مسیر هنری: از ویژوال آرت تا انیمیشن برلین

طاهر در ابتدای صحبت‌های خود اظهار داشت که فعالیت هنری‌اش را از نقاشی، ویژوال آرت و تصویرسازی شروع کرده است. او در مقطعی احساس کرد که تصاویر ثابت باید حرکت کنند و همین امر او را به صورت اتفاقی به سمت انیمیشن سوق داد. وی با اشاره به خوش‌شانسی خود در این مسیر گفت: «همان انیمیشن اولم به جشنواره برلین راه پیدا کرد.»

او سپس برای تکمیل دانش خود، مدرک کارگردانی تلویزیون را از استرالیا دریافت کرد و فیلم‌های کوتاه متعددی را در خارج از ایران ساخت. او افزود:

«در استرالیا من را با تصویرسازی می‌شناسند و به من می‌گویند کارهای تو روح شرقی دارد.»

بازگشت پس از ۲۰ سال و چالش‌های کار در ایران

این کارگردان که از سن ۲۰ سالگی به استرالیا مهاجرت کرده بود، پس از دو دهه دوری، برای ساخت فیلم به ایران بازگشت. او تأکید کرد که فیلمسازی یک کار گروهی است که نیازمند هماهنگی و حمایت از اعضاست. او ابتدا برای اطمینان از توانایی خود در هماهنگی گروه، یک فیلم کوتاه در ایران ساخت که با پشتیبانی تهیه‌کننده، نتیجه‌ای دلنشین به همراه داشت.

او فضای کار در ایران را متفاوت با تجارب خارجی خود دانست و افزود: «من البته همیشه رویای کار کردن در ایران را داشتم.»

تأثیر فرهنگ ایرانی و توصیه‌ی استاد

طاهر با اشاره به تحصیل در دانشگاه ملبورن، توصیه‌ای از استاد خود را نقل کرد که تأثیر زیادی بر رویکرد هنری او گذاشته است. استادش به او گفته بود:

• پذیرای نظرات همکارانت باش.
• حواست باشد خودت را روی فرهنگ‌های دیگر نبندی.
• تو مثل خانه‌ای هستی که می‌توانی اتاق‌های جدید از فرهنگ‌های دیگر به خودت اضافه کنی.

وی افزود: «پس من هم اتاق جدید از فرهنگ ایرانی به کارم اضافه کردم.»

جزئیات فیلم جدید و همکاری با بازیگران

فیلم جدید این کارگردان درباره دو خواهر دوقلو است که از نظر رفتاری با هم تفاوت دارند. او برای پر کردن چالش‌های ناشی از نبود طولانی‌مدت در ایران، تحقیقات گسترده‌ای انجام داد و فیلم‌های ایرانی زیادی را تماشا کرد تا به بازیگران مورد نظر خود برسد.

او درباره همکاری با بازیگران بیان کرد: «من شانس آوردم با بازیگران خوبی کار کردم. خانم مقدمی بسیار همراه بودند.»

سکانس احساسی که صداگذار را به گریه انداخت

طاهر به لحظات احساسی پرتعداد فیلمش اشاره کرد و خاطره‌ای از صدابرداری یکی از سکانس‌ها را بازگو نمود:

صداگذار من آقای مختاری در کار صدابرداری خیلی قدرتمند هستند اما سر صدابرداری یکی از سکانس‌ها که پدر و مادر می‌روند تا جنازه را ببینند، آقای مختاری به عنوان صدابردار گریه کردند که خیلی سخت بود.

دشواری‌های خلق شخصیت‌های غایب

این کارگردان در بخش پایانی صحبت‌هایش به چالش خلق شخصیت‌هایی پرداخت که حضور فیزیکی ندارند یا تصویرشان دیده نمی‌شود، اما باید از نظر روانی با مخاطب ارتباط برقرار کنند.

او درباره صدای یکی از کاراکترها گفت: «قبول کنید اینکه شخصیتی دربیاوری که حضور ندارد و تو تصویر آن را نمی‌بینی و روی تخت است ولی از نظر روانی بتوانی با مخاطب مرتبطش کنی کار سختی است پس باید بتوانی یک شمردگی در صدایش بگذاری.»