کشف «حس هفتم» در انسان؛ توانایی شناسایی اشیای مدفون بدون لمس مستقیم

بازتعریف حس لامسه و «لمس از راه دور»

لامسه همواره به‌عنوان حسی محدود به تماس نزدیک و مستقیم پوست شناخته شده است. با این حال، مطالعه جدیدی که در کنفرانس بین‌المللی توسعه و یادگیری IEEE (ICDL) ارائه شد، این تصور را دگرگون می‌کند.

در این آزمایش، از شرکت‌کنندگان خواسته شد تا انگشتان خود را به‌آرامی از میان شن‌ها حرکت دهند تا یک مکعب مخفی‌شده را پیدا کنند. نتایج شگفت‌آور بود: شرکت‌کنندگان توانستند موقعیت دقیق مکعب دفن‌شده را با دقت قابل‌توجهی شناسایی کنند.

این تحقیق نشان می‌دهد که انسان‌ها نیز، مشابه برخی پرندگان ساحلی، توانایی «لمس از راه دور» را دارند. پرندگان مذکور معمولاً از این حس برای شناسایی شکار خود در زیر شن‌ها استفاده می‌کنند و در واقع، لرزش‌های مکانیکی ظریف ناشی از جابه‌جایی ذرات شن را تشخیص می‌دهند.

محققان تأکید می‌کنند که انسان‌ها نیز می‌توانند این نشانه‌ها را از طریق جابه‌جایی‌های ذرات ریز شن‌ها تشخیص دهند و در واقع، شیء را پیش از تماس واقعی حس کنند.

مقایسه عملکرد انسان و حسگر رباتیک

برای بررسی عمیق‌تر این توانایی، دانشمندان عملکرد انسان‌ها را با یک حسگر لمسی رباتیک که با استفاده از الگوریتم «حافظه بلندمدت کوتاه‌مدت» (LSTM) آموزش دیده بود، مقایسه کردند.

نتایج این مقایسه تفاوت چشمگیری را نشان داد:

• دقت انسان‌ها: شرکت‌کنندگان توانستند با دقتی برابر با ۷۰.۷ درصد موقعیت شیء را تشخیص دهند.
• دقت رباتیک: حسگر رباتیک اغلب نتایج مثبت کاذب تولید می‌کرد و دقت کلی آن تنها ۴۰ درصد بود.

این اختلاف در دقت، بر برتری و حساسیت بالای سیستم حسی انسان در پردازش نشانه‌های محیطی تأکید می‌کند.

تحول در طراحی ربات‌ها و ابزارهای کمکی

تیم تحقیقاتی معتقد است که این کشف مهم می‌تواند نحوه طراحی سیستم‌های لمسی برای ربات‌ها و همچنین ابزارهای کمکی را متحول سازد.

با مطالعه دقیق حساسیت لمس انسان، توسعه‌دهندگان می‌توانند ماشین‌هایی بسازند که با حداقل ورودی بصری، قادر به شناسایی اشیای دفن‌شده یا پنهان در محیط‌های مختلف باشند.

این پیشرفت می‌تواند کاربردهای گسترده‌ای در زمینه‌هایی مانند جستجو و نجات، عملیات زیر آب، و ساخت ربات‌های خدماتی با درک محیطی پیشرفته داشته باشد.