کشف استراتژی بی‌رحمانه بقا؛ مورچه‌های انگلی ملکه میزبان را به کشتن می‌دهند

مکانیسم جاسوسی و حمله شیمیایی

تاکاسوکا و همکارانش در مطالعه جدید خود که در مجله Current Biology منتشر شده است، این شکل جذاب از انگلی بودن اجتماعی را تشریح کرده‌اند. محققان دو مورچه انگلی، L. orientalis و L. umbratus، را مورد بررسی قرار دادند. این ملکه‌های انگلی پس از جفت‌گیری، جستجوی خود را برای یافتن کلونی میزبان، مانند L. flavus و L. japonicus، آغاز می‌کنند.

تغییر هویت بویایی

اولین گام در این استراتژی، کسب بوی کلونی میزبان است. ملکه مهاجم این بو را از طریق تماس فیزیکی مستقیم با یکی از کارگران میزبان به دست می‌آورد. پس از جذب موفقیت‌آمیز بوی کلونی، ملکه مهاجم، همانند یک جاسوس مخفی، بی‌سروصدا در لانه پرسه می‌زند تا ملکه ساکن را پیدا کند.

مایع مرگبار

با نزدیک شدن به ملکه ساکن، ملکه مهاجم متازوم (شکم) خود را خم می‌کند و مایعی ناشناس را به سمت ملکه میزبان می‌پاشد. محققان فرض می‌کنند که این مایع پاشیده شده اسید فرمیک است.

تاکاسوکا می‌گوید: «با توجه به اینکه مورچه‌های فرمیک به طور فعال از اسید فرمیک برای اهداف مختلف استفاده می‌کنند، این یک فرضیه مقرون به صرفه است که مایع اسپری شده در اینجا نیز اسید فرمیک است.»

اجبار به مادرکشی و پذیرش ملکه جدید

بلافاصله پس از اولین اسپری، کارگران میزبان از بوی اسید فرمیک آشفته شده و شروع به حمله به ملکه مادر خود می‌کنند. تاکاسوکا می‌گوید که این مایع به طور مؤثر ملکه میزبان را به یک دشمن با اولویت بالا تبدیل می‌کند.

مورچه انگلی به صورت مکرر و هر چند ساعت یکبار، ملکه میزبان را سمپاشی می‌کند. حملات مورچه‌های کارگر به ملکه‌شان با هر سمپاشی شدیدتر می‌شود. جزئیات این روند عبارتند از:

• این مطالعه تقریباً ۱۵ سمپاشی از ملکه انگلی را ثبت کرده است.
• پس از این سمپاشی‌های مکرر، کارگران میزبان مادر خود را کشته و از بین می‌برند.
• ظرف ۱۰ روز پس از این مادرکشی، ملکه رقیب (مهاجم) شروع به تخم‌گذاری می‌کند.
• ملکه مهاجم به سرعت به عنوان ملکه جدید کلونی پذیرفته می‌شود.

تاکاسوکا این رفتار را اینگونه توصیف می‌کند: «من آن را فقط به عنوان یک استراتژی جذاب و بی‌رحمانه برای بقا می‌بینم.»