انتقاد از «پا قدم خوب» جهانبخش در تیم قعرنشین بلژیک؛ نزول انتظارات فوتبال ایران

پایان خانه‌نشینی و آغاز نیمکت‌نشینی

علیرضا جهانبخش، کاپیتان تیم ملی فوتبال ایران، پس از یک دوره طولانی هفت ماهه خانه‌نشینی، به تازگی به تیم دندر در انتهای جدول رده‌بندی لیگ بلژیک پیوسته است. با این حال، او فعلاً در تیم جدید خود نیز جایگاه ثابتی ندارد و در هر دو مسابقه لیگی اخیر، بازی را از روی نیمکت آغاز کرده است.

جهانبخش پیش از وقفه بازی‌های ملی (فیفادی)، ۲۱ دقیقه در برابر زوله وارخام به میدان رفت که آن بازی با تساوی ۲ بر ۲ به پایان رسید. در هفته جاری نیز، او از دقیقه ۴۶ در دیدار مقابل رویال آنتورپ به ترکیب تیم اضافه شد.

نخستین پیروزی فصل با حضور جهانبخش

در دیدار اخیر مقابل رویال آنتورپ، تیم دندر سرانجام طلسم خود را شکست و با برتری ۲ بر ۱، به نخستین پیروزی فصل خود دست یافت. اگرچه امید می‌رود شرایط جهانبخش در این تیم بهبود یابد، اما حتی تبدیل شدن او به فوق ستاره تیم قعرنشین لیگ بلژیک نیز، به خودی خود، دستاورد بزرگ و باشکوهی برای فوتبال ایران محسوب نمی‌شود.

انتقاد از هیاهوی رسانه‌ای و «پا قدم خوب»

آنچه ماجرای بازی آخر را بیش از پیش عجیب کرده، نحوه پوشش رسانه‌ای حضور جهانبخش در این مسابقه است. در شرایطی که علیرضا جهانبخش روی هیچ‌یک از دو گل تیمش تأثیر مستقیمی نداشت، برخی رسانه‌ها با استفاده از تعابیری همچون «پا قدم خوب» یا «انرژی مثبت»، اقدام به دستاوردسازی برای این بازیکن کردند.

همین حالا ده‌ها بازیکن کره‌ای و ژاپنی در بهترین لیگ‌های جهان مشغول بازی و درخشش هستند. ما اما نه‌تنها دست‌مان آنجا خالی است، بلکه باید بسنده کنیم به این که کاپیتان تیم ملی کشورمان در تیم قعرنشین لیگ بلژیک یک نیمه بازی کرده و پا قدمش خوب بوده است!

مقایسه‌ای تلخ با دوران طلایی فوتبال ایران

استفاده از این تعابیر خرافی و کم‌ارزش، در حالی صورت می‌گیرد که فوتبال ایران روزگاری در بالاترین سطح باشگاهی اروپا نماینده داشت و ستاره‌های بزرگی را به فوتبال جهان معرفی کرده بود:

• سه بازیکن ایرانی سابقه پوشیدن پیراهن بایرن‌مونیخ را داشته‌اند.
• یک بازیکن ایرانی عضو تیم منتخب قرن باشگاه هامبورگ است.
• چهار سوپراستار ایرانی در دوران باشکوه، توپ طلای آسیا را کسب کرده‌اند.

نزول سطح توقعات افکار عمومی

این موضوع به سادگی یک تیتر یا مطلب گذرا نیست، بلکه نشان‌دهنده یک جریان رسانه‌ای دیرپا است که سال‌هاست به آرامی سطح توقعات افکار عمومی را پایین آورده و نقش مهمی در نزول کیفی فوتبال کشور ایفا کرده است. تخصص این جریان، «هیاهو برای هیچ» است.

یک منتقد، کارشناس یا روزنامه‌نگار مطالبه‌گر، باید حداکثرخواه باشد تا بر افزایش سطح کیفی حوزه خود اثر بگذارد. اما تمرکز بر ماله‌کشی و مانور روی حداقل‌ها، سقف انتظارات را به شدت پایین می‌آورد.

نمونه‌هایی از ماله‌کشی رسانه‌ای

در سال‌های اخیر، شاهد بوده‌ایم که رسانه‌ها چگونه با تمرکز بر اتفاقات جزئی، واقعیت‌های نگران‌کننده را نادیده گرفته‌اند:

1. بازیکنانی که با یک گل در لیگ‌های آسیایی تا سطح اسطوره‌های کارتونی بالا برده شدند، اما به یک سال کامل گل نزدنشان توجهی نشد.
2. تمرکز بیش از حد بر یک دقیقه بازی یا پاس گل مهدی طارمی، در حالی که حضور فله‌ای و نگران‌کننده بازیکنان ایرانی در لیگ‌های سطح پایین امارات نادیده گرفته شد.

اگرچه تصحیح مسیر اصلی بر عهده مدیران ارشد ورزش است، اما رسانه‌ها نیز سهم پررنگی در مبتذل شدن واژه‌ها و آسان‌گیری افکار عمومی و بازیکنان داشته‌اند؛ رسانه‌هایی که امروز «پا قدم» خوب جهانبخش در تیم ته جدولی لیگ بلژیک را جشن می‌گیرند.