تکرار کابوس پلی‌آف جام جهانی برای ایتالیا؛ دلایل شکست آتزوری در مسیر صعود

تکرار کابوس پلی‌آف جام جهانی برای ایتالیا؛ دلایل شکست آتزوری در مسیر صعود

شکست سنگین تیم ملی ایتالیا، آتزوری، مقابل نروژ با نتیجه ۴ بر ۱ در شامگاه یکشنبه، آخرین کورسوی امید این تیم برای صعود مستقیم به جام جهانی سال آینده را خاموش کرد. این نتیجه تلخ، قهرمان سابق جهان را برای سومین دوره متوالی به مرحله پلی‌آف فرستاد، جایی که سایه شرمساری غیبت در سه جام جهانی پیاپی، بر سر فوتبال ملی این کشور سنگینی می‌کند.

چرخه معیوب ناکامی: دلایل سقوط آتزوری

ایتالیا از ابتدا می‌دانست که برای صعود مستقیم، نیاز به یک پیروزی معجزه‌آسای ۹ بر صفر برای جبران تفاضل گل دارد. با این حال، نمایش مقتدرانه نروژ در نیمه دوم، این تیم اسکاندیناوی را با ثبت هشت پیروزی از هشت بازی و ۳۷ گل زده، قاطعانه راهی رقابت‌های سال آینده کرد. برای ایتالیا، این شکست صرفاً یک باخت نبود؛ بلکه تأیید گرفتار شدن در یک چرخه معیوب تکراری است:

• عملکرد ضعیف ستاره‌های بزرگ تیم در سطح ملی.
• نبود ریسک‌پذیری و محافظه‌کاری مربی در انتخاب ترکیب.
• مصدومیت‌های ویرانگر که هم باتجربه‌ها و هم جوانان را از بین برده است.

با نزدیک شدن به ماه مارس، جنارو گتوزو و شاگردانش باید هرچه سریع‌تر از این چرخه رهایی یابند تا سهمیه حضور در تورنمنت اصلی را کسب کرده و به منتقدانی که فوتبال ملی ایتالیا را تمام‌شده می‌دانند، پاسخی قاطع دهند.

محافظه‌کاری گتوزو و ناامیدی از ستاره‌ها

در شکست سنگین ۴ بر ۱ مقابل نروژ و همچنین در بخش قابل توجهی از مرحله انتخابی، برخی از بهترین بازیکنان ایتالیا، ناامیدکننده‌ترین عملکردها را به نمایش گذاشتند. بازیکنانی چون جیووانی دی‌لورنزو و الساندرو باستونی، که در سال‌های اخیر ناپولی و اینتر را به موفقیت رسانده‌اند، در تیم ملی شباهتی به نسخه‌های باکیفیت خود نداشتند. همچنین، هافبک‌های باتجربه‌ای نظیر مانوئل لوکاتلی و نیکولو بارلا نتوانسته‌اند ثبات لازم را در میانه میدان ایجاد کنند.

در روزهای سخت و زیر سایه ابرهای تیره، انتظار می‌رود بهترین بازیکنان تیم وارد عمل شوند، نه اینکه در سایه‌ها گم شوند. مربیان ایتالیا بارها به ستاره‌های کشور تکیه کرده‌اند، آن هم بدون آنکه عملکرد آنها چنین اعتمادی را توجیه کند.

فرصت‌سوزی برای جوانان و رویکرد شایسته‌سالاری

با وجود اینکه ایتالیا بازیکنان باکیفیت زیادی در سطح باشگاهی دارد که برای دعوت شدن می‌جنگند و چندین جوان نیز در سری A خوش درخشیده‌اند، گتوزو در بازی مقابل نروژ تنها یک بازیکن زیر ۲۵ سال را در ترکیب اصلی قرار داد: فرانچسکو پیو اسپوزیتو از اینتر. اسپوزیتو که اولین گلش را در سن‌سیرو به ثمر رساند، یکی از معدود بازیکنانی بود که عملکردش فاجعه‌بار نبود.

بازیکنان آماده‌تری چون دومنیکو براردی و ریکاردو اورسولینی که فصول فوق‌العاده‌ای را پشت سر گذاشته‌اند، کمترین توجهی در سطح ملی به آن‌ها نشده است. اگر گتوزو می‌خواهد عصر جدیدی برای تیم رقم بزند، بد نیست در انتخاب‌هایش کمی ریسک کند و رویکرد مبتنی بر شایسته‌سالاری را در پیش گیرد؛ جایی که حضور در تیم ملی بر اساس فرم فعلی و عملکرد واقعی تعیین می‌شود.

ریشه‌های فساد: مصدومیت‌ها و پارادوکس سری A

اگرچه بازیکنان و کادر فنی سهم عمده‌ای در وضعیت کنونی ایتالیا دارند، اما برخی عوامل نیز خارج از اختیار آن‌هاست. مصدومیت‌های طولانی‌مدت و اتکای بیش از حد سری A به بازیکنان خارجی، بلای جان فوتبال ملی این کشور شده است.

ضربه مهلک مصدومیت‌های طولانی‌مدت

مصدومیت‌ها ستون‌های تیم را نابود کرده است:

• لئوناردو اسپیناتزولا: او یکی از ارکان تیم قهرمان یورو ۲۰۲۰ بود، اما از زمان پارگی آشیل، در چهار سال گذشته تنها هشت بازی انجام داده است.
• فدریکو کیه‌زا: پس از مصدومیت رباط صلیبی، هرگز نتوانسته به فرم سابق خود بازگردد.

علاوه بر باتجربه‌ها، استعدادهای بزرگی نظیر جورجو اسکالوینی و جیووانی لئونی نیز با مصدومیت‌های جدی متوقف یا نابود شده‌اند. اسکالوینی پس از پارگی رباط صلیبی، یورو ۲۰۲۴ و نیم فصل بعدی را از دست داد و لئونی نیز کل فصل را به دلیل پارگی رباط صلیبی از دست داده است. مصدومیت‌های وحشتناک در این سن کم می‌تواند مسیر حرفه‌ای بزرگ‌ترین استعدادهای کشور را برای همیشه تغییر دهد.

تضاد منافع سری A و تیم ملی

در حالی که برخی خواستار وضع قوانینی برای محدود کردن تعداد بازیکنان خارجی در سری A هستند، این اقدام از نظر اداری تقریباً غیرممکن است. باشگاه‌های بزرگ ایتالیا تأکید دارند که برای رقابت با بهترین‌های اروپا، چاره‌ای جز تکیه بر بازیکنان خارجی ندارند. این وضعیت یک تناقض دردناک ایجاد می‌کند: برای سود بردن تیم ملی ایتالیا، باید سری A محدود شود، اما از آنجایی که «پول حرف آخر را می‌زند»، احتمال کاهش اتکای لیگ به خارجی‌ها بسیار کم است.