مطالبات دانشجویان در آستانه ۱۶ آذر: از سیاست تا کیفیت سلف و امنیت خوابگاه

بحران کیفیت غذای دانشجویی و سلامت روان

کیفیت غذاهای دانشجویی به سطحی رسیده که کمتر با معیار سلامت و طعم سازگار است. این وضعیت اعتراضات دانشجویان را از گله‌های شوخی‌آمیز به کمپین‌ها و نامه‌های جمعی تبدیل کرده و در جلسات صنفی، «غذا» به داغ‌ترین محور مطالبه‌گری تبدیل شده است.

محمد حسین، دانشجوی کارشناسی ارشد روان‌شناسی دانشگاه شهید بهشتی، در این باره می‌گوید: «ما در رشته‌ای درس می‌خوانیم که مستقیماً با سلامت روان سروکار دارد، اما سلامت روان خودمان هر روز در سلف زیر سؤال می‌رود. نظارت واقعی بر پیمانکاران تغذیه صفر است.»

این دانشجو و دیگران تأکید می‌کنند که بسیاری از دانشجویان به دلیل عدم اعتماد به بهداشت و طعم غذاها، از سلف استفاده نمی‌کنند و ترجیح می‌دهند با نان و تخم‌مرغ روز را بگذرانند. خواسته‌های دانشجویان در این بخش ساده است: نظارت جدی روی پیمانکاران غذا و افزایش تنوع غذایی.

مشکلات زیرساختی و امنیتی خوابگاه‌ها

خوابگاه‌ها با افزایش جمعیت و کاهش بودجه، به فضایی فشرده و خسته‌کننده تبدیل شده‌اند. این محیط‌ها که قرار است محل استراحت باشند، به منبع استرس تبدیل شده‌اند.

امکانات بهداشتی و تأسیسات:

• قطعی مکرر آب گرم: دانشجوی دانشگاه امیرکبیر به قطعی‌های مکرر آب گرم، به‌ویژه در فصل سرد، و مشکلات بهداشتی در سرویس‌ها اشاره می‌کند.
• سرویس‌های قدیمی: دانشجوی دانشگاه شهید بهشتی نیز از قدیمی بودن سرویس‌های بهداشتی و قطع شدن گاه‌وبی‌گاه آب در خوابگاه گلایه دارد.

امنیت و حمل‌ونقل:

امنیت خوابگاه، به‌خصوص در خوابگاه‌های پسران، یک نگرانی مهم است؛ چرا که ورود افراد غیردانشجو به سادگی ممکن است. دانشجویان خواستار نصب سیستم کنترل هوشمند ورود و خروج و دوربین‌های بیشتر برای ایجاد آرامش هستند. همچنین، مشکل حمل‌ونقل شبانه برای دانشجویان شهرستانی به دلیل محدودیت اتوبوس‌ها و بالا بودن هزینه غذای آزاد در بوفه‌ها، فشار اقتصادی مضاعفی بر آنان وارد کرده است.

خلاء فرهنگی و دل‌زدگی از محیط دانشگاه

مطالبات دانشجویان تنها محدود به سلف و خوابگاه نیست. کمبود فضاهای فرهنگی و هنری نیز بر نشاط و سلامت روان آنان تأثیر گذاشته است.

امیرعلی، دانشجوی دانشگاه علامه طباطبائی، می‌گوید: «ما نیازمند فضاهای فرهنگی و هنری در خوابگاه‌ها هستیم. بسیاری از بچه‌ها کل روز را در اتاق کوچک سپری می‌کنند. وقتی فعالیت فرهنگی نباشد، دل‌زدگی از محیط دانشگاه طبیعی است.»

محدثه، دانشجوی رشته پزشکی، تأکید می‌کند که خوابگاه‌ها به محلی برای انزوا تبدیل شده‌اند و شور و نشاط لازم از تعامل فرهنگی در محیط‌های مشترک وجود ندارد. این خلاء، دانشجوی مستعد را به سمت دل‌زدگی و سکون سوق می‌دهد.

مطالبه شفافیت و سرمایه‌گذاری بر رفاه

دانشجویان تأکید دارند که مشکلات ساختاری با گفتار رفع نمی‌شود و باید در بودجه‌ریزی دانشگاه‌ها سهم خوابگاه و تغذیه افزایش یابد. قراردادهای پیمانکاران باید شفاف شوند و نظارت مستقیم توسط خود دانشگاه و نماینده‌های صنفی صورت گیرد.

پیام محوری این صدای جمعی این است: زندگی باکیفیت، پیش‌شرط علم باکیفیت است. دانشجویی که نگران کیفیت غذای بعدی، امنیت راهرو یا هزینه حمل‌ونقل شبانه است، بخش عظیمی از ظرفیت ذهنی‌اش را صرف مدیریت روزمرگی می‌کند تا خلق محتوای علمی.

سرمایه‌گذاری روی معیشت و رفاه دانشجو، سرمایه‌گذاری مستقیم بر آینده علمی و اجتماعی کشور است. فراهم کردن یک لقمه خوب و یک محیط امن و پویا، اولین گام در مسیر تحقق رسالت اصلی دانشگاه است.