تحسین منتقدان از فیلم Train Dreams؛ امتیاز ۹۵ درصد برای اثر کلینت بنتلی

معرفی و عوامل سازنده فیلم

فیلم «Train Dreams» اثری از کلینت بنتلی است که خود او به همراه گرگ کوئدار، فیلم‌نامه را بر اساس رمان کوتاه سال ۲۰۱۱ نوشته دنیس جانسون اقتباس کرده‌اند. در این فیلم، جوئل اجرتون نقش اصلی را ایفا می‌کند و بازیگرانی چون فلیسیتی جونز (در نقش همسر)، کلیفتون کالینز جونیور، کری کاندن و ویلیام اچ میسی او را همراهی می‌کنند.

خلاصه داستان: مردی میان پیشرفت و تنهایی

داستان فیلم حول محور رابرت گرینییر، یک هیزم‌شکن می‌گذرد که برای ساخت مسیر راه‌آهن در سراسر آمریکا کار می‌کند. این شغل او را برای مدت‌های طولانی از همسر و دختر کوچکش دور نگه می‌دارد. گرینییر در دل جهانی که با سرعت سرسام‌آوری در حال صنعتی شدن و تغییر است، گرفتار حس بی‌جایی، تنهایی و تلاش برای حفظ معنای زندگی می‌شود. این فیلم نگاهی عمیقاً انسانی به مردی دارد که میان پیشرفت صنعتی کشور و فروپاشی زندگی خانوادگی‌اش در تنگنا قرار گرفته است.

منتقدان بر این باور هستند که فیلم Train Dreams یک تأمل زیبا درباره آمریکا است که جول اجرتون با یکی از بهترین نقش‌آفرینی‌های خودش، بار اصلی را به دوش می‌کشد. این فیلم ابعاد اسطوره‌ای به خود می‌گیرد، در حالی‌که ظرافت احساسی صمیمانه‌اش را حفظ می‌کند.

نمرات و بازخورد منتقدان

تاکنون فیلم «Train Dreams» توانسته است امتیازات بسیار بالایی را از وب‌سایت‌های معتبر جمع‌آوری نقد کسب کند. این میزان رضایت، نشان‌دهنده کیفیت بالای ساخت و اجرای این اثر است.

منتخب نظرات منتقدان برجسته

در ادامه، گزیده‌ای از نظرات منتقدان مطرح بین‌المللی درباره فیلم «Train Dreams» آورده شده است:

The Hollywood Reporter | منتقد: دیوید رونی (۱۰۰/۱۰۰)

گذر زمان در فیلم روح‌مند کلینت بنتلی براساس رمانک دنیس جانسون، یعنی فیلم Train Dreams، به‌نوعی هم روان و هم ناهموار است. زمان جاری می‌شود، یا آرام می‌گذرد، یا تلوتلو می‌خورد؛ از لحظات شادی، شوک، کشف، تنهایی یا غم و اندوه ویرانگر عبور می‌کند؛ اما به همان اندازه از تجربه‌های ظاهراً عادی‌ای می‌گذرد که فقط وقتی به گذشته نگاه می‌کنیم، اهمیت حقیقی‌شان آشکار می‌شود.

RogerEbert.com | منتقد: برایان تالریکو (۱۰۰/۱۰۰)

فیلم Train Dreams که یک مطالعه‌ شخصیتی از تولد تا مرگ است، تأملی است بر زیبایی همه چیز و همه کس؛ اینکه چگونه به زمین و به کسانی که پیش از ما روی آن گام برداشته‌اند، پیوند خورده‌ایم.

Slashfilm | منتقد: کریس اوانجلیستا (۱۰۰/۱۰۰)

برخی فیلم‌ها از همان آغاز شما را درگیر می‌کنند و فیلم Train Dreams یکی از آن‌هاست، همین که فیلم سفرش را شروع کرد، حس کردم فوراً با آن همراه شده‌ام؛ غرق و تقریباً هیپنوتیزم شده. دلم نمی‌خواست تمام شود.

The A.V. Club | منتقد: جیکوب اولر (۹۱/۱۰۰)

فیلم Train Dreams تنها با ۹۵ دقیقه قبل از تیتراژ، به اندازه یک داستان کوتاه خوب، موجز، قابل‌دسترس و تأثیرگذار است.

Variety | منتقد: پیتر دبروژ (۹۰/۱۰۰)

این‌که تأثیر ترِنس مالیک در فیلم احساس می‌شود، به این معنا نیست که بنتلی زبان بصری خود برای روایت داستان گرینییر را پیدا نکرده است. در برخی لحظات، فیلم Train Dreams تقریباً شبیه یک پتوی تکه‌دوزی‌شده است؛ از آن جهت که قطعاتش در کنار هم می‌نشینند، و صداها و تصاویر خاصی برای لحظه‌ای کوتاه، تقریباً ناخودآگاه، از ذهن می‌گذرند، تا بعدتر پژواک آن‌ها شنیده شود.

Collider | منتقد: راس بونیم (۹۰/۱۰۰)

فیلم Train Dreams بدون شک یکی از خارق‌العاده‌ترین فیلم‌های سال است؛ از آن دسته آثاری که مدت‌ها پس از پایان تیتراژ، در ذهن و قلب شما باقی می‌ماند.

IndieWire | منتقد: رایان لاتانزیو (۸۳/۱۰۰)

با کمترین عناصر داستانی و طراحی صحنه، جایی که بیشتر فیلم در پهنه‌های باز طبیعت می‌گذرد، بنتلی فیلمی ملتمسانه و تأثیرگذار ساخته است که درباره ارزشمند بودن هر لحظه سخن می‌گوید.

The Guardian | منتقد: پیتر بردشاو (۸۰/۱۰۰)

گرگ کوئدار رمان ۲۰۱۱ نوشته دنیس جانسون را اقتباس کرده است؛ کارگردان کلینت بنتلی است و آن‌ها فیلمی خوش‌ساخت و عمیقاً احساس‌شده خلق کرده‌اند که آشکارا از تأثیرات ترنس مالیک بهره می‌برد؛ چه در زاویه‌های پایین دوربین، چه در ترکیب‌بندی‌های غروب آفتاب، چه در نریشن‌ها و چه در آشکار ساختن زیبایی‌های چشم‌نواز مناظر آمریکایی.

IGN | منتقد: کارلوس مورالس (۸۰/۱۰۰)

فیلم Train Dreams یک وسترن روستایی آرام اما تأثیرگذار است که زندگی مردی را در گذر سال‌ها دنبال می‌کند. جول اجرتون و فیلیسیتی جونز فوق‌العاده‌اند، فیلم‌برداری آدولفو ولازو خیره‌کننده است و کارگردانی کلینت بنتلی بسیار دقیق‌تر و سنجیده‌تر از چیزی است که از فیلم‌سازی با تعداد آثار اندک انتظار می‌رود.

Slant Magazine | منتقد: دیوید روب (۶۳/۱۰۰)

اسطوره‌سازی فیلم به‌طرز دلنشینی سنجیده است و نگاهی صادقانه و جذاب به داستان آمریکایی ارائه می‌دهد.

Screen Rant | منتقد: مای عبدالباکی (۶۰/۱۰۰)

در برخی لحظات، فیلم عمیقاً جذب‌کننده است، اما پیچیدگی‌هایش ممکن است در تکرار و جابه‌جایی میان نکات مختلف گم شود. فیلم‌برداری چشمگیر و تأملات فلسفی نمی‌توانند کاملاً جبران‌کنند این روند بیش از حد کند باشند که به لحظات مهم زندگی اشاره می‌کند، اما آن‌ها را بیشتر نمی‌کاود.