بقای حیات در خطر انفجار ابرنواختر ابط‌الجوزا؟ پاسخ ستاره‌شناس روسی

ولادیمیر سوردین، ستاره‌شناس برجسته روسی، با تشریح وضعیت ستاره غول‌پیکر ابط‌الجوزا (Betelgeuse)، به ارزیابی شانس بقای حیات در کره زمین در صورت انفجار این ابرنواختر در نزدیکی منظومه شمسی پرداخت و تأکید کرد که فاصله‌ی زیاد و سپر دفاعی جو زمین، نگرانی‌ها را تا حد زیادی کاهش می‌دهد.

ابط‌الجوزا: نزدیک‌ترین کاندیدای ابرنواختر

سوردین در مصاحبه‌ای، ستاره ابط‌الجوزا را نزدیک‌ترین ستاره‌ای دانست که احتمالاً در آینده به یک ابرنواختر تبدیل خواهد شد. این ستاره، که یک غول سرخ در صورت فلکی شکارچی (Orion) است، در فاصله تقریبی ۵۵۰ سال نوری از زمین قرار دارد.

وی با اشاره به ناپایداری و سوسو زدن دائمی این ستاره، اظهار داشت که دانشمندان احتمال می‌دهند ابط‌الجوزا در آینده فرو بریزد و منفجر شود. با این حال، وی تأکید کرد که باید مفهوم «نزدیک» در نجوم را در نظر گرفت:

«در نجوم، «نزدیک» می‌تواند به معنای دوره‌ای از ۱۰۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰۰ سال باشد.»

ارزیابی خطر انفجار برای حیات زمینی

به گفته این ستاره‌شناس، ابرنواخترها به روش‌های مختلفی منفجر می‌شوند و بسیاری از فرآیندهای داخلی آنها هنوز به طور کامل درک نشده است. با این وجود، تخمین‌ها حاکی از آن است که اگر ابط‌الجوزا در نزدیکی منظومه شمسی منفجر شود، اثر آن بر زمین شبیه به یک شراره خورشیدی فوق‌العاده قدرتمند خواهد بود.

سوردین خاطرنشان کرد که انفجار ابرنواختری، پرتوهای گامای قدرتمندی ساطع می‌کند. اما این پرتوها قادر به فرار از مرزهای منظومه شمسی خود نیستند. مهم‌تر از آن، جو زمین یک محافظ طبیعی و حیاتی برای موجودات زنده در برابر چنین پدیده‌های کیهانی فراهم می‌کند.

چرا خورشید تهدید ابرنواختری نیست؟

این دانشمند روس در نهایت نتیجه‌گیری کرد که برای اینکه یک ابرنواختر تهدیدی مستقیم و جدی برای حیات روی زمین باشد، باید در خود منظومه شمسی رخ دهد. وی برای رفع هرگونه نگرانی، به موضوع خورشید پرداخت:

• خورشید نمی‌تواند به صورت ابرنواختر منفجر شود.
• دلیل این امر این است که جرم خورشید بسیار کمتر از آستانه مورد نیاز برای وقوع چنین رویداد عظیمی است.

او افزود که اگر خورشید یک ستاره همراه (مانند سیستم‌های دوتایی) داشت، منظومه شمسی ما ساختار و ظاهر کاملاً متفاوتی پیدا می‌کرد.