«روز سیاه» در غزه؛ طوفان زمستانی چادرهای نیم میلیون آواره را ویران کرد

فاجعه انسانی در المواصی؛ آوارگی و سرمای زمستان

تقریباً نیم میلیون فلسطینی که در منطقه ساحلی و پرجمعیت المواصی در جنوب غزه زندگی می‌کنند، خود را برای سومین زمستان پس از آوارگی ناشی از جنگ آماده می‌کنند. طوفان‌های شدید اخیر نشان داد که سرپناه‌های موقت آن‌ها، که اغلب از پارچه‌های ضد آب و چوب بازیافتی ساخته شده‌اند، در برابر باد و باران کاملاً آسیب‌پذیرند.

صباح البریم، ۶۲ ساله، که از خان یونس آواره شده است، وضعیت خود و نوه‌هایش را این‌گونه توصیف می‌کند: «همه چیز فرو ریخت. مسکنمان را تعمیر کردیم، اما شب زیر باران شدید دوباره خراب شد و تمام دارایی‌هایمان غرق شد. روز وزش باد برای ما روز سیاهی بود.»

برای بیش از دو میلیون فلسطینی در غزه، مسکن به فوری‌ترین نیاز تبدیل شده است. طبق اعلام سازمان‌های امدادی، اکثر خانه‌ها یا به طور کامل تخریب شده‌اند یا در مناطقی قرار دارند که دسترسی به آن‌ها برای آوارگان ممکن نیست.

محدودیت‌ها و موانع در ارسال کمک‌های حیاتی

با وجود توافقات صورت گرفته برای ارسال «کمک‌های کامل» به غزه، مسئولان امدادی و مردم محلی تأکید دارند که میزان کمک‌های ورودی کاملاً ناکافی است. سازمان‌های غیردولتی بین‌المللی با موانع متعددی برای رساندن اقلام ضروری مواجه هستند.

کمبود چادر و لوازم زمستانی

مسئول ارشد یک سازمان غیردولتی بین‌المللی اظهار داشت: «ما انبار عظیمی از چادرها و پوشش‌های پلاستیکی داریم اما نمی‌توانیم وارد کنیم. می‌توانیم روزانه ۱۰ هزار چادر توزیع کنیم، اما اجازه ورود نداریم.»

مسئولان سازمان ملل از وجود موانع بوروکراتیک پیچیده و غیرشفاف خبر می‌دهند که روند کمک‌رسانی را کند یا متوقف می‌کند. همچنین، اجازه ورود بسیاری از مواد ضروری، از جمله ستون‌های چادر، به بهانه احتمال استفاده نظامی داده نمی‌شود.

واحد هماهنگی امور دولت در مناطق (COGAT) که ورود کمک‌ها به غزه را تنظیم می‌کند، اعلام داشته که در ماه‌های اخیر حدود ۱۴۰ هزار قطعه پارچه ضد آب در غزه توزیع شده است. با این حال، ۱۹ هزار چادر تحویلی از سوی سازمان‌های غیردولتی برای شرایط تابستان طراحی شده بودند.

بحران معیشت، غذا و سلامت

پس از دو سال جنگ، قدرت خرید اکثر ساکنان المواصی از بین رفته است. قیمت‌ها به شدت نوسان دارند و یک چادر ساده حدود ۸۰۰ دلار قیمت دارد که برای اکثریت قریب به اتفاق مردم غیرقابل تهیه است. این وضعیت، دسترسی به نیازهای اولیه را به یک چالش بزرگ تبدیل کرده است:

• غذا: غذا در اولویت دوم ساکنان المواصی قرار دارد. با وجود دو برابر شدن فعالیت آشپزخانه‌های اجتماعی، آن‌ها دیگر قادر به تأمین نیازهای فوری نیستند. خانواده ماهر ابو جراد، نقاش ۲۹ ساله، عمدتاً با لوبیا و نخود کنسروی زندگی می‌کنند و گاهی هر سه روز یک وعده غذای عمومی دریافت می‌کنند.
• آب: دسترسی به آب سالم دشوار است و باید از فواصل دور آورده شود و حتی سه ظرف آب روزانه کافی نیست.
• سوخت و گرما: به دلیل کمبود هیزم و گاز، امکان روشن کردن آتش برای پخت و پز یا گرمایش وجود ندارد.

وخامت وضعیت بهداشتی

محمد مدهون، کارگر سلامت، تأکید می‌کند که نبود زیرساخت‌های اصلی و شبکه فاضلاب مناسب در اردوگاه‌ها، باعث تجمع آب باران در اطراف چادرها شده است. او هشدار می‌دهد: «تراکم جمعیت و محدودیت دسترسی به آب سالم وضعیت بهداشتی را به شدت وخیم‌تر می‌کند.» شیوع بیماری‌هایی چون سرماخوردگی و سرفه در میان آوارگان، با آغاز فصل سرما افزایش یافته است.

درخواست کمک از جامعه جهانی

ساکنان غزه با یادآوری زندگی گذشته، از جامعه جهانی درخواست کمک دارند:

نعمه عرفات، ۵۳ ساله، که امروز در ساحل المواصی زندگی می‌کند: «ما کمبود همه وسایل زمستانی از جمله پوشش، فرش و پتو داریم. پیامم به جهان این است: با ما مهربان باشید و کمک کنید، زیرا زمستانی بسیار سخت در پیش داریم.»