ارتباط چربی شکمی در یائسگی با افزایش خطر زوال شناختی

یافته‌های جدید یک مطالعه علمی منتشر شده در مجله «یائسگی» نشان می‌دهد که افزایش چربی احشایی (چربی شکمی) در طول و پس از دوران یائسگی، فراتر از خطرات قلبی و دیابت، می‌تواند به طور مستقیم با افزایش خطر زوال شناختی و کاهش عملکردهای مغزی مرتبط باشد.

چربی احشایی؛ عامل تهدیدکننده سلامت مغز

تجمع چربی در ناحیه شکم که به عنوان چربی احشایی شناخته می‌شود، خطرناک‌تر از سایر انواع چربی بدن در نظر گرفته می‌شود. این نوع چربی، خطر ابتلا به بیماری‌های مزمنی چون بیماری‌های قلبی، دیابت، فشار خون بالا و حتی زوال عقل از جمله بیماری آلزایمر را به شدت افزایش می‌دهد.

محققان معتقدند این تجمع چربی، که با کاهش سطح استروژن در دوران یائسگی همراه است، باعث کاهش حساسیت به انسولین و افزایش التهاب در بدن می‌شود. این تغییرات بیولوژیکی در نهایت بر عملکرد‌های اجرایی و حافظه مغز تأثیر منفی می‌گذارند.

جزئیات مطالعه بر روی زنان در مراحل اولیه یائسگی

این تحقیق گسترده شامل بیش از ۷۰۰ زن بود که در بازه سنی ۴۲ تا ۵۸ سال قرار داشتند و در مراحل اولیه یائسگی (کمتر از ۳۶ ماه از آخرین دوره قاعدگی) بودند. برای ارزیابی چاقی مرکزی، از نسبت دور کمر به باسن استفاده شد.

زنان شرکت‌کننده در مطالعه به سه گروه اصلی تقسیم شدند تا تأثیر درمان‌های هورمونی نیز بررسی شود:

• گروه اول: دریافت‌کننده استروژن خوراکی.
• گروه دوم: دریافت‌کننده استرادیول ترانس درمال (پوستی).
• گروه سوم: دریافت‌کننده دارونما (پلاسیبو).

نتایج کلیدی: ارتباط مستقیم چربی شکمی و افت شناختی

نتایج حاصل از این پژوهش که در یک دوره چهار ساله انجام شد، یافته‌های مهمی را آشکار کرد:

زنانی که نسبت دور کمر به دور باسن بالاتری داشتند، در طول دوره مطالعه، در آزمون‌های شناختی عملکرد ضعیف‌تری از خود نشان دادند. این افت عملکرد به ویژه در زمینه‌های توجه بصری و عملکرد‌های اجرایی مغز مشهود بود.

نکته قابل توجه دیگر این بود که هیچ تفاوت معناداری میان گروه‌های تحت درمان با هورمون درمانی (استروژن خوراکی و استرادیول ترانس درمال) و گروه دارونما در حفظ توانایی‌های شناختی مشاهده نشد.

تأکید بر اهمیت پیشگیری زودهنگام

محققان با توجه به یافته‌های این پژوهش، بر اهمیت حیاتی تمرکز بر پیشگیری از زوال شناختی در اوایل دوران یائسگی تأکید کردند. این اهمیت حتی در زنانی که خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی در آن‌ها پایین است نیز صادق است و نشان می‌دهد که چربی احشایی یک عامل خطر مستقل برای سلامت مغز محسوب می‌شود.