خروج برد پیت از «چشمه» و روایت آرونوفسکی از نابودی پروژه ۷۰ میلیون دلاری

جاه‌طلبی آرونوفسکی و آغاز پروژه ۷۰ میلیون دلاری

دارن آرونوفسکی، پس از کسب موفقیت‌های چشمگیر با فیلم‌های تحسین‌شده‌ای چون «پی» (۱۹۹۸) و «مرثیه‌ای برای یک رؤیا» (۲۰۰۰)، تصمیم گرفت پروژه بعدی خود را با نام «چشمه» (The Fountain) کلید بزند. این فیلم که برای استودیوی برادران وارنر ساخته می‌شد، داستانی عاشقانه و عمیقاً فلسفی را در سه خط زمانی مجزا روایت می‌کرد؛ از قرن شانزدهم میلادی تا آینده‌ای دور در قرن بیست‌وششم.

در مراحل اولیه، حضور برد پیت برای ایفای نقش اصلی قطعی شد و همین اعتبار او سبب شد تا پروژه بودجه‌ای عظیم معادل ۷۰ میلیون دلار دریافت کند تا به یکی از پرهزینه‌ترین آثار آرونوفسکی تبدیل شود.

تصمیم ناگهانی پیت و فروپاشی تولید

تنها چند هفته پیش از آغاز رسمی فیلم‌برداری در سال ۲۰۰۲، برد پیت به طور ناگهانی از پروژه کناره‌گیری کرد. دلیل این جدایی، اختلافات خلاقانه بین او و آرونوفسکی عنوان شد. پیت پس از ترک «چشمه»، بلافاصله به پروژه عظیم دیگری پیوست و در فیلم «تروا» (Troy) به ایفای نقش پرداخت.

این تصمیم غیرمنتظره ضربه‌ای مهلک به تولید «چشمه» وارد کرد. آرونوفسکی بعدها در جشنواره ونیز ۲۰۰۶ درباره این اتفاق گفت:

«این مثل یک جدایی بود. پس از دو سال و نیم آماده‌سازی، ترک پروژه توسط پیت ضربه بزرگی بود.»

نتیجه این خروج، توقف کامل تولید و از بین رفتن بخش قابل توجهی از دکورها و هزینه‌های اولیه بود. با این حال، آرونوفسکی تأکید کرد که سرمایه‌گذاران به واسطه حضور اولیه پیت به پروژه اعتماد کرده بودند و همین پشتوانه در نهایت امکان ادامه کار را فراهم ساخت.

نجات پروژه با هیو جکمن و کاهش بودجه

برای احیای پروژه، آرونوفسکی مجبور شد فیلمنامه را بازنویسی کرده و بودجه را به شدت کاهش دهد. بودجه نهایی فیلم به حدود ۳۵ میلیون دلار رسید؛ یعنی نصف بودجه اولیه. در نهایت، هیو جکمن برای ایفای نقش‌های اصلی در سه خط زمانی و ریچل وایس در نقش عشق ابدی او، جایگزین بازیگران قبلی شدند.

فیلم «چشمه» در سال ۲۰۰۶ اکران شد. اگرچه این اثر از نظر هنری جاه‌طلبانه بود، اما در گیشه شکست تجاری سختی خورد و تنها ۱۶.۵ میلیون دلار فروش داشت.

با وجود شکست در گیشه، این فیلم به مرور زمان جایگاه خاصی در میان منتقدان و مخاطبان پیدا کرد و اکنون به‌عنوان یک اثر «کالت» و یکی از بحث‌برانگیزترین و جاه‌طلبانه‌ترین فیلم‌های دارن آرونوفسکی شناخته می‌شود.