بحران «تورم فوتبال ملی»؛ چگونه می‌توان تیم‌های ملی را از بی‌اهمیتی نجات داد؟

استثنای نروژ و «حالت صرفه‌جویی» قدرت‌های بزرگ

در حالی که بسیاری از تیم‌های ملی با بی‌انگیزگی در مسابقات حاضر می‌شوند، صعود خیره‌کننده نروژ به جام جهانی برای اولین بار از سال ۱۹۹۸، با نمایش‌هایی درخشان از جمله پیروزی تاریخی در سن‌سیرو مقابل ایتالیا و کسب هشت برد و تفاضل گل ۵:۳۷، یک استثنا به شمار می‌رود. نروژ با تکیه بر ستارگانی چون ارلینگ هالند و مارتین اودگارد، رقابت‌های انتخابی را با نهایت جدیت دنبال کرد.

اما چنین رفتار حرفه‌ای از سوی تیم‌های بزرگ امروز نادر است. در واقع، بیشتر قدرت‌های فوتبال جهان در حالت «صرفه‌جویی» بازی می‌کنند. این وضعیت خود را به وضوح در رفتار ستارگان نشان می‌دهد:

• ستاره‌ها اغلب پیش از بازی‌های ملی با مصدومیت‌های ناگهانی روبه‌رو می‌شوند.
• با پایان یافتن فیفا دی‌ها، این بازیکنان به شکلی معجزه‌آسا سالم به باشگاه‌های خود بازمی‌گردند.
• این کم‌کاری، در حقیقت نتیجه‌ی مشکلی بزرگ‌تر به نام «تورم فوتبال ملی» است.

تقویم شلوغ و بلعیده شدن ارزش‌ها

تقویم تیم‌های ملی به شکل بی‌سابقه‌ای شلوغ شده است؛ فراوانی مسابقات، ارزش لحظه‌های واقعاً مهم را از بین برده است. این حجم از مسابقات شامل موارد زیر می‌شود:

• رقابت‌های انتخابی جام جهانی
• رقابت‌های انتخابی یورو
• لیگ ملت‌های اروپا
• بازی‌های دوستانه متعدد
• و در نهایت، خود تورنمنت‌های بزرگ

در کنار این، فوتبال باشگاهی نیز با توسعه لیگ قهرمانان اروپا و برگزاری جام جهانی باشگاه‌ها، سنگین‌تر از همیشه شده است. بازیکنی که از هر دو سو زیر فشار است، ناگزیر عقب‌نشینی می‌کند و اولین چیزی که کنار گذاشته می‌شود، بازی‌های ملی خارج از تورنمنت‌های اصلی است.

پیامدهای تورم: صعود آسان و کاهش کیفیت

نتیجه‌ی این وضعیت، صعود آسان غول‌های فوتبال بدون نیاز به تلاش جدی است. تیم‌هایی چون انگلیس، فرانسه، اسپانیا، پرتغال و کرواسی تقریباً بدون اینکه به صورت جدی به چالش کشیده شوند، راهی جام جهانی می‌شوند. در آمریکای جنوبی نیز حذف شدن تقریباً غیرممکن شده است؛ به طوری که از ۱۰ تیم، تنها سه تیم نتوانستند به مرحله پلی‌آف راه یابند.

بحران «تورم تورنمنت‌ها»

بحران دیگری که جذابیت فوتبال ملی را تهدید می‌کند، «تورم تورنمنت‌ها» است. گسترش جام جهانی به ۴۸ تیم، انحصار را از بین می‌برد و راه را برای تیم‌هایی باز می‌کند که کیفیت حضورشان در صحنه جهانی محل بحث است. این تغییر منجر به:

• مرحله گروهی طولانی‌تر
• بازی‌های کم‌کیفیت‌تر
• کاهش جذابیت تورنمنتی که قرار بود اوج فوتبال باشد

بازیکنان در چنین وضعیتی دعوت تیم ملی را نه افتخار، بلکه بار اضافه می‌بینند. برای هواداران نیز مسابقات فراوان و اغلب کم‌کیفیت، خستگی می‌آورد.

راه‌حل: کمیاب شدن برای بازیابی شأن

راه‌حل برای نجات فوتبال ملی ساده است: کاهش فشردگی تقویم و افزایش کیفیت. فوتبال ملی نیاز به کمتر شدن دارد، نه بیشتر شدن. اگر این بخش از فوتبال می‌خواهد معنا و شأن گذشته را بازیابد، باید دوباره کمیاب شود؛ جایی که هر مسابقه ارزش واقعی داشته باشد و بازیکنان با میل و افتخار به میدان بروند، نه از سر اجبار و وظیفه.