استارمر در برابر کودتای داخلی می‌جنگد؛ متحدانش نسبت به «هرج و مرج» هشدار می‌دهند

مقاومت استارمر در برابر توطئه‌های داخلی

با وجود پیروزی قاطع حزب کارگر در انتخابات عمومی اخیر، زمزمه‌های جدی در مورد احتمال برکناری کی‌یر استارمر، نخست‌وزیر بریتانیا، از درون حزب به گوش می‌رسد؛ متحدان او صراحتاً اعلام کرده‌اند که استارمر در برابر هرگونه تلاش برای جایگزینی‌اش مقاومت خواهد کرد. این نگرانی‌ها در میان حامیان وفادار استارمر وجود دارد که ممکن است تهدید رهبری بلافاصله پس از اعلام بودجه در دو هفته آینده عملی شود.

دوستان نزدیک استارمر عمیقاً نگران توطئه‌هایی هستند که برای جایگزینی وی در جریان است و تلاش می‌کنند تا خطرات جدی یک چالش رهبری را گوشزد کنند. منتقدان می‌گویند این وضعیت نشان می‌دهد که دفتر نخست‌وزیری «کاملاً در حالت پناهگاه» قرار گرفته است، وضعیتی که «به دولت کمکی نمی‌کند تا از این بحرانی که در آن گرفتار شده، خارج شود.»

نامزدهای احتمالی و زمان‌بندی تهدید

در میان نمایندگان حزب کارگر، نام‌هایی به عنوان جانشینان احتمالی استارمر مطرح شده‌اند که برخی از آن‌ها از نزدیک‌ترین متحدان کابینه‌ای وی هستند. این افراد شامل وس استریتینگ، وزیر بهداشت، و شبانا محمود، وزیر کشور، می‌شوند. همچنین گمانه‌زنی‌هایی در مورد جاه‌طلبی‌های اد میلیبند، وزیر انرژی، و نمایندگان رده پایین‌تر مانند لوئیز هیگ، وزیر حمل و نقل سابق، وجود دارد.

تهدید علیه استارمر ممکن است بسیار قریب‌الوقوع باشد. در حالی که بسیاری در حزب کارگر انتظار داشتند نقطه بحرانی پس از انتخابات منطقه‌ای اسکاتلند، ولز و محلی در بخش‌های زیادی از انگلستان در ماه مه آینده فرا برسد، نگرانی‌های فزاینده‌ای وجود دارد که حزب نمی‌تواند تا آن زمان برای تغییر رهبر صبر کند.

یکی از منابع ارشد حزب کارگر می‌گوید: «فهرست دلایل برای حرکت پس از بودجه هر روز در حال افزایش است. اگر وس شجاعت به خرج دهد و اقدام کند، ممکن است تا کریسمس پاداش نخست‌وزیری را بگیرد.»

تکذیب وس استریتینگ

جاه‌طلبی‌های استریتینگ با سوءظن خاصی از سوی برخی وفاداران به نخست‌وزیر دنبال می‌شود. با این حال، سخنگوی استریتینگ این ادعاها را «کاملاً نادرست» خواند و تأکید کرد که تمرکز وزیر بهداشت صرفاً بر کاهش لیست‌های انتظار برای اولین بار در ۱۵ سال، استخدام ۲۵۰۰ پزشک عمومی بیشتر، و بازسازی سرویس بهداشت ملی (NHS) است.

یک منبع دولتی اظهار داشت که دفتر نخست‌وزیری «کاملاً در حالت پناهگاه فرو رفته و بدون هیچ دلیلی علیه وفادارترین اعضای کابینه خود موضع می‌گیرد.» این منبع افزود: «متأسفانه، تیم کی‌یر الگویی از افشاگری علیه افراد خودی دارد؛ آن‌ها این کار را با آنجلا، لیزا، لوسی انجام دادند، و اکنون نوبت وس است.»

هشدار متحدان و وضعیت نامطلوب محبوبیت

حامیان نخست‌وزیر به نمایندگان حزب کارگر هشدار می‌دهند که «مراقب باشید چه آرزویی می‌کنید.» آن‌ها استدلال می‌کنند که یک رقابت رهبری، حزب را در هرج و مرج مرتبط با سال‌های پایانی دولت محافظه‌کاران غوطه‌ور خواهد کرد و رهبری را بر سر کار می‌آورد که فاقد یک مأموریت ملی از سوی مردم است.

یک وزیر حامی استارمر با اشاره به پیروزی حزب کارگر در انتخابات عمومی اخیر می‌گوید:

• «او [استارمر] مبارزه خواهد کرد.»
• «این لحظه هارتل‌پول نیست» (اشاره به شکست در انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۱ که استارمر استعفا داد).
• «او یکی از تنها دو نفری است که برای حزب کارگر در قید حیات، پیروزی در یک انتخابات عمومی را به ارمغان آورده است. دیوانگی است که ۱۷ ماه پس از پیروزی علیه او اقدام کرد.»

در مقابل، برخی وزرا و نمایندگان از وضعیت دولت ابراز نگرانی و ناامیدی می‌کنند. یک وزیر می‌گوید: «وضعیت وحشتناک است. او [استارمر] در بیرون منفور است. وضعیت بدتر از دوران کوربین شده است. نمی‌بینم که چگونه این وضعیت تا ماه مه قابل دوام باشد.»

نظرسنجی‌ها نشان می‌دهند که استارمر عمیقاً نامحبوب است و شاید نامحبوب‌ترین نخست‌وزیر بریتانیا در تاریخ نظرسنجی‌های مدرن باشد. همچنین، نظرسنجی‌ها حاکی از آن است که حزب کارگر در ماه‌های اخیر حمایت بیش از یک پنجم رأی‌دهندگان را کسب نکرده است.

مقابله با تهدید حزب «اصلاحات» (Reform UK)

یکی از دلایلی که ذهن‌ها را در دفتر نخست‌وزیری متمرکز کرده، ظهور حزب «اصلاحات بریتانیا» (Reform UK) است. نخست‌وزیر نبرد حزب کارگر با نایجل فاراژ، رهبر این حزب، را نبردی تعیین‌کننده برای نسل کنونی می‌داند و چشم‌انداز باخت در یک انتخابات عمومی به حزب اصلاحات را بسیار بدتر از باخت به محافظه‌کاران تلقی می‌کند.

استارمر معتقد است که انرژی و توانایی لازم برای مقابله و شکست فاراژ را دارد، اما تعداد فزاینده‌ای از همکارانش متقاعد نشده‌اند.

یکی از نمایندگان حزب کارگر که سال گذشته برای اولین بار انتخاب شد، می‌گوید: «ما شبیه محافظه‌کاران نیستیم. قرار نیست بیش از یک بار در طول یک دوره پارلمان رهبر را تغییر دهیم.»