربن پرچین‌ها محدود است:

این میزان جبران، بسیار کمتر از کسری ۱.۲ میلیون تنی است که سیاست‌های دولت اسکاتلند ایجاد کرده است.

گزینه‌های کوتاه‌مدت و فناوری‌های نوظهور

برای پر کردن این شکاف، دولت می‌تواند به بخش‌هایی خارج از کشاورزی و کاربری زمین نگاه کند. حمل و نقل داخلی با تقریباً ۲۹ درصد، بزرگترین منبع انتشار گازهای گلخانه‌ای اسکاتلند است، در حالی که کشاورزی با کمی کمتر از ۱۹ درصد در رتبه سوم قرار دارد.

تسریع در گسترش خودروهای الکتریکی می‌تواند کمک‌کننده باشد، اگرچه بیشتر اهرم‌های لازم برای این کار در اختیار دولت بریتانیا است. همچنین، حذف‌های مهندسی‌شده کربن، مانند مکیدن مکانیکی دی‌اکسید کربن از جو و دفن آن در زیر زمین، می‌تواند به جبران کمک کند. این فناوری هنوز در مراحل اولیه است و بیشتر برای جبران انتشار گازها در بخش‌هایی مانند هوانوردی طراحی شده که کاهش انتشار در آن‌ها دشوار است.