معرفی ۷ شرکت خودروساز با بادوام‌ترین و قدرتمندترین موتورهای توربوشارژ

معرفی ۷ سازنده برتر موتورهای توربوشارژ بادوام

اگرچه بسیاری از شرکت‌ها موتورهای توربوشارژ قدرتمندی ساخته‌اند، اما دوام و ماندگاری در شرایط سخت، معیاری است که تنها تعداد محدودی از آن‌ها توانسته‌اند در آن به شهرت جهانی دست یابند. در این مقاله، نگاهی به ۷ شرکت خودروسازی موفق می‌اندازیم که در زمینه ساخت بادوام‌ترین پیشرانه‌های توربو پیشرو هستند:

• ولوو (Volvo)
• پورشه (Porsche)
• سوبارو (Subaru)
• میتسوبیشی (Mitsubishi)
• نیسان (Nissan)
• بی ام و (BMW)
• تویوتا (Toyota)

ولوو – مهندسی سوئدی با دوام افسانه‌ای

ولوو، برند سوئدی، سابقه‌ای طولانی در ساخت موتورهای توربوشارژ مهندسی‌شده دارد. پیشرانه ۴ سیلندر خطی B230FT از دوران «ردبلوک» که در مدل‌های ۷۴۰ و ۹۴۰ توربو (اواخر دهه ۸۰ و اوایل دهه ۹۰ میلادی) استفاده می‌شد، به نماد قابلیت اطمینان تبدیل شد.

استفاده از میل لنگ چدنی، بلوک آهنی ضخیم و توربو کم فشار، این موتور را قادر می‌ساخت تا حجم زیادی از فشار را تحمل کند. بسیاری از مالکان با این پیشرانه بیش از ۴۰۰ هزار مایل رانندگی کرده‌اند.

پس از آن، موتورهای ۵ سیلندر T5 (مانند B5234T4 و B5244T3) در خودروهایی چون C30، ۸۵۰R و مدل‌های اولیه پولستار به کار رفتند. این موتورها با وجود اصلاح‌پذیری فوق‌العاده، به طرز باورنکردنی سخت‌جان بودند؛ به طوری که شرکت‌های تیونینگ می‌توانستند با حداقل تغییرات داخلی، قدرت کارخانه‌ای آن‌ها را دو برابر کنند.

پورشه – قابلیت اطمینان در سوپراسپرت‌ها

پیشرانه‌های توربوشارژ پورشه، به ویژه در کلاس سوپراسپرت‌ها، یک استثنا در زمینه قابلیت اطمینان محسوب می‌شوند. موتور مشهور ۶ سیلندر تخت مزگر (Mezger) که در مدل‌های ۹۱۱ توربو نسل ۹۹۶ و ۹۹۷ و همچنین GT2 استفاده شد، یکی از بادوام‌ترین پیشرانه‌های پرفورمنس تاریخ است.

این موتور که ریشه در برنامه مسابقات لمان پورشه دارد، برای تحمل فشارهای توربو و خنک‌کاری با آب در مسابقات طولانی‌مدت بازطراحی شد و حتی با قدرت بیش از ۵۰۰ اسب بخار، توانایی تحمل قدرت اضافه قابل توجهی را داشت.

در دوران مدرن، پیشرانه‌های ۹۲A Evo زیر کاپوت پورشه ۹۱۱ توربو و توربو S نسل ۹۹۲، نمونه‌ای از مهندسی دقیق آلمانی هستند. مدیریت حرارتی پیشرفته این ۶ سیلندرهای تخت باعث شده که در عین سرعت بالا (شتاب صفر تا ۱۰۰ کمتر از ۳ ثانیه)، بسیار قابل اعتماد باشند.

سوبارو – قهرمانان بی‌ادعای رالی

سوبارو دهه‌هاست که به عنوان یکی از سازندگان پیشرو در موتورهای توربوشارژ قابل اعتماد شناخته می‌شود. پیشرانه‌های باکسر EJ20 و EJ25 با قدمتی بیش از سه دهه، در نسل‌های مختلف WRX و WRX STI شهرت یافتند.

این موتورها در مسیرهای رالی، جاده‌های کوهستانی و شرایط دشوار، دوام طولانی‌مدت خود را ثابت کرده‌اند. اگرچه مدل‌های EJ به مشکلات واشر سرسیلندر معروف هستند، اما هسته طراحی آن‌ها بسیار مقاوم و چشمگیر است و سابقه موفقیت آن‌ها در مسابقات، گواه این ادعاست. سوبارو نسخه‌های مدرن‌تر این پیشرانه‌ها را با استحکام داخلی و بازده حرارتی بیشتر در مدل‌های جدید WRX و Ascent به کار برده است.

