هدف فضایی ایران: رسیدن به مدار ۳۶ هزار کیلومتری ژئو تا دو سال آینده

اولویت ملی در برنامه ۱۰ ساله فضایی

به گفته رئیس پژوهشگاه فضایی، دستیابی به مدار ژئو نه تنها در برنامه ۱۰ ساله فضایی کشور گنجانده شده، بلکه به عنوان یک اولویت ملی و جزو برنامه‌های کلان کشور محسوب می‌شود. این مدار برای توسعه زیرساخت‌های ارتباطی و رسانه‌ای کشور اهمیت فوق‌العاده‌ای دارد.

کاربردهای حیاتی ماهواره‌های ژئو

ماهواره‌های مستقر در مدار ژئو دارای دو کاربرد عمده هستند که مستقیماً با حاکمیت و ارتباطات ملی در ارتباط است:

• کاربرد ارتباطی: فراهم‌آوری زیرساخت‌های مخابراتی پایدار.
• کاربرد پخش رسانه‌ای (Broadcast): استفاده برای موضوعات مربوط به صدا و سیما و پخش تلویزیونی.

تفاوت «تاچ ژئو» و استقرار ماهواره عملیاتی

یزدانیان تأکید کرد که در مسیر دستیابی به مدار ژئو، دو هدف مجزا دنبال می‌شود که از نظر فنی و زمانی با یکدیگر متفاوت هستند:

1. رسیدن به ژئو (تاچ ژئو): به این معنا که بتوانیم ماهواره‌ای را در یک مدار بیضوی قرار دهیم که اوج آن به ارتفاع ۳۶ هزار کیلومتری برسد.
2. داشتن ماهواره ژئو: به این معنا که ماهواره‌ای در مدار ۳۶ هزار کیلومتری قرار گرفته و به صورت عملیاتی در آن مدار فعالیت کند.

«ما باید ماهواره‌ای داشته باشیم که به ژئو برسد و هم در ژئو و ۳۶ هزار کیلومتر فعالیت انجام بدهد. این موضوع در حال پیگیری است.»

جدول زمانی دستیابی به مدار ژئو

رئیس پژوهشگاه فضایی ایران در خصوص زمان‌بندی تحقق این اهداف، جزئیات دقیقی ارائه داد که نشان‌دهنده تفاوت فاحش بین توانمندی اولیه و عملیاتی شدن کامل پروژه است:

وی خاطرنشان کرد که پروژه‌های ماهواره‌های ژئو معمولاً ماهواره‌هایی از جنس حاکمیت هستند و هزینه‌های سنگین پرتاب و تأمین آن‌ها در سطح جهانی توسط دولت‌ها و حکومت‌ها تأمین می‌شود.