«بازی‌های گرسنگی» روی صحنه؛ جادوی بصری با انتقاد از کمبود عمق احساسی

اقتباس صحنه‌ای از رمان پرفروش و پادآرمان‌شهری «بازی‌های گرسنگی» (The Hunger Games) نوشته سوزان کالینز، در یک سالن ۱۲۰۰ نفری که به همین منظور در منطقه «کنری وارف» لندن ساخته شده، به روی صحنه رفته است. این نمایش با وجود بهره‌گیری از جلوه‌های بصری خیره‌کننده و تکنیک‌های پیشرفته، با واکنش‌های متفاوتی از سوی منتقدان روبرو شده است؛ جایی که عده‌ای آن را «جادویی» می‌خوانند و برخی دیگر از فقدان عمق احساسی در آن انتقاد می‌کنند.

تولید عظیم و طراحی صحنه پرهزینه

نمایش «بازی‌های گرسنگی: روی صحنه» بر اساس مجموعه رمان‌های پرطرفدار که با بازی جنیفر لارنس و جاش هاچرسون به یک فرنچایز سینمایی تبدیل شد، دنیای «پانم» را در یک سالن تئاتر «تروبادور کنری وارف» با هزینه ۲۶ میلیون پوند به زندگی آورده است. این سالن با صندلی‌هایی به سبک آرنا و تقسیم‌بندی مخاطبان به «بخش‌های» مختلف، برای اجرای توالی‌های هوایی دراماتیک، تصاویر فراگیر و پروجکشن‌های گسترده طراحی شده است.

در یکی از صحنه‌های نمایش، کتنیس (با بازی میا کاراگر) و پیتا (با بازی ایوان گرت) در حالی که سوار بر ارابه‌ای آتشین هستند، بر فراز صحنه به پرواز در می‌آیند. تهیه‌کنندگان برای ساخت این سالن، ۴۲ هزار قطعه فولاد را با جرثقیل به داخل تئاتر منتقل کرده‌اند.

نقدها: جدال میان «جلوه بصری» و «عمق احساسی»

در حالی که منتقدان جاه‌طلبی و نبوغ فنی این نمایش را ستوده‌اند، برخی دیگر نسبت به اینکه آیا داستان توانسته است تأثیر عاطفی کافی بر مخاطب بگذارد، ابراز تردید کرده‌اند. برخی منتقدان معتقدند که نمایش از نظر بصری پرانرژی است اما فاقد «قلب تپنده» است.

«تأثیر عاطفی کمی وجود دارد؛ ما در حال تماشای مرگ کودکان هستیم و این باید سخت باشد، اما اینطور نیست.»

در مقابل، نقدهای مثبت‌تری نیز منتشر شده که نمایش را «جاه‌طلبانه و دیدنی» خوانده و تأکید کرده‌اند که «چیزهای زیادی برای تحت تأثیر قرار دادن طرفداران این فرنچایز در اینجا وجود دارد و از تمام فضای سالن استفاده شده است.»

خلاصه امتیازات و نظرات منتقدان:

• د استیج: چهار ستاره، «جاه‌طلبانه و دیدنی».
• ایندیپندنت: سه ستاره، تحسین اجرای ورزشی و چشمگیر میا کاراگر.
• گاردین: سه ستاره، «تماماً جلوه بصری است و احساسات در حاشیه قرار دارند.»
• فایننشال تایمز: دو ستاره، «فاقد قلب تپنده».
• تایمز: دو ستاره، «برای توجیه قیمت‌های بالا، برای پر کردن فضای بزرگ سالن تقلا می‌کند.»
• تلگراف: دو ستاره، «اقتباسی ناامیدکننده و بد» از کتاب‌ها.

اجرای بازیگران و چالش‌های فنی صحنه

بازیگران این نمایش، از جمله میا کاراگر، که اولین حضور صحنه‌ای خود را تجربه می‌کند و دختر فوتبالیست سابق لیورپول، جیمی کاراگر است، مورد تحسین قرار گرفتند. منتقدان او را «حضور مرکزی پرانرژی» توصیف کرده و بیان داشتند که ایوان گرت نیز «همدردی مخاطب را جلب می‌کند.»

کاراگر، ۲۱ ساله، درباره چالش‌های فنی نمایش گفت که به دلیل باز و بسته شدن بخش‌های زیادی از صحنه، «باید خیلی جلوتر از خودتان فکر کنید» تا بر صحنه بعدی تأثیر منفی نگذارد. گرت نیز افزود که شدت عاطفی اجرایش باید با دقت فنی همگام باشد و «تلاش برای انجام این کار به صورت بی‌نقص و نامحسوس، چالش اصلی است.»

این نمایش از نظر فیزیکی بسیار سخت است و شامل توالی‌های مبارزه بدون وقفه، دویدن‌های سریع و بدلکاری‌های دقیق است. کاراگر تأکید کرد که برای باورپذیر بودن مبارزات، بازیگران باید به یکدیگر اعتماد کامل داشته باشند.

تأیید نویسنده و رفع مشکلات اولیه

تریستان بیکر، تهیه‌کننده نمایش، گفت که در این اثر به کتاب‌ها وفادار مانده‌اند و تغییر ندادن طرح داستان برایشان مهم بوده است. او افزود که «نکات و شگفتی‌های فوق‌العاده‌ای» برای طرفداران کتاب‌ها در نمایش وجود دارد.

ایوان گرت فاش کرد که سوزان کالینز، نویسنده رمان‌ها، اخیراً تمرین نمایش را تماشا کرده و «آن را دوست داشته است.» او گفت: «داشتن تأیید و برکت او یک افتخار واقعی بود.»

عملکرد نمایش از زمان آغاز پیش‌نمایش‌ها در اواسط اکتبر، که توسط برخی از تماشاگران به دلیل صف‌های طولانی و ناتمام بودن بخش‌هایی از محل برگزاری، «آشفته» توصیف شده بودند، بهبود یافته است. الیور رویدز، دیگر تهیه‌کننده نمایش، اذعان کرد که «همیشه با نمایش‌هایی در این ابعاد، مشکلات اولیه وجود دارد» و تیم تولید از اینکه «نتوانستند از همان ابتدا کار را درست انجام دهند، کمی ناامید بودند.» او افزود که مسائل اکنون برطرف شده و از کسانی که تحت تأثیر اجراهای اولیه قرار گرفتند، دعوت شده است تا دوباره به تماشای نمایش بیایند.