افشای راز ۲۷ ساله عابدزاده؛ تخلیه خونابه زانو با سرنگ قبل از حماسه آمریکا (۱۹۹۸)

افشای راز ۲۷ ساله؛ فداکاری عابدزاده در آستانه دیدار با آمریکا

ضرب‌المثل قدیمی «ماه هیچوقت پشت ابر نمی‌ماند»، امروز بعد از گذشت بیش از ربع قرن، در مورد یکی از بزرگترین حماسه‌های تاریخ فوتبال ایران مصداق پیدا کرد. حدود ۲۷ سال پس از صعود تاریخی تیم ملی به جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه و نمایش خاطره‌انگیز مقابل استرالیا در ملبورن، جزئیات تکان‌دهنده‌ای از فداکاری احمدرضا عابدزاده، دروازه‌بان اسطوره‌ای تیم ملی، فاش شده است.

عابدزاده، سردمدار نسلی بود که در «جهنم ملبورن»، خونسردی اعجاب‌انگیزی از خود نشان داد و با مهار توپ‌های درخشان، شکست را به پیروزی تبدیل کرد. کمتر کسی تصور می‌کرد که او در اوج آمادگی، در نخستین بازی جام جهانی ۱۹۹۸ مقابل یوگسلاوی از ترکیب اصلی دور بماند.

غیبت اجباری در بازی نخست و پیش‌بینی ایویچ

با توجه به مصدومیت کهنه عابدزاده، نیما نکیسا در بازی نخست تیم ملی در جام جهانی مقابل یوگسلاوی درون دروازه ایستاد. تومیسلاو ایویچ، تئوریسین بزرگ فوتبال، پیش‌بینی کرده بود که تنها راه باز شدن دروازه ایران، ضربات ایستگاهی است که سینیشا میهایلوویچ با پای چپ می‌زند.

متأسفانه این پیش‌بینی به حقیقت پیوست؛ خطای بازیکنان تیم ملی پشت محوطه جریمه، ضربه ایستگاهی میهایلوویچ و بسته نشدن صحیح دیوار دفاعی توسط نکیسا، منجر به تک گل یوگسلاوی شد.

از همان لحظه، تحلیل‌ها بر این مبنا قرار گرفت که برای کسب یک پیروزی تاریخی مقابل آمریکا، حضور عابدزاده در دروازه تیم ملی به هر قیمت ممکن ضروری است.

افشاگری مهدوی‌کیا: سرنگ، حوله و خونابه

مهدی مهدوی‌کیا، یکی از بازیکنان نسل طلایی ۱۹۹۸، پس از ۲۷ سال سکوت، جزئیاتی شوکه‌کننده از شرایط بغرنج عابدزاده قبل از بازی با آمریکا را فاش کرد. این روایت، عمق فداکاری عقاب آسیا را نشان می‌دهد:

«یکی دو روز قبل از بازی با آمریکا، عابدزاده از من خواست به اتاقش بروم. حوله‌ای میان دندان‌هایش گذاشت و گفت با فشار زیاد، زانوی مرا خم کن. زانوی او خیلی خم نمی‌شد و دلیلش هم مصدومیت قدیمی‌اش بود. سپس از من خواست یک سرنگ بزرگ بیاورم. سوزن را درون زانویش کرد و کلی خونابه از آن خارج کرد. یکی دو روز بعد درون دروازه تیم ملی ایستاد و آن عملکرد درخشان را ارائه کرد.»

این روایت نشان می‌دهد که عابدزاده سال‌ها با درد و آسیب‌دیدگی کهنه درون دروازه ایستاد و برای حضور در بازی‌های حساس، به خوددرمانی‌های دردناک متوسل می‌شد تا بتواند مصدومیت را برای دقایقی فراموش کند.

عقاب آسیا؛ الگوی اراده و پشتکار

عابدزاده با وجود زانوی آسیب‌دیده، خم به ابرو نیاورد و برای شاد کردن مردم، مصمم بود در ورزشگاه ژرلاند لیون مقابل آمریکا بازی کند. افشاگری مهدوی‌کیا، تنها بخشی از فداکاری‌های نسل ۹۸ است.

اوج این از خودگذشتگی، در مهار دیدنی ضربه فرانکی هایدوک از شش قدم در بازی مقابل آمریکا نمود پیدا کرد؛ سیوی ماندگار که دروازه ایران را بسته نگه داشت و زمینه‌ساز پیروزی تاریخی شد. عابدزاده، با لقب ماندگار «عقاب»، خودِ اراده بود؛ حتی زمانی که بال پرواز نداشت، به آسمان می‌رفت و الگویی برای پشتکار و تعهد باقی ماند.

او با همان زانوهایی که به سختی خم می‌شدند، بی‌اعتنا به درد، اجازه نداد کمر تیم ملی خم شود و با خنده‌های همیشگی، تصویری از یک اسطوره محبوب را در ذهن‌ها حک کرد.