میتسوبیشی – میراث ۴ دهه قدرت

یکی از معروف‌ترین و بادوام‌ترین موتورهای میتسوبیشی که مورد احترام صنعت خودروسازی است، پیشرانه 4G63T است. این موتور که در اواخر دهه ۱۹۸۰ متولد شد و زیر کاپوت لنسر اوولوشن به تکامل رسید، به نماد تیونینگ تبدیل شد و می‌توانست بدون دردسر بیش از ۵۰۰ اسب بخار قدرت تولید کند.

جانشین آن، موتور 4B11T، میراث اوولوشن را با یک بلوک آلومینیومی و سیستم توربوشارژ پیشرفته ادامه داد. تیونرها بارها ثابت کرده‌اند که این مدل با وجود وزن کمتر، همچنان می‌تواند فشارهای بالا را تحمل کند و دوام خوبی از خود نشان دهد. حضور موفق این دو موتور طی نزدیک به چهار دهه، جایگاه میتسوبیشی را در فهرست برترین سازندگان پیشرانه‌های توربو محکم کرده است.

نیسان – از GT-R اسکای لاین تا هایپرکار مدرن

پیشرانه افسانه‌ای RB26DETT که روی نیسان اسکای لاین جی تی آر نصب می‌شد، یکی از بزرگ‌ترین موتورهای توربوشارژ تاریخ است. این موتور با بلوک چدنی بسیار مقاوم، به خاطر تحمل فشارهای بسیار بالا مشهور شد؛ به طوری که بسیاری از این پیشرانه‌ها هنوز هم با قطعات تقریباً استاندارد، بیش از ۸۰۰ اسب بخار قدرت تولید می‌کنند.

در دوران مدرن، نیسان موتور VR38DETT را برای خودروی R35 GT-R معرفی کرد. این پیشرانه دست‌ساز، دارای پوشش پلاسما روی سیلندرها و سیستم خنک‌کاری بسیار قدرتمندی است و بارها ثابت کرده که می‌تواند فراتر از ۱۰۰۰ اسب بخار را تحمل کند و هایپرکارهای گران‌قیمت را به چالش بکشد. همچنین، موتور ۴ سیلندر سبک و بادوام SR20DET که روی نیسان سیلویا استفاده شد، گزینه‌ای مقرون به صرفه و بسیار قابل تیونینگ است.

بی ام و – پیشگام توربوشارژ در اروپا

بی ام و با معرفی مدل ۲۰۰۲ توربوشارژ در سال ۱۹۷۳، نخستین خودروی تولید انبوه اروپا با این فناوری را به بازار عرضه کرد. از آن زمان، پیشرانه‌های توربوشارژ این شرکت به شاهکارهای مهندسی تبدیل شده‌اند.

موتور N54، نخستین ۶ سیلندر خطی توئین توربوی بی ام و، اگرچه در ابتدا با مشکلاتی روبرو بود، اما استحکام داخلی آن (قطعات فورج‌کاری شده) باعث شد به گزینه‌ای محبوب نزد تیونرها تبدیل شود و قدرت‌های بسیار بالاتر از استاندارد کارخانه را تحمل کند.

جانشین آن، موتور B58، توانست تمام ایرادات N54 را برطرف کند و به یک پیشرانه قابل اعتماد تبدیل شود. این موتور که در خودروهایی نظیر تویوتا سوپرا جدید و M340i استفاده شده، ثابت کرد که بی ام و می‌تواند پیشرانه‌ای توئین توربو مخصوص پیست تولید کند و در مدل‌های M3 و M4 نیز موفقیت‌آمیز ظاهر شد.

تویوتا – سلطان بی‌رقیب دوام و تیونینگ

تویوتا همیشه در صدر فهرست موتورهای توربوشارژ فوق‌العاده مقاوم قرار دارد. موتور افسانه‌ای 2JZ-GTE که روی تویوتا سوپرا نسل چهارم قرار داشت، شهرتی بی‌رقیب دارد. این موتور با بلوک چدنی و قطعات داخلی قوی، توانایی تحمل قدرت‌هایی فراتر از استاندارد را دارد.

تیونرها طی دهه‌ها ثابت کرده‌اند که 2JZ می‌تواند بدون باز کردن موتور و تنها با کمترین تغییرات، تا سه برابر قدرت کارخانه‌ای و به سادگی بیش از ۱۰۰۰ اسب بخار را تحمل کند. نسخه کوچک‌تر آن، 1JZ-GTE، نیز همان DNA مقاوم را دارد و در پروژه‌های مسابقه‌ای و خیابانی مشهور است.

علاوه بر موتورهای بنزینی، موتور دیزلی توربو 1KD-FTV (استفاده شده در هایلوکس و لندکروزر) یکی دیگر از شاهکارهای دوام تویوتاست. این موتور نه برای سرعت، بلکه برای کار در سخت‌ترین شرایط دنیا (از بیابان‌های آفریقا تا جنگل‌های آمازون) طراحی شده و همچنان یکی از معیارهای باثبات قابلیت اعتماد باقی مانده است.