بحران تأمین پلی‌اتیلن، چالش اصلی تولید مخازن آب در کشور

بحران عرضه پلی‌اتیلن و پارادوکس کمبود

به گفته رئیس هیات‌مدیره انجمن ملی صنایع پلیمر ایران، ظرفیت نصب‌شده تولید مخازن در کشور کاملاً کافی است و تولیدکنندگان توانایی تأمین کامل نیاز بازار را دارند. با این حال، کمبود و نوسانات عرضه پلی‌اتیلن، که ماده‌ای همیشه در دسترس و حتی مازاد نیاز کشور بوده است، مشکل اصلی را رقم زده است. این نوسانات و کمبود مواد اولیه از شهریورماه آغاز شده و پیش از آن رقابت‌ها در بازار عرضه بسیار جزئی بود.

تأثیر مستقیم بر هزینه‌های تولید

عرضه نامناسب پلی‌اتیلن منجر به شکل‌گیری رقابت‌های شدید در بازار شده است. این وضعیت باعث شده است که رقابت‌ها در مواردی به ۴۰ تا ۵۰ درصد نیز برسد و به‌طور مستقیم هزینه تمام‌شده تولید مخازن را افزایش دهد. این التهاب و کمبود بازار مواد اولیه، شرایط را برای صنایع مختلف دشوار کرده است.

«التهاب دو ماه اخیر در بازار مواد اولیه، کل زنجیره تولید را تحت فشار قرار داده است.»

تنوع تولید و تلاش برای ثبات بازار

ترکمان تصریح کرد که به دلیل تعدد و گستردگی تولیدکنندگان در کشور، آمار واحد و دقیقی از حجم تولید مخازن قابل استخراج نیست. با وجود این، تولیدکنندگان معتبر همچنان نیاز بازار را تأمین کرده و کمبودی در بازار نهایی ایجاد نشده است. همچنین، صنعت تولید مخازن آب از شکل‌های سنتی فاصله گرفته و با توجه به تبدیل شدن مخازن به یکی از اجزای ساختمان، کارخانه‌ها اشکال حجمی متناسب با هر ساختمان را تولید می‌کنند که نشان‌دهنده تنوع بالای تولید است.

اگرچه افزایش قیمت مواد اولیه به‌طور طبیعی بر قیمت نهایی مخازن اثر می‌گذارد، تولیدکنندگان تلاش کرده‌اند با کاهش حاشیه سود خود، از شکل‌گیری کمبود مصنوعی یا سوءاستفاده‌های احتمالی در بازار جلوگیری کنند.

فشار بر صنایع وابسته

مواد اولیه پلیمری تنها در تولید مخازن آب کاربرد ندارند و صنایع متعدد و حیاتی دیگری نیز به شدت به این مواد وابسته‌اند. التهاب در این بازار صرفاً مشکل یک صنف نیست و کل زنجیره تولید کشور را تحت فشار قرار داده است. از جمله صنایعی که به پلی‌اتیلن وابسته‌اند می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• صنایع خودرو
• صنایع بسته‌بندی
• صنایع کشاورزی
• تولید لوله‌های آبیاری

راهکار؛ عزم ملی و هماهنگی دستگاه‌ها

رئیس هیات‌مدیره انجمن ملی صنایع پلیمر ایران تأکید کرد که بخش خصوصی و تشکل‌های تخصصی راهکارهای مختلفی برای حل این مشکل ارائه داده‌اند. با این حال، حل ریشه‌ای بحران نیازمند اقدامی فراتر از پیشنهادات صنفی است. او بر لزوم یک عزم ملی و افزایش هماهنگی در تصمیم‌گیری‌ها میان دستگاه‌های مختلف تصمیم‌گیرنده تأکید کرد تا بتوان به این چالش فائق آمد.