«تا ثریا» راه نجات اقتصاد نفتی؛ چالش عدم همخوانی صنایع تبدیلی مازندران با کشاورزی

ماهیت و اهداف رویداد ملی «تا ثریا»

پیام نائینی، دبیر شورای سیاست‌گذاری رویداد ملی «تا ثریا»، شامگاه یکشنبه در نشست خبری این برنامه اظهار داشت که این رویداد برخلاف تصور، نه یک همایش یا کنگره است و نه صرفاً یک برنامه مقاله‌محور. ماهیت اصلی «تا ثریا» یک برنامه ملی است که برای تحقق اتصال واقعی بین ظرفیت‌های دانش‌بنیان و نیازهای صنعت طراحی شده است.

«تا ثریا» یک برنامه ملی برای ایجاد اتصال واقعی بین کسب‌وکارهای دانش‌بنیان و صنعت است تا اقتصاد دانش‌بنیان بتواند به‌عنوان نجات‌دهنده اقتصاد نفتی کشور عمل کند.

وی تصریح کرد که این رویداد هیچ‌گونه موازی‌کاری با نهادهای دیگر از جمله معاونت علمی یا صندوق‌های پژوهش و نوآوری ندارد. در عوض، هدف ایجاد یک شبکه منسجم برای انجام تراکنش‌های فناوری است؛ تراکنشی که منجر به پذیرش فناوری توسط صنعت و در نهایت، تبدیل آن به یک چرخه اقتصادی پویا شود.

تمرکز بر کسب‌وکارهای عملیاتی و فعال

نائینی با اشاره به اینکه هدف، ورود مستقیم فناوری به بدنه صنعت است، تأکید کرد که این رویداد جای طرح‌های آزمایشی نیست. اصول کلیدی این برنامه بر تمرکز بر کسب‌وکارهایی است که به مرحله فعالیت و اجرا رسیده‌اند:

• اینجا جای طرح آزمایشی نیست؛ جای کسب‌وکاری است که می‌تواند به صنعت خدمت ارائه دهد.
• تنها کسب‌وکارهایی حضور می‌یابند که به مرحله فعالیت رسیده‌اند.
• تیم‌هایی که هنوز در مرحله مقاله یا طرح اولیه هستند، در این رویداد پذیرفته نمی‌شوند.

انتخاب مازندران برای تمرکز بر صنایع تبدیلی کشاورزی

دبیر شورای سیاست‌گذاری رویداد ملی «تا ثریا» درباره انتخاب میزبانان استانی توضیح داد که ماهیت رویداد کاملاً سرزمینی است و هر استان بر اساس مزیت‌های واقعی خود میزبان می‌شود. بر این اساس، استان مازندران به دلیل برخورداری از ظرفیت بی‌نظیر در محصولات کشاورزی، بهترین گزینه برای میزبانی رویداد ملی صنایع تبدیلی کشاورزی شناخته شد.

وی با تأکید بر اینکه نگاه این شورا کاملاً فراتر از مرزهای استانی است، به سوابق برگزاری رویداد در استان‌های دیگر اشاره کرد:

چالش‌های صنایع تبدیلی و عدم همخوانی با مزیت‌های منطقه‌ای

نائینی در بخش دیگری از سخنان خود به چالش‌های موجود در استان مازندران پرداخت. وی پس از بازدید از حدود ۲۰ کارخانه در این استان، به یک ناهماهنگی مهم اشاره کرد: بسیاری از صنایع تبدیلی موجود، بر اساس محصولات کشاورزی و مزیت‌های واقعی استان شکل نگرفته‌اند.

این ناهماهنگی شامل مواردی است که برخی صنایع حتی نیاز آبی ندارند و اصلاً ارتباطی با پتانسیل‌های بومی مازندران ندارند. وی افزود با اینکه استان‌های مازندران، گیلان و گلستان قطب‌های اصلی تولید برنج و مرکبات هستند، اما در زنجیره صنایع تبدیلی مرتبط با این محصولات استراتژیک، در موقعیت مطلوبی قرار نداریم.