سردرگمی روایی در «شرور: برای همیشه»؛ انتقادها از حذف شخصیت کلیدی دوروتی گیل

سردرگمی روایی در «شرور: برای همیشه»؛ انتقادها از حذف شخصیت کلیدی دوروتی گیل

دومین بخش از اقتباس سینمایی موزیکال پرطرفدار «شرور» (Wicked: For Good) به کارگردانی جان ام. چو، در حالی روی پرده رفته که با انتقادات جدی منتقدان مواجه شده است. بزرگ‌ترین ایراد وارده به این دنباله، سردرگمی در نحوه روایت و پرداخت ناکافی به شخصیت محوری دنیای «جادوگر شهر اُز»، یعنی دوروتی گیل، است که ضربه‌ای مهم به ساختار داستانی فیلم وارد کرده است.

بررسی انتقادات کلیدی: شتاب‌زدگی و ضعف روایت

در قسمت دوم اقتباس سینمایی «شرور»، انتظار می‌رفت بخش دوم نمایش برادوی با فراغ بال بیشتری روایت شود؛ اما فیلم به‌جای تبدیل‌شدن به اثری مستقل، بیشتر شبیه نیمه‌ای عجولانه از داستان اصلی به نظر می‌رسد. نقدهای منتشرشده نشان می‌دهند که «برای همیشه» (For Good) از نقطه قوت نسخه اول فاصله گرفته است. دلایل اصلی این ضعف عبارتند از:

• ضعف در ترانه‌های ماندگار و پرکشش
• تصویربرداری مه‌آلود و غیرشفاف
• آشفتگی کلی در ساختار و جریان روایت

معمای دوروتی: یک اجبار روایی یا شخصیت واقعی؟

بزرگ‌ترین پرسش منتقدان درباره نحوه برخورد فیلم با شخصیت دوروتی است. در میانه داستان، مادام مورِبل گردباد معروف را احضار می‌کند؛ اما برخلاف انتظار، حضور دوروتی در فیلم به‌صورت سایه‌وار و بدون دیالوگ است. کاراکتر او هیچ‌گاه از روبه‌رو دیده نمی‌شود و حتی با وجود انتخاب بازیگر برای این نقش، فیلم او را تنها یک «اجبار روایی» نشان می‌دهد، نه شخصیتی واقعی و تأثیرگذار.

تفاوت‌های سینما و برادوی

نمایش برادوی نیز دوروتی را کم‌رنگ نگه می‌دارد، اما این تصمیم در قالب نمایشی سه‌ساعته توجیه‌پذیر است. در سینما، پنهان‌کردن چهره و حذف حضور تأثیرگذار او، بیش از آنکه هوشمندانه باشد، نقص روایی ایجاد می‌کند. این موضوع زمانی پررنگ‌تر می‌شود که منشأ شکل‌گیری شخصیت‌هایی چون «مرد حلبی» و «مترسک» با جزئیات روایت می‌شود، اما در ادامه، هر دو شخصیت در لحظات مهم داستان غایب‌اند و تعاملشان با دوروتی دیده نمی‌شود.

«برای همیشه» ثابت می‌کند آنچه روی صحنه کار می‌کند، لزوماً در سینما جواب نمی‌دهد؛ به‌ویژه وقتی گسترش روایت در قسمت اول موفق بود، اما در قسمت دوم نادیده گرفته شد.

نتیجه حذف نقش‌آفرینی مؤثر دوروتی

درحالی‌که فیلم تلاش دارد تمرکز را بر رابطه الفابا و گلِیندا نگه دارد، حذف نقش‌آفرینی مؤثر دوروتی باعث می‌شود کشمکش‌های شخصیت‌های فرعی مانند باک و فیه‌رو نیز ناقص و ناتمام به نظر برسد. این رویکرد نشان می‌دهد که تیم سازنده، در گسترش و اقتباس بخش دوم این موزیکال پرفروش برای مدیوم سینما، دچار اشتباه محاسباتی شده و از موفقیت قسمت اول درس نگرفته است.