بحران زیرساخت‌های فوتبال ایتالیا؛ یورو ۲۰۳۲ و تأیید فروش زمین سن‌سیرو

چالش زیرساخت‌های فوتبال ایتالیا: از سن‌سیرو تا یورو ۲۰۳۲

تأیید فروش زمین‌های اطراف ورزشگاه تاریخی سن‌سیرو به دو باشگاه بزرگ اینترمیلان و آث‌میلان، بار دیگر توجهات را به بحران مزمن زیرساخت‌های ورزشی در فوتبال ایتالیا جلب کرد. هرچند این اقدام گامی رو به جلو محسوب می‌شود، اما انتظار می‌رود چالش‌های حقوقی متعددی پیش از آغاز پروژه ساخت ورزشگاه جدید، پیش روی دو باشگاه قرار گیرد.

در همین حال، امیدواری‌های زیادی وجود دارد که میزبانی مشترک ایتالیا و ترکیه در مسابقات یورو ۲۰۳۲ بتواند به عنوان یک ضرب‌الاجل قطعی و فرصتی طلایی برای جذب سرمایه‌گذاری جدی و به جریان انداختن پروژه‌های معطل‌مانده عمل کند. ایتالیا موظف است برای این تورنمنت، شش ورزشگاه میزبان را معرفی و آماده‌سازی کند.

نشست بروکسل و هشدار یوفا درباره فرصت یورو ۲۰۳۲

در نشستی که اخیراً در بروکسل با محوریت «زیرساخت‌های ورزشی به‌عنوان موتور نوسازی شهری و اجتماعی» برگزار شد، چهره‌های برجسته‌ای از فوتبال ایتالیا و اروپا حضور داشتند تا وضعیت موجود را بررسی کنند.

میشله اووا، مدیر اجرایی یوفا، در این نشست تأکید کرد: «یورو ۲۰۳۲ فرصتی است که نباید آن را از دست بدهیم. ما باید نیروهایمان را متحد کنیم. یوفا با تجربه و دانش خود در این مسیر نقش پشتیبان و تسهیل‌گر را خواهد داشت.»

او با اشاره به سابقه سرمایه‌گذاری در ایتالیا افزود که تمامی ورزشگاه‌هایی که در ۱۸ سال گذشته در این کشور ساخته یا بازسازی شده‌اند، با سرمایه‌گذاری‌های شخصی انجام شده‌اند. اووا راهکار را در «یک رویکرد جامع از سوی کل سیستم» دانست و از همه خواست تا با تغییر ذهنیت، این پروژه را به سود فوتبال ایتالیا و اروپا به سرانجام برسانند.

او برای نشان دادن اهمیت این رویکرد، به درآمدزایی آخرین تورنمنت در آلمان اشاره کرد: «کافی است نگاهی بیندازید به ۲ میلیارد یورویی که از آخرین تورنمنت در آلمان به‌دست آمد و قرار است در فوتبال زنان و جوانان سرمایه‌گذاری شود. این همان الگویی است که باید از آن پیروی کنیم.»

بحران مالکیت عمومی و طرح ملی مورد نیاز

لارا ماگونی، برگزارکننده این نشست، وضعیت زیرساخت‌های ورزشی در ایتالیا را «بحرانی» توصیف کرد، زیرا تقریباً هیچ باشگاهی در این کشور مالک ورزشگاه خود نیست. او آمار نگران‌کننده‌ای ارائه داد:

• ۹۰ درصد ورزشگاه‌های ایتالیا در مالکیت عمومی هستند.
• اغلب این ورزشگاه‌ها بین دهه‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۶۰ ساخته شده‌اند.

ماگونی تأکید کرد: «ما به یک طرح ملی نیاز داریم که به باشگاه‌ها اجازه دهد روی ورزشگاه‌های خود سرمایه‌گذاری کنند تا آن‌ها را مدرن، ایمن و پایدار سازند.» او یادآور شد که فرآیند دریافت مجوز خرید سن‌سیرو توسط اینتر و میلان، بیش از ۱۰ سال طول کشید.

ورزشگاه‌های فعال هفت روز هفته، راهکار سری A

اتسیو سیمونلی، رئیس سری A، این موضوع را یک «مشکل ریشه‌دار و تاریخی» دانست و بر لزوم تغییر نگاه تأکید کرد:

«باید به فکر ورزشگاه‌های جدیدی باشیم که هفت روز هفته فعال باشند و با توسعه اجتماعی و اقتصادی محله‌های اطرافشان گره بخورند. متأسفانه در حال حاضر تنها ۸ درصد ورزشگاه‌ها در ایتالیا در مالکیت بخش خصوصی هستند.»

سیمونلی افزود که سری A تلاش خواهد کرد تا حتی باشگاه‌های کوچک‌تر نیز بتوانند ورزشگاه‌های خود را خریداری کنند. وی در پایان خاطرنشان کرد که این الزاماً به معنای ساخت ورزشگاه‌های کاملاً جدید نیست، بلکه بازسازی و به‌روزرسانی ورزشگاه‌های موجود نیز راهگشا خواهد بود؛ همانند کاری که باشگاه‌های اودینزه و آتالانتا با ورزشگاه‌های «بلو انرژی» و «نیو بالانس آرنا» انجام داده‌اند.