پایان ۲۳۰ سال تولید سکه «پنی» در آمریکا؛ صرفه‌جویی ۵۶ میلیون دلاری دولت

پایان تولید «پنی» پس از ۲۳۰ سال

ایالات متحده آمریکا پس از بیش از ۲۳۰ سال تولید، به عمر سکه‌های یک سنتی خود (پنی) پایان می‌دهد. ضرابخانه فیلادلفیا قرار است آخرین سری از این سکه‌ها را ضرب کند؛ تصمیمی که به گفته مقامات، با هدف صرفه‌جویی در بودجه ملی اتخاذ شده است.

«زباله‌های بودجه ملت بزرگمان را بیرون بریزید، حتی اگر هر بار فقط به اندازه یک پنی باشد.»
- دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور سابق آمریکا

اگرچه تولید این سکه‌ها متوقف می‌شود، اما پنی‌های موجود همچنان در چرخه مالی باقی خواهند ماند. با این حال، توقف تولید باعث شده است که کسب‌وکارها از هم‌اکنون برای تنظیم قیمت‌های خود اقدام کنند، زیرا گزارش‌ها حاکی از کمیاب شدن این سکه‌ها در بازار است.

اقتصاد تولید سکه: چرا پنی دیگر صرفه اقتصادی ندارد؟

سکه‌های پنی که مزین به تصویر آبراهام لینکلن، رئیس‌جمهور دوران جنگ داخلی هستند و از آلیاژ روی با روکش مس ساخته شده‌اند، در حال حاضر هزینه تولیدی بسیار بالاتر از ارزش اسمی خود دارند. این امر دلیل اصلی تصمیم دولت برای توقف تولید است.

• هزینه تولید: تولید هر سکه پنی امروز تقریباً چهار سنت هزینه دارد، که این میزان بیش از دو برابر هزینه تولید آن در یک دهه گذشته است.
• صرفه‌جویی دولت: تخمین زده می‌شود که این تصمیم سالانه حدود ۵۶ میلیون دلار برای دولت فدرال صرفه‌جویی به همراه داشته باشد.

مقامات همچنین استدلال می‌کنند که افزایش شدید تراکنش‌های الکترونیکی، سکه پنی را که اولین بار در سال ۱۷۹۳ ضرب شد، به طور فزاینده‌ای منسوخ کرده است.

مشکل انبار شدن و تأثیر آن بر مصرف‌کنندگان

با وجود توقف تولید، برآورد می‌شود که حدود ۳۰۰ میلیارد سکه پنی همچنان در گردش باقی بماند که «بسیار فراتر از میزان مورد نیاز برای تجارت» است. بخش قابل توجهی از این سکه‌ها عملاً از چرخه خارج شده‌اند.

حجم سکه‌های انبار شده

بر اساس یک تحلیل دولتی در سال ۲۰۲۲، حدود ۶۰ درصد از کل سکه‌های در گردش در آمریکا، که معادل ۶۰ تا ۹۰ دلار برای یک خانواده معمولی است، در خانه‌ها و قلک‌ها انبار شده‌اند و مردم تمایلی به استفاده از آن‌ها ندارند.

افزایش هزینه‌های مصرف‌کننده

با شروع گرد کردن قیمت‌ها توسط کسب‌وکارها، انتظار می‌رود این اقدام هزینه‌های خرید را برای مصرف‌کنندگان افزایش دهد. بر اساس مطالعه‌ای که توسط محققان فدرال رزرو ریچموند انجام شد، این تغییر می‌تواند سالانه حدود ۶ میلیون دلار به مصرف‌کنندگان تحمیل کند.

تجربیات جهانی و سرنوشت «نیکل»

ایالات متحده تنها کشوری نیست که به حذف سکه‌های کم‌ارزش روی آورده است. کشورهای دیگری نیز پیش از این پایین‌ترین واحد پولی خود را از رده خارج کرده‌اند:

• کانادا: آخرین سری سکه‌های یک سنتی خود را در سال ۲۰۱۲ تولید کرد.
• استرالیا و نیوزیلند: سکه‌های یک و دو سنتی خود را در دهه ۱۹۹۰ بازنشسته کردند. نیوزیلند تولید سکه‌های پنج سنتی را نیز در سال ۲۰۰۶ متوقف کرد.
• بریتانیا: اگرچه طرح پیشنهادی حذف سکه‌های ۱ پنی در سال ۲۰۱۸ پس گرفته شد، اما این کشور در سال ۲۰۲۴ تولید سکه را متوقف کرد زیرا مقامات تشخیص دادند که سکه‌های ۱ پنی و ۲ پنی کافی در گردش وجود دارد.

اکنون توجهات در آمریکا به سکه «نیکل» (پنج سنتی) معطوف شده است. این سکه با ارزش اسمی پنج سنت، تقریباً ۱۴ سنت هزینه تولید دارد. بر اساس مطالعه فدرال رزرو ریچموند، حذف نیکل تأثیر بسیار بزرگتری بر خریداران خواهد داشت و می‌تواند سالانه حدود ۵۵ میلیون دلار هزینه به مصرف‌کنندگان تحمیل کند.