ژابی آلونسو در رئال مادرید: از «راک‌اند‌رول» تا «آدم سخت‌گیر»؛ حمایت باشگاه از دست رفت

سرمربی رئال مادرید: از «راک‌اند‌رول» تا «آدم سخت‌گیر»

کنفرانس‌های خبری ژابی آلونسو، سرمربی رئال مادرید، به اندازه سبک بازی تیمش قابل پیش‌بینی شده است. پس از دومین ناکامی متوالی که با شکست در آنفیلد و تساوی در والکاس رقم خورد، آلونسو با ظاهری جدی و حتی عصبی در مقابل خبرنگاران حاضر شد؛ رویکردی که در تضاد کامل با آرامش و هوش هیجانی کارلو آنچلوتی در مواجهه با شکست‌ها قرار دارد و زنگ خطر را در والدبباس به صدا درآورده است. آلونسو برخلاف آنچلوتی که مسئولیت‌ها را می‌پذیرفت، اهل حرف‌های کوتاه، محتاطانه و توضیحات قابل پیش‌بینی است که گاهی با لحنی تلخ همراه می‌شود.

انعطاف‌ناپذیری و لقب «آدم سخت‌گیر»

در کنفرانس مطبوعاتی والکاس، موضوعی که هفته‌هاست در محافل رئال مادرید مطرح است، بار دیگر برجسته شد: «ژابی انعطاف ندارد». به نظر می‌رسد مسائل از دیدگاه آلونسو یا کاملاً درست هستند یا کاملاً غلط. این عدم تمایل او به پذیرش پیشنهادها و نظرات خارج از گروه کاری‌اش، باعث شده تا در دفاتر و میان کارکنان والدبباس به او لقب «آدم سخت‌گیر» داده شود.

آلونسو در ابتدای فصل و در آمریکا وعده یک سبک بازی «راک‌اند‌رول» را برای رئال مادرید داده بود. اما اکنون، پس از ۲۱ بازی تحت هدایت او و کسب ۱۷ پیروزی، می‌توان گفت که سبک بازی تیم بیشتر شبیه به موسیقی آسانسوری است تا موسیقی پرشور AC/DC یا بروس اسپرینگستین.

این مربی باسکی در اتاق مطبوعاتی کوچک والکاس تنها به کلی‌گویی بسنده کرد: «می‌دانیم کجا هستیم و در لحظات خوب و بد باید تعادل را حفظ کنیم. فصل طولانی است. توقعات بالاست، اما ما با آن کنار می‌آییم و برای آن آماده می‌شویم.»

بحران هویت پس از شکست سنگین

رئال مادرید پس از شکست سنگین در متروپولیتانو کمی بی‌هویت شده است. این مسابقه منجر به یک جلسه روشن‌کننده با فلورنتینو پرز، رئیس باشگاه، شد. این اولین دیدار نبود و پیش از آن نیز پرز نکات ناراحت‌کننده‌ای را به آلونسو گوشزد کرده بود.

پیش از شکست در متروپولیتانو، رئال تیمی بود که با اعمال پرس بالا، حریفان را در زمین خودشان خفه می‌کرد تا توپ را به دست آورده و حملات سریع ترتیب دهد. این ایده، جسورانه و نو بود، اما به نظر می‌رسد اجرای آن برای بازیکنانی که به چنین تلاش بدون توپ عادت ندارند، بسیار دشوار است. آمار دوندگی در بازی والکاس این موضوع را تأیید می‌کند:

یعنی رئال مادرید هشت کیلومتر کمتر از حریف خود دویده است.

پس از شکست در متروپولیتانو، تیم به سختی توانست بر غیرت در قزاقستان و ویارئال در خانه غلبه کند و مقابل ختافه نیز کار دشواری داشت. سپس ال‌کلاسیکو با دفاع فشرده در برنابئو، پیروزی آسان مقابل والنسیا، و در نهایت شکست در آنفیلد و تساوی در والکاس رقم خورد. مدت‌هاست که تیم از سبکی که آلونسو در ابتدا معرفی کرد، فاصله گرفته است.

تضعیف جایگاه رهبری و تنش با ستاره‌ها

اولین تیم آلونسو، به‌ویژه در جام جهانی باشگاه‌ها، تیمی شجاع‌تر و متعهدتر بود که مربی‌اش به شایسته‌سالاری اعتقاد داشت و از کنار گذاشتن هیچ ستاره‌ای هراس نداشت. امروز، تیم همان ضعف‌هایی را دارد که سال گذشته آنچلوتی را به دردسر انداخت؛ بازیکنانی در ترکیب اصلی هستند که شایسته جایگاهشان نیستند، در حالی که بازیکنان شایسته در نیمکت منتظرند.

تیم وارد فازی خنثی از بازی شده است، جایی که کیفیت بازی تحت‌الشعاع بحث‌ها درباره روابط بازیکنان با آلونسو قرار گرفته است. این امر به ویژه به دلیل چالش وینیسیوس با مربی است. باشگاه در این مورد از مربی خود حمایت علنی نکرده و به آلونسو اطلاع داده است که بازیکن برزیلی را جریمه نخواهد کرد و او باید شخصاً مشکل را حل کند. آلونسو نیز با تحمل فشار، وینیسیوس را در زمین قرار داد، هرچند که عملکرد این بازیکن برزیلی در زمین کم‌اثر بوده است.

این تغییر رویکرد و عدم پایبندی به شایسته‌سالاری، حتی برای بازیکنانی که در ابتدا به آلونسو اعتماد کرده بودند، تعجب‌آور است و باعث شده او جایگاه رهبری‌ای که در ابتدای فصل کسب کرده بود را از دست بدهد. انعطاف کم او در باشگاه باعث شده است که با رافا بنیتز مقایسه شود.

صدرنشینی، تنها نجات‌بخش

ژابی آلونسو همچنان در صدر جدول لالیگا باقی مانده است و همین امر در این مرحله از فصل، نجات‌بخش اوست. این در حالی است که نه مدیریت باشگاه به‌طور کامل پشت اوست و نه هواداران کاملاً به پروژه او علاقه‌مند شده‌اند. به این ترتیب، رئال مادرید از سبک «راک‌اند‌رول» آلونسو به «تیم‌ یک آدم سرسخت» تبدیل شده است.