تجلیل باشکوه مردم رشت از «بلبل گیلان»؛ از پیام روحانی تا سخنان میرزمانی و شمس لنگرودی

آغاز مراسم و ادای احترام خودجوش

مراسم با سکوتی محترمانه آغاز شد. سپس، حاضران یک‌پارچه برخاستند و به احترام استاد مسعودی، یک دقیقه کف‌زدن‌های ممتد و پیوسته فضای سالن را پر کرد؛ احترامی خودجوش که نشان از عمق ارادت مردم به این هنرمند فقید داشت.

در ادامه، مستندی با عنوان «صدای گیلان» درباره زندگی استاد مسعودی به نمایش درآمد و پس از آن، مجید جدی شعری را که در روز درگذشت استاد سروده بود، قرائت کرد.

پیام‌های تصویری و سخنرانی بزرگان هنر

این مراسم با حضور و پیام‌های تصویری جمعی از برجسته‌ترین هنرمندان کشور همراه بود که هر یک به جایگاه والای استاد مسعودی در موسیقی ایران اشاره کردند.

انوشیروان روحانی: گیلان بلبل خود را از دست داد

در بخش دیگری از مراسم، پیام تصویری انوشیروان روحانی، آهنگساز برجسته ایرانی، پخش شد. روحانی پس از نواختن قطعه‌ای با پیانو، با اندوه فراوان بیان کرد: «متاسفم که گیلان بلبل خود را از دست داد.» وی این اتفاق را به مردم، خانواده استاد و به‌ویژه همسر ایشان تسلیت گفت.

محمد میرزمانی: هنرمند ملی با ۲۰۰ اثر و ویژگی والای انسانیت

پس از آن، محمد میرزمانی، آهنگساز و تنظیم‌کننده قطعه ماندگار «میرزا کوچک خان»، با لحنی متاثر در جایگاه حاضر شد. او که از سختی سخن گفتن درباره استاد از دست رفته ابراز ناراحتی می‌کرد، گلایه‌ای را مطرح ساخت:

چرا بسیاری از هنرمندانی که سال‌ها در اوج شهرت و محبوبیت بوده‌اند، وقتی مدتی فعالیت نمی‌کنند، عملاً فراموش می‌شوند؟

میرزمانی در پاسخ به این پرسش، دلیل کم‌کاری بسیاری از هنرمندان پس از انقلاب را تولید نشدن آثار در شأن و جایگاه آنان دانست، اما تاکید کرد که قطعه «کوچک جنگلی» توانست بار دیگر زمینه را برای درخشش استاد مسعودی در آسمان موسیقی ایران فراهم کند.

وی ناصر مسعودی را یک هنرمند ملی دانست که نزدیک به ۲۰۰ اثر با استادانی چون عبادی، فرهنگ شریف، محمد موسوی، فریدون حافظی، فریدون شهبازیان، فریدون ناصری و استاد معروفی همکاری داشته است. میرزمانی مهم‌ترین ویژگی استاد را انسانیت او برشمرد و خاطرنشان کرد:

• او هرگز گلایه و شکایتی نداشت و روح بزرگی داشت.
• برخلاف برخی پیشکسوتان، همواره به دیگران امید و آرامش می‌داد.
• هنر بدون انسانیت، عشق و لطافت، هیچ ارزشی ندارد.

محمد شمس لنگرودی: بلبل گیلان، چهره‌ای ماندگار

محمد شمس لنگرودی، شاعر و پژوهشگر، نیز در پیامی تصویری، درگذشت ناصر مسعودی را به «خاموشی بلبل گیلان» تشبیه کرد. وی مسعودی را از چهره‌های ماندگار موسیقی گیلان و یکی از اصیل‌ترین خوانندگان موسیقی ایرانی دانست.

شمس لنگرودی افزود: مسعودی که از نخستین خوانندگان موسیقی گیلکی بود، پس از «احمد عاشورپور»، دومین چهره تاثیرگذار موسیقی نواحی گیلان محسوب می‌شود و آثارش جزئی از حافظه فرهنگی مردم شمال کشور باقی خواهد ماند.

علی جهاندار: هنر ناصر مسعودی از جان می‌آمد

در پایان بخش سخنرانی‌ها، علی جهاندار، خواننده و استاد آواز، ضمن افتخار به هم‌شهری بودن با استاد مسعودی، بر این نکته تأکید کرد که هنر مسعودی چون از جان می‌آمد، بر دل می‌نشست. او با اشاره به گفت‌وگوهای خود با ایرج (حسین خواجه‌امیری)، گفت که ایرج همواره با احترام از ناصر مسعودی یاد می‌کرد.

جهاندار ویژگی ماندگاری مسعودی را نه صرفاً صدا، بلکه صدایی دانست که از:

1. فهم و تجربه
2. لطافت و پاکی درونی

سرچشمه می‌گرفت. وی ابراز امیدواری کرد که نام و هنر استاد مسعودی همچون سعدی، حافظ و شجریان، در تاریخ این سرزمین ماندگار بماند.

اجرای قطعات ماندگار توسط هنرمندان و گروه «سکوت»

بخش موسیقی این مراسم شامل اجرای قطعاتی از آثار مشهور استاد بود. محمد انشایی (کمانچه)، دانیال اسدی‌راد (ویلن آلتو)، مرتضی سعیدی‌راد (سنتور)، نوید شعبان‌زاده (ویولا)، صادق رضایی (ویولن) و محمدحسن گلشن (ویلن)، قطعه‌ای بی‌کلام براساس «الا تی تی» ساخته مرتضی حنانه را نواختند که حاضران با زمزمه آن، یاد استاد را گرامی داشتند.

همچنین، گروه کُر «سکوت» اجرای دو قطعه موسیقی محبوب «گل پامچال» و «میرزا کوچک خان» را برعهده داشت که بخش پایانی و تاثیرگذار این مراسم سوگوارانه بود.