تحلیل: توهم «پیروزی سریع» آمریکا در برابر چین و خطر سوق دادن جهان به فاجعه هسته‌ای.

استراتژی «پیروزی سریع»؛ معضل دوگانه واشنگتن

تحلیل‌های جدید استراتژیک از واشنگتن نشان می‌دهد که سیاستگذاران آمریکایی همچنان بر دکترین «پیروزی سریع» در مواجهه با بحران‌هایی نظیر حمله احتمالی چین به تایوان اصرار می‌ورزند؛ تصوری که کارشناسان نظامی آن را نه تنها دور از واقعیت‌های میدانی می‌دانند، بلکه هشدار می‌دهند می‌تواند جهان را به سمت یک رویارویی هسته‌ای ناخواسته سوق دهد. این اتکا به برتری فناورانه و ضربات دقیق اولیه، توانایی آمریکا برای درک واقعیت‌های جدید قدرت نظامی را با بحران جدی مواجه کرده است.

در واقعیت، ایالات متحده با یک معضل دوگانه روبه‌رو است. اگر واشنگتن بر استراتژی «پیروزی سریع» اصرار ورزد، احتمال پاسخ هسته‌ای پیش‌دستانه از سوی پکن بسیار بالا خواهد رفت. اما اگر آماده یک جنگ طولانی شود، توانایی صنعتی، نظامی و سیاسی آمریکا برای تحمل چنین جنگ فرسایشی با دومین اقتصاد بزرگ جهان زیر سؤال می‌رود که پاسخ واقع‌گرایانه به آن منفی است.

ریسک پاسخ هسته‌ای پیش‌دستانه چین

مطابق برنامه‌های جنگی پنتاگون، در صورت وقوع درگیری، آمریکا بر حملات سایبری و ضربات دوربرد به ساختار فرماندهی، مراکز ارتباطی و پایگاه‌های موشکی چین تکیه خواهد کرد. در سناریوی ایده‌آل، این حملات باید توان دفاعی چین را در چند روز از کار بیندازد. با این حال، کارشناسان هشدار می‌دهند که این اقدامات ممکن است نتیجه‌ای معکوس داشته باشد. اگر پکن احساس کند بازدارندگی هسته‌ای‌اش به خطر افتاده است، ممکن است برای جلوگیری از نابودی توان پاسخ خود، به استفاده زودهنگام از سلاح هسته‌ای روی آورد.

ضعف‌های ساختاری آمریکا در جنگ فرسایشی

توانایی آمریکا برای تحمل یک جنگ فرسایشی با چین، به دلیل مشکلات ساختاری داخلی، به شدت تضعیف شده است. این چالش‌ها فراتر از توان نظامی صرف بوده و ابعاد اقتصادی و سیاسی را نیز در بر می‌گیرد:

• کاهش توان تولید نظامی: ظرفیت تولید تسلیحات و مهمات در آمریکا به اندازه‌ای نیست که بتواند نیازهای یک جنگ بزرگ و طولانی‌مدت را تأمین کند.
• وابستگی به زنجیره‌های تأمین خارجی: وابستگی شدید به واردات و زنجیره‌های تأمین بین‌المللی، آسیب‌پذیری صنعتی آمریکا را در زمان درگیری افزایش می‌دهد.
• نبود اجماع سیاسی داخلی: برخلاف دوران جنگ سرد، اکنون اجماع ملی قاطعی در داخل ایالات متحده در مورد لزوم دفاع از تایوان و تحمل هزینه‌های یک جنگ بزرگ وجود ندارد.

شبیه‌سازی‌های پنتاگون و کمبود ظرفیت متعارف

شبیه‌سازی‌های نظامی اخیر پنتاگون به وضوح نشان می‌دهند که ایالات متحده حتی در جنگ متعارف نیز ظرفیت کافی ندارد. در بسیاری از این سناریوها، ذخایر مهمات حیاتی آمریکا به سرعت به پایان می‌رسد:

• ذخایر موشک‌های ضدکشتی آمریکا: ظرف چند روز تمام می‌شود.
• مهمات دوربرد: ظرف دو هفته به پایان می‌رسد.

علاوه بر این، زرادخانه هسته‌ای چین، اگرچه هنوز کوچک‌تر از آمریکا است، اما به‌سرعت در حال گسترش است. این نابرابری در حال کاهش می‌تواند پکن را به اتخاذ راهبردی پرریسک‌تر سوق دهد:

درس‌های جنگ اوکراین و چالش انسجام سیاسی

جنگ اوکراین به عنوان یک زنگ هشدار جدی برای واشنگتن عمل کرد. حمایت تسلیحاتی محدود از کی‌یف موجب کاهش سریع ذخایر مهمات غرب شد. در مقیاس جنگی با چین، چنین فشاری می‌تواند توان نظامی و صنعتی آمریکا را به‌سرعت فرسوده کند.

کارشناسان تأکید می‌کنند که پیروزی در جنگ تنها به تعداد موشک‌ها و کشتی‌ها وابسته نیست، بلکه به سه مولفه حیاتی نیاز دارد که ایالات متحده آشکارا در رویارویی با چین فاقد آن‌هاست:

«توانایی درگیر شدن در جنگ نه تنها به تعداد موشک‌ها و کشتی‌ها، بلکه به خرد سیاسی، توانایی اقتصادی و دیدگاه روشن از واقعیت نیز بستگی دارد؛ این‌ها سه مولفه‌ای هستند که ایالات متحده آشکارا در رویارویی با چین فاقد آن است.»

در نهایت، اتکای بیش از حد به فناوری و تسلیحات پیشرفته بدون درک درست از محدودیت‌های صنعتی و اجتماعی، می‌تواند همان اشتباهی باشد که امپراتوری‌های گذشته را به نابودی کشاند. اگر ایالات متحده به خیال‌پردازی در مورد یک پیروزی سریع و بدون هزینه ادامه دهد، نه تنها در میدان نبرد با شکست مواجه خواهد شد، بلکه جهان را نیز به آستانه یک فاجعه هسته‌ای سوق خواهد داد.