بازمانده آتش‌سوزی مرگبار هنگ کنگ: «هر بار قهرمان خطاب می‌شوم، قلبم می‌شکند»

بار سنگین لقب «قهرمان» بر دوش بازمانده آتش‌سوزی هنگ کنگ

ویلیام لی، مرد ۴۰ ساله‌ای که پس از نجات جان دو همسایه‌اش از آتش‌سوزی مرگبار مجتمع مسکونی «وانگ فوک کورت» در هنگ کنگ، قهرمان خوانده می‌شود، می‌گوید هر بار که این لقب را می‌شنود، قلبش می‌شکند؛ چرا که عذاب وجدان نجات ندادن افراد بیشتر، او را رها نمی‌کند. آتش‌سوزی‌ای که دست‌کم ۱۵۹ قربانی گرفت و به فاجعه‌ای ملی تبدیل شد.

آقای لی که از زمان تولد در این بلوک آپارتمانی زندگی می‌کرد، با چشمانی اشک‌بار می‌گوید: