کشف شواهد قوی: ستارگان پیر سیارات نزدیک خود را می‌بلعند

کشف شواهد قوی: ستارگان پیر سیارات نزدیک خود را می‌بلعند

ستاره‌شناسان با تکیه بر تجزیه و تحلیل گسترده داده‌های رصدی، شواهد محکمی یافته‌اند که نشان می‌دهد ستارگان پیر مانند خورشید، در مراحل پایانی عمر خود، سیارات نزدیک به خود را می‌بلعند. این یافته کلیدی، بینش مهمی در مورد نیروهایی که منظومه‌های سیاره‌ای را با تکامل ستارگان از رشته اصلی شکل می‌دهند، ارائه می‌دهد.

این پدیده که مدت‌ها تنها در تئوری مورد بحث بود، اکنون با مشاهده مستقیم تأثیر آن در میان جمعیت بزرگی از ستارگان، به تأیید رسیده است. این پژوهش توسط محققان دانشگاه وارویک (Warwick) و کالج دانشگاهی لندن (UCL) انجام شده است.

تبدیل خورشید به «غول سرخ» در آینده

همینطور که ستارگانی مانند خورشید، سوخت هیدروژن خود را تمام می‌کنند، شروع به انبساط و خنک شدن کرده و اصطلاحاً به «غول‌های سرخ» تبدیل می‌شوند. برای خورشید، این دگرگونی چشمگیر در حدود پنج میلیارد سال دیگر پیش‌بینی می‌شود.

دانشمندان پیش‌بینی می‌کنند که این انبساط می‌تواند سیاره‌های عطارد، زهره و احتمالاً زمین را نابود کند. مطالعه جدید با تحلیل تقریباً نیم میلیون منظومه ستاره‌ای نزدیک، به دنبال درک این موضوع بود که سیارات چقدر در برابر این تغییرات بزرگ ستاره میزبان خود، دوام می‌آورند.

مکانیسم نابودی سیارات: برهم‌کنش جزر و مدی

یافته‌های محققان نشان می‌دهد که سیارات در این مرحله پایانی زندگی ستاره، در اطراف ستارگان بسیار کمتر دیده می‌شوند، که این موضوع شواهد رصدی قوی از مرگ سیاره‌ای چشمگیر را ارائه می‌دهد.

ادوارد برایانت، نویسنده اصلی این مطالعه، توضیح می‌دهد: «یافته‌ها شواهدی قوی ارائه می‌دهند که با تکامل ستارگان از رشته اصلی، سیارات نزدیک به آنها می‌توانند به سرعت به صورت مارپیچی به داخل حرکت کرده و نابود شوند.»

ستارگان پیر می‌توانند به دلیل یک کشمکش گرانشی به نام «برهم‌کنش جزر و مدی»، سیارات نزدیک به خود را به طور مؤثری ببلعند. با انبساط ستاره، کشش سیاره بر روی ستاره، مدار آن را کند کرده و باعث می‌شود که به صورت مارپیچی به داخل حرکت کند تا زمانی که متلاشی شده یا جذب شود.

آمار و ارقام: کاهش شدید سیارات نزدیک

تیم تحقیقاتی بر روی ستاره‌هایی که اخیراً وارد مرحله پس از رشته اصلی شده و هیدروژن خود را تمام کرده بودند، تمرکز کرد.

• آن‌ها تنها ۱۳۰ سیاره و کاندیدای سیاره را که در نزدیکی این ستارگان می‌چرخیدند، شناسایی کردند.
• ۳۳ مورد از این سیارات، قبلاً شناسایی نشده بودند.

بر اساس این پژوهش، احتمال میزبانی یک ستاره غول سرخ از یک سیاره نزدیک، تنها ۰.۱۱ درصد است. این آمار تقریباً سه برابر کمتر از احتمال وجود یک سیاره غول‌پیکر در مدار نزدیک برای یک ستاره رشته اصلی (مانند خورشید کنونی) است.

سرنوشت زمین در منظومه شمسی

این مطالعه سؤالاتی را در مورد سرنوشت سیارات منظومه شمسی، زمانی که خورشید در عرض چند میلیارد سال به یک غول سرخ تبدیل می‌شود، مطرح می‌کند. محققان بر این باورند که:

• در حالی که برخی از سیارات در مرحله اولیه پس از رشته اصلی نابود می‌شوند، زمین احتمالاً امن‌تر از سیارات غول‌پیکر نزدیک مورد بررسی است.
• اگرچه سیاره ممکن است از نظر فیزیکی زنده بماند، اما با ادامه تکامل خورشید و افزایش دمای آن، شرایط برای حیات تقریباً به طور قطع از بین خواهد رفت.

تعیین جرم سیاراتی که در مدارهای نزدیک به دور غول‌های سرخ باقی می‌مانند، به محققان کمک می‌کند تا نیروهای دقیقاً عامل چرخش مارپیچی و نابودی سیارات را درک کنند و تصویر واضح‌تری از فرآیندهایی که سرنوشت سیارات در حال چرخش به دور ستاره‌های پیر را شکل می‌دهند، ارائه دهند.