نقد سریال «فقط قتل‌های داخل ساختمان»؛ کمدی معمایی با بازی ستارگان بزرگ

ریشه‌های جنایی و کمدی در یک ساختمان

از سال ۲۰۰۴ که پادکست‌ها مطرح شدند تا سال ۲۰۱۴ که به محبوبیت عمومی دست یافتند، کمتر کسی تصور می‌کرد که ژانر جنایی واقعی تا این حد فراگیر شود. پیش از این، پی‌رنگ «چه کسی انجامش داده» (Who Dunit) در فیلم‌هایی چون «قتل در قطار سریع‌السیر شرق» (۱۹۷۴) و «گاسفورد پارک» (۲۰۰۱) مورد استفاده قرار گرفته بود و با فراگیر شدن پادکست‌ها، ورود این فرمول به جهان تصویر قابل پیش‌بینی بود.

سریال «فقط قتل‌های داخل ساختمان» داستان یک تیم سه‌نفره نامتعارف — دو مرد مسن که با هم اختلاف دارند و یک دختر جوان — است که به دلیل علاقه مشترک به پادکست‌های جنایی، تصمیم می‌گیرند پادکست خود را راه‌اندازی کرده و قتلی را که در آپارتمان‌شان رخ داده، حل کنند. این سریال توسط استیو مارتین، بازیگر کمدی، و جان هافمن طراحی و نوشته شده است.

ترکیبی برای جذب تمامی سلیقه‌ها

سریال مملو از شوخی‌های خودارجاعی نسبت به حواشی پیرامون بازیگران و جهان سرگرمی است. این مجموعه می‌تواند هم فضای مجازی را نقد کند و هم با توجه به سن بازیگران اصلی‌اش، از شوخی‌های فیزیکی و بدنی بهره ببرد. در واقع، برای تمامی سلایق شوخی متناسب در این سریال وجود دارد و توانسته مخاطبانی از رنج‌های سنی و علایق متفاوت را به خود جذب کند. کیفیت استاندارد سریال در بدترین حالت نیز می‌تواند بیننده را برای نیم ساعت سرگرم و خندان نگه دارد.

مثلث طلایی بازیگری

مهم‌ترین عامل موفقیت سریال، رابطه‌ی قوی میان سه بازیگر اصلی است. استیو مارتین و مارتین شورت پیش از این در آثاری چون «پدر عروس» (۱۹۹۱) و برنامه «پخش زنده شنبه شب» (SNL) همکاری موفقیت‌آمیزی داشته‌اند. حضور سلنا گومز در کنار این دو کمدین باتجربه، موقعیت‌های کمدی خوبی ایجاد می‌کند، خصوصاً با توجه به شخصیت او که دختری جوان، به‌روز، اما خسته و درمانده است.

درک درست نویسندگان از توانایی‌ها و مدل کمدی گومز باعث شده تا در بسیاری از صحنه‌ها او نه تنها از بقیه عقب نماند، بلکه فرصت درخشش خودش را نیز پیدا کند. این ترکیب درست و فرصت‌های به اندازه به هر سه نفر این تیم است که باعث شده سریال هم‌چنان تماشایی و خنده‌دار باقی بماند.

قدرت ستارگان مکمل و مهمان

قدرت اصلی سریال تنها به سه شخصیت اصلی محدود نمی‌شود، بلکه شخصیت‌های مکمل و مهمان یک‌فصلی نیز نقش کلیدی دارند. در فصل‌های اخیر، لیست بازیگران شامل ستارگان تراز اول سینما شده است که به ارزش هنری سریال افزوده‌اند.

لیست بلندبالای مهمانان

از جمله ستارگان مهمان که در فصل‌های اخیر به سریال پیوسته‌اند می‌توان به این افراد اشاره کرد:

• مریل استریپ
• شرلی مک‌لین
• پل راد
• کریستوف والتس
• رنه زلوگر
• زک گالیفیناکیس
• یوجین لوی

همچنین بازیگران مکملی چون نیتن لین (در نقش تدی دایمز)، ریچارد کایند (در نقش وینس) و به‌ویژه مایکل سیریل کرییتون (در نقش هاوارد موریس) که به یکی از بازیگران اصلی ارتقا یافته، توانسته‌اند جایگاه خود را میان طرفداران تثبیت کنند.

ساختار معمایی و دوری از تکرار

سریال بیش از آنکه بر وجه جنایی تکیه کند، با شوخی‌های خوب و تیم بازیگری قوی برای مخاطب جذاب است. با این حال، معماهای جنایی هر فصل به گونه‌ای طراحی شده‌اند که بیش از حد قابل پیش‌بینی نباشند. چینش شخصیت‌ها و میزان اطلاعات‌دهی به مخاطب به صورت قطره‌چکانی انجام می‌شود تا داستان جنایی نیز جذاب باقی بماند و حل معما به قسمت‌های پایانی موکول نشود.

فصل‌های دوم و سوم به عنوان بهترین نمونه‌ها از ترکیب درست کمدی و معما شناخته می‌شوند. در فصل چهارم، برای جلوگیری از محافظه‌کاری، سازندگان یکی از شخصیت‌های محبوب را که از فصل اول حضور داشت، به موضوع قتل آن فصل تبدیل کردند تا هم به گذشته‌ی آن شخصیت و چارلز بپردازند و هم شجاعت خود را در شکستن فرمول‌های رایج نشان دهند.

آیا فصل پنجم به خوبی فصل‌های قبلی است؟

فصل پنجم احتمالاً ضعیف‌ترین فصل سریال تا به امروز است، خصوصاً از منظر پرداخت داستان جنایی. اگرچه شخصیت به قتل رسیده در این فصل یکی از شخصیت‌های فرعی دوست‌داشتنی بود، اما این اتفاق همانند پایان فصل‌های قبل تأثیرگذار نبود. همچنین کم‌رنگ شدن بخش‌های بامزه مربوط به ضبط پادکست در این فصل به کیفیت آن آسیب زده است.

با این وجود، کیفیت بالای کمدی سریال و قدرت بازیگران در اجرای آن، به‌خصوص بازی سرد و بامزه‌ی کریستوف والتس در نقش یکی از سه شخصیت میلیارد جدید، همچنان مخاطب را مجاب به تماشای تمامی قسمت‌ها می‌کند. با توجه به پایان‌بندی سریال، می‌توان متصور شد که سازندگان متوجه خطر افتادن به ورطه تکرار شده‌اند و با انتخاب یکی از بهترین مقتولین ممکن برای فصل ششم، قصد دارند جانی دوباره به سریال ببخشند و بخش‌های جذاب پادکست‌سازی را دوباره در مرکز توجه قرار دهند.