داریوش صفوت؛ از تبار خواجه نصیر تا بنیان‌گذاری مرکز حفظ و اشاعه موسیقی

تبار فرهنگی و خانوادگی

صفوت در هفتم آذرماه سال ۱۳۰۷ در شیراز دیده به جهان گشود. او در خانواده‌ای اهل فرهنگ و دارای مناصب درباری متولد شد. تبار او از چندین پشت به بزرگان تاریخ و علم ایران می‌رسید، از جمله:

• خواجه نصیرالدین طوسی، دانشمند و فیلسوف بزرگ.
• میرزامهدی استرآبادی، منشی و وقایع‌نگار دربار نادرشاه افشار و نویسنده کتاب مشهور «تاریخ جهانگشای نادری».

علاوه بر این، برادر بزرگترش، یوسف صفوت، نیز اولین استادبزرگ شطرنج در ایران بود. این محیط غنی خانوادگی، فرصت بالندگی را برای داریوش صفوت فراهم آورد تا مسیری را که به آن علاقه داشت، دنبال کند.

آموزش موسیقی و تحصیلات آکادمیک

داریوش صفوت با وجود استعداد ذاتی، موسیقی را تحت نظر و استادی چهره‌های برجسته‌ای آموخت. از جمله استادان او در این مسیر می‌توان به حبیب سماعی و ابوالحسن صبا اشاره کرد.

با این حال، او تصمیم گرفت تحصیلات دانشگاهی خود را در رشته‌ای دیگر دنبال کند و برای تحصیل در رشته حقوق وارد دانشگاه تهران شد و مدرک لیسانس خود را دریافت کرد.

پس از اخذ لیسانس، صفوت عزم خود را برای پیگیری جدی‌تر موسیقی جزم کرد و برای این منظور به فرانسه سفر کرد. در آنجا، علاوه بر تدریس موسیقی در دانشگاه سوربن، موفق به کسب مدرک دکتری حقوق از همین دانشگاه شد و سپس به ایران بازگشت.

میراث ماندگار: بنیان‌گذاری مرکز حفظ و اشاعه

تجربه تحصیل و تدریس در فرانسه تأثیری عمیق بر دیدگاه صفوت گذاشت. او بلافاصله پس از ورود به ایران، فعالیت‌های پژوهشی خود را در زمینه موسیقی ایرانی آغاز کرد. نتیجه این تحقیقات و تلاش‌ها، تأسیس نهادی حیاتی در تاریخ معاصر موسیقی ایران بود: مرکز حفظ و اشاعه موسیقی ایران.

داریوش صفوت به‌عنوان یکی از بنیان‌گذاران اصلی این مرکز شناخته می‌شود؛ مرکزی که نقش محوری در حفظ، آموزش و ترویج ردیف‌ها و دستگاه‌های اصیل ایرانی ایفا کرد.

این هنرمند، پژوهشگر و حقوقدان برجسته، سرانجام در تاریخ ۲۷ فروردین ماه سال ۱۳۹۲، پس از عمری خدمت به فرهنگ و هنر ایران، درگذشت.