نئاندرتال‌ها منقرض نشدند؛ جذب ژنتیکی انسان‌های مدرن، سرنوشت آن‌ها را تغییر داد

مدل ریاضی جدید و سناریوی جذب ژنتیکی

نظریه رایج مبنی بر اینکه نئاندرتال‌ها صرفاً به‌دلیل رقابت یا تغییرات محیطی از بین رفته‌اند، ممکن است کامل نباشد. محققان با استفاده از یک مدل ریاضی جدید، سناریوی جذابی را مطرح کرده‌اند که در آن نئاندرتال‌ها از طریق درهم‌آمیختگی طولانی‌مدت با هومو ساپینس‌ها، هویت ژنتیکی خود را به ما منتقل کرده‌اند.

بر اساس تحلیل‌ها، آمیزش طولانی‌مدت بین انسان‌های خردمند و نئاندرتال‌ها می‌توانست به جذب ژنتیکی تقریباً کامل در طول ۱۰٬۰۰۰ تا ۳۰٬۰۰۰ سال منجر شود.

این مدل که توسط آندره آمادی، شیمیدان محاسباتی از دانشگاه رم تور ورگاتا، و همکارانش ارائه شده، توضیح قدرتمندی برای نابودی ظاهری نئاندرتال‌ها به دست می‌دهد. در گذشته، ایده آمیزش نئاندرتال‌ها و هومو ساپینس‌ها رادیکال تلقی می‌شد، اما اکنون مطالعات ژنومی و شواهد باستان‌شناسی به‌طور فزاینده‌ای آن را تأیید می‌کنند.

بقای ژنتیکی نئاندرتال‌ها در انسان مدرن

این مدل جدید با تکیه بر نرخ زاد و ولد قبایل مدرن شکارچی-گردآورنده، پیش‌بینی می‌کند که چگونه قبایل کوچک نئاندرتال می‌توانستند به‌تدریج توسط جمعیت بزرگ‌تر انسان‌های خردمند جذب شوند. نتایج این مطالعه با یافته‌های باستان‌شناسی اخیر همخوانی دارد و نشان می‌دهد که کاهش نئاندرتال‌ها در اروپا فرآیندی تدریجی بوده است.

• میراث ژنتیکی: امروزه، افرادی که از نیاکان غیرآفریقایی هستند، حدود ۱ تا ۴ درصد از DNA خود را از نئاندرتال‌ها به ارث برده‌اند.
• مهاجرت و رقیق‌سازی: مهاجرت انسان‌های خردمند از آفریقا احتمالاً بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ سال پیش آغاز شده و با هر موج مهاجرت، جوامع محلی نئاندرتال‌ها را در خود بلعیده و ژن‌های آن‌ها را رقیق کرده است.

نئاندرتال‌ها: اجداد ما، نه فقط خویشاوندان

برخی دانشمندان معتقدند که نئاندرتال‌ها و هومو ساپینس‌ها نه دو گونه مجزا، بلکه جمعیت‌های متفاوتی از یک «گونه انسانی مشترک» بوده‌اند. این مطالعه، که در نشریه Scientific Reports منتشر شده، نشان می‌دهد که اگرچه فرهنگ‌ها و جمعیت‌های نئاندرتال دیگر وجود ندارند، اما میراث ژنتیکی آن‌ها در درون ما زنده است؛ آن‌ها نه فقط خویشاوندان، بلکه اجداد ما نیز هستند.