خشم گتوزو از اعتراض هواداران؛ ایتالیا ۶ برد متوالی کسب کرده اما مردم حق دارند!

تحلیل عملکرد تیم ملی تحت هدایت گتوزو

قدرت‌های بزرگ، مسئولیت‌های بزرگی به همراه دارند. اگرچه رینو گتوزو در مسیر اخیر تیم ملی، مسئولیت کمی بر دوش داشته است؛ او تیم را پس از شکست سنگین ۳ بر صفر مقابل نروژ و با تفاضل گل منفی شش تحویل گرفت. این فاصله باید جبران می‌شد و عملاً هیچ رقیب بزرگی در پیش نبود. در نتیجه، تیم ملی ایتالیا موفق به کسب شش برد در هفت بازی شد، اما این پیروزی‌ها در مقابل تیم‌هایی چون مولداوی و استونی به دست آمد.

واکنش تند گتوزو به اعتراضات هواداری

گتوزو پس از پیروزی دو گله برابر مولداوی، در واکنش به شعارهای هواداران، خشم خود را ابراز کرد. وی از اینکه هواداران در نیمه دوم به بازیکنانش می‌گفتند «بروید سر کار دیگری»، ابراز ناراحتی شدید کرد:

«من کمی از آنچه در نیمه دوم شنیدم عصبانی هستم، آمدن به اینجا و شنیدن اینکه هواداران به بازیکنان من می‌گویند بروید سر کار دیگری، حالم را بد می‌کند. ناراحت شدم، متأسفم. نمی‌دانم این اعتراض از کجا و چرا شروع می‌شود، من فقط می‌دانم این اولین بار است که ایتالیا در مقدماتی جام جهانی شش بازی را متوالی می‌برد.»

ریشه اعتراضات: غیبت طولانی در جام جهانی

این اعتراضات از واقعیت تلخی نشأت می‌گیرد: تیم ملی ایتالیا از سال ۲۰۱۴ به جام جهانی صعود نکرده است. چند روز پیش، سالگرد عدم صعود مقابل سوئد در پلی‌آف جام جهانی ۲۰۱۸ بود. پس از آن نیز، ناکامی در صعود مقابل سوئیس در مرحله گروهی رخ داد؛ گروهی که صراحتاً در دسترس بود و ایتالیا می‌توانست و باید آن را با امتیاز کامل به پایان می‌رساند.

بازی «غیرقابل قبول» و پایان امید صعود مستقیم

اگرچه تقصیر مستقیمی متوجه گتوزو نیست، زیرا او تمام بازی‌هایی را که موظف به پیروزی در آن‌ها بود، برده است و در مرحله پلی‌آف فرصت دیگری برای رسیدن به هدف خود خواهد داشت، اما عملکرد تیم در بازی اخیر صراحتاً غیرقابل قبول بود.

این عملکرد ضعیف، احتمالاً ناشی از افسردگی بابت از دست دادن امید صعود مستقیم به جام جهانی است؛ حتی اگر ایتالیا شش گل بیشتر به ثمر می‌رساند، باز هم باید نروژ را با اختلاف شش گل شکست می‌داد. اکنون این اختلاف به ۹ گل رسیده و عملاً تغییری در وضعیت ایجاد نمی‌کند.

خلاصه: هواداران حق دارند

در نهایت، هواداران حق دارند که معترض باشند. آن‌ها پول پرداخت می‌کنند تا تیمی را ببینند و تشویق کنند که از سال ۲۰۲۱ شادی به ارمغان نیاورده و از سال ۲۰۱۸ در جام‌های جهانی غایب است. سفر به مولداوی و مشاهده چنین وضعیتی می‌تواند نه تنها برای سرمربی، بلکه برای هر تماشاگر دلسوزی عصبانی‌کننده باشد.