نقد فیلم «شاه نقش»: کلیشه‌های تکراری و شخصیت‌های غیرقابل باور در اثر جدید شاهد احمدلو

آغاز اکران و کارنامه کارگردان

این فیلم را می‌توان در کارنامه کاری شاهد احمدلو گامی رو به جلو در نظر گرفت، با این حال منتقدان معتقدند که ایرادات ساختاری و محتوایی آن، اجازه نمی‌دهد تا «شاه نقش» از سطح یک اثر متوسط فراتر رود.

خلاصه‌ای از روایت «شاه نقش»

داستان فیلم بر محور زندگی هنروران سینما می‌چرخد. با بیمار شدن رئیس صنف، گروهی از هنروران تلاش می‌کنند تا به جایگاه ریاست برسند. اگرچه همگان تصور می‌کنند با پیروزی یکی از کاندیداها ماجرا به پایان می‌رسد، اما این تازه آغاز قصه و درگیری‌های جدید است.

نقد محوری: شخصیت‌های غیرواقعی و تکرار کلیشه

فیلم در حالی مدعی است که ادای دینی به هنروران سینماست، که در نهایت به ضد خود بدل می‌شود. ایده داستانی در ظاهر جذاب است، اما با پیشروی قصه، نه تعلیق دراماتیکی به آن افزوده می‌شود و نه روایت به درستی شکل می‌گیرد.

دو نیمه ناموفق: از عشق سینما تا فساد انتخاباتی

ساختار فیلم به دو نیمه تقسیم شده است: بخش ابتدایی که ظاهراً در مورد عشق به سینماست و بخش دوم که به موضوع فساد انتخاباتی و قدرت می‌پردازد. متأسفانه، فیلم در نمایش موفقیت‌آمیز هر دو بخش ناموفق عمل می‌کند و چیزی جز کلیشه و شعار برای ارائه ندارد.

در واقع مخاطب بعد از ده دقیقه ابتدایی فیلم به راحتی می‌تواند حدس بزند در نهایت چه خواهد شد.

ایرادات اصلی فیلم در این دو بخش عبارتند از:

• عدم موفقیت در نمایش درست اساسات سینما در بخش اول.
• درگیر شدن در شعارهای تکراری درباره قدرت و فساد در نیمه دوم، موضوعی که مخاطب به وفور در آثار سال‌های اخیر دیده است.

تکیه بر نوستالژی و دیالوگ‌های خسته‌کننده

«شاه نقش» تلاش می‌کند با بهره‌گیری از نوستالژی‌های سینمای دهه‌های ۴۰ و ۵۰ شمسی که یادآور آثار ماندگاری چون «قیصر» و «گوزن‌ها» و فیلم‌های بهروز وثوق است، بیننده را با خود همراه سازد. با این حال، بزرگنمایی بیش از حد در پرداخت شخصیت‌ها باعث شده تا باورپذیری آن‌ها برای مخاطب سینمای امروز دشوار باشد.

فیلم مملو از دیالوگ‌های طولانی و خسته‌کننده است که حتی نمی‌تواند تصویری درست و واقعی از زندگی و دغدغه‌های هنروران ارائه دهد.

جمع‌بندی: نیتی خیر با اجرایی ناقص

در نهایت، «شاه نقش» را می‌توان اثری با نیت خیر اما اجرایی ناقص تلقی کرد؛ فیلمی که می‌خواست ادای دینی به سینمای ایران باشد، اما در عمل خود به قربانی همان سینما بدل شده و نتوانسته است از دام تکرار و کلیشه رهایی یابد.