رونمایی از «ونگارد»، اولین زیستگاه زیردریایی جدید جهان پس از چهار دهه

رونمایی از ونگارد؛ پیشرفته‌ترین زیستگاه زیردریایی جهان

استارتاپ Deep از جدیدترین و پیشرفته‌ترین زیستگاه زیردریایی جهان به نام «ونگارد» (Vanguard) رونمایی کرد. این سازه که اولین زیستگاه زیردریایی جدید ساخته شده در حدود چهار دهه گذشته محسوب می‌شود، قرار است اوایل سال آینده میلادی در «پناهگاه ملی دریایی فلوریدا کیز» مستقر شود و فرصتی بی‌نظیر برای زندگی و کار یک هفته‌ای تیم‌های چهار نفره از دانشمندان در بستر دریا فراهم آورد.

طراحی داخلی و امکانات زیستگاه

فضای داخلی ونگارد، حسی شبیه به یک کاروان لوکس و مدرن را القا می‌کند. این زیستگاه مجهز به امکانات رفاهی پایه است:

• نیمکت‌های دراز خاکستری که قابلیت تبدیل شدن به تختخواب را دارند.
• یک دستگاه مایکروویو.
• یک سینک فولادی.

اما وجه تمایز اصلی ونگارد با یک کاروان معمولی، درِ ورودی عظیم فولادی آن است که با چرخاندن یک فرمان مخصوص قفل می‌شود. دانشمندان برای ورود و خروج به این زیستگاه، از تجهیزات غواصی استفاده خواهند کرد.

مأموریت‌های علمی و تحقیقاتی در این زیستگاه می‌تواند شامل ترمیم صخره‌های مرجانی، بررسی گونه‌های دریایی، باستان‌شناسی زیر آب یا حتی آموزش فضانوردان برای مأموریت‌های فضایی باشد.

نوآوری کلیدی: یکسان‌سازی فشار

یکی از ماژول‌های حیاتی ونگارد «ایوان خیس» نام دارد. با وجود دهانه‌ای در کف این ماژول، آب به داخل آن نفوذ نمی‌کند؛ این امر به دلیل برابر بودن فشار هوای داخل ونگارد با فشار آب اطراف آن است. این یکسان‌سازی فشار، کلید اصلی کارایی و ایمنی این زیستگاه زیردریایی محسوب می‌شود.

غلبه بر بیماری کاهش فشار

بزرگ‌ترین مانع برای کاوش‌های طولانی‌مدت در اعماق دریا، «بیماری کاهش فشار» است. در شرایط عادی، یک غواص در عمق ۵۰ متری تنها چند دقیقه فرصت دارد و برای جلوگیری از این بیماری کشنده، باید در مسیر بازگشت به سطح، توقف‌های طولانی و زمان‌بری برای کاهش فشار داشته باشد.

در ایستگاه Vanguard، به دلیل برابری فشار هوا با آب، آکوانوردها یا فضانوردان اقیانوس تنها یک‌بار (در پایان اقامت یک هفته‌ای خود) نیاز به کاهش فشار دارند. این مزیت حیاتی به محققان اجازه می‌دهد تا روزانه ساعت‌های طولانی‌تری را به غواصی و تحقیق در بستر دریا اختصاص دهند و بهره‌وری علمی را به شدت افزایش دهند.

سیستم پشتیبانی حیاتی ونگارد

اگرچه زیستگاه‌های زیردریایی ایده جدیدی نیستند (اولین مورد در سال ۱۹۶۲ ساخته شد)، اما فناوری به کار رفته در ونگارد بسیار پیشرفته‌تر است. این زیستگاه از طریق یک کابل به یک شناور پشتیبانی در سطح آب متصل است. این شناور وظایف حیاتی زیر را برعهده دارد:

• پمپاژ هوای تازه و آب شیرین به زیستگاه.
• تأمین برق از طریق یک ژنراتور دیزلی.
• فراهم کردن اینترنت پرسرعت از طریق سیستم استارلینک.
• نگهداری و مدیریت فاضلاب ارسالی از زیستگاه در مخازن مخصوص.