ابتلای کودک ۲۱ ماهه به اختلال «پیکا»؛ مسمومیت با سرب پس از خوردن چارچوب در

آغاز اختلال و تشخیص «پیکا»

جس هری، مادر دو فرزند، نخستین‌بار زمانی متوجه علاقه پسرش به خوردن چیزهای غیرخوراکی شد که جونیور در دوران نوزادی، چسب کتاب‌های لمسی‌اش را لیس می‌زد. از آن زمان تاکنون، این کودک ۲۱ ماهه اقدام به خوردن مواد مختلفی کرده است:

• خوردن «مشت‌مشت» شن
• جویدن فرش‌های مهدکودک
• جویدن مبلمان خانه، از جمله تخت‌خواب خودش

این مادر مجبور شد جونیور را از مهدکودک بیرون بیاورد، چرا که او «مقدار وحشتناکی شن می‌خورد». تا ماه سپتامبر تشخیص داده نشده بود که جونیور به اختلال پیکا مبتلاست؛ اختلالی که در هر سنی مشاهده می‌شود اما بیشتر در کودکان و اغلب همراه با یک بیماری دیگر یا اختلال در رشد است.

«حتی اگر چیزی در دسترسش نباشد، دنبالش می‌گردد و بالاخره چیزی پیدا می‌کند.»

خطرات جدی و مسمومیت با سرب

رفتارهای جونیور پیامدهای جدی و خطرناکی برای سلامتی او داشته است. پس از آنکه جونیور تخت چوبی خود را جوید، مادرش مجبور به خرید تخت فلزی مخصوص کودکان شد. اما این اقدام نیز مشکل را حل نکرد و جونیور شب‌ها از تخت بیرون می‌آمد و چارچوب در اتاقش را می‌جوید.

این جویدن منجر به مسمومیت شد، زیرا لایه‌های قدیمی رنگ چارچوب در حاوی سرب بود و در آزمایش خون او سرب مشاهده شد. اکنون تا زمان حل مشکل، جونیور در تخت‌خواب سفری یا تخت نرده‌دار نگهداری می‌شود. جس موضوع رنگ حاوی سرب را با صاحبخانه مطرح کرد اما مشکل او جدی گرفته نشد.

در حال حاضر، چوب و مقوا بیشترین مواد مورد علاقه جونیور هستند. این موضوع حتی بازی‌های او را نیز تحت‌الشعاع قرار داده است؛ جس ناچار شده ماشین‌های اسباب‌بازی جونیور و برادر هفت‌ساله‌اش، جک، را در سطل پلاستیکی قرار دهد، زیرا جونیور سبد نگهداری ماشین‌ها را جویده و خورده بود.

«یک بار همراه با جونیور به فروشگاه رفتیم تا یک پرده‌ کرکره بخریم و در فاصله اینکه همراه با او از فروشگاه بیرون بیایم جونیور جعبه مقوایی پرده‌ کرکره را جوید. واقعاً فقط چند ثانیه طول کشید. می‌دانم چقدر باور‌نکردنی به نظر می‌رسد.»

ریشه‌های پزشکی و راهکارهای مدیریت

جس هرگز درباره اختلال پیکا چیزی نشنیده بود تا اینکه مشاور بهداشتی پیشنهاد آزمایش خون داد. این آزمایش کمبود آهن را نشان داد که یکی از دلایل احتمالی این اختلال است.

درمان مشخصی برای پیکا وجود ندارد، اما راهکارهایی برای مدیریت آن شامل منحرف‌کردن توجه، کنترل اضطراب‌ها و جایگزین‌کردن اشیای غیرخوراکی با گزینه‌هایی مشابه اما بی‌خطر است. پیکا می‌تواند مرگبار باشد.

خانواده برای ترغیب جونیور به خوردن چیزهای خوراکی از «جایگزین‌های بی‌خطر» استفاده می‌کنند. از جمله این راهکارها:

• ریشه شیرین‌بیان: این ریشه «در اصل شبیه یک چوب است» و تا حدی جواب می‌دهد، اما به دلیل خطر خفگی هنگام بازی مناسب نیست.
• غلات صبحانه: از غلات صبحانه دارای بافت خشک و شکننده‌ مشابه بافت‌های محبوب جونیور استفاده می‌شود.

چالش‌های روزمره و نیاز به آگاهی

جس می‌گوید جونیور در مورد غذا خوردن سخت‌گیر است و همین موضوع پیدا کردن جانشین‌های خوراکی را برای او دشوارتر می‌کند. او مدام تحت استرس است و نمی‌تواند فرزندش را تنها بگذارد، حتی در محوطه‌ای امن در اتاق نشیمن.

«من مدام فکر می‌کنم حالا دیگر نوبت چه چیزی است که او بجود؟ همیشه به شوخی می‌گویم ما باید در یک کانتینر خالی فلزی زندگی کنیم.»

این مادر امیدوار است مردم در مورد این اختلال آگاهی بیشتری پیدا کنند تا او ناچار نباشد مدام وضعیت خود را توضیح دهد و بتواند از حمایت بیشتری برخوردار شود و کمتر احساس تنهایی کند. او حتی از رفتن به پارک خودداری می‌کند زیرا «همه چیز در پارک برای من با استرس بیشتری همراه می‌شود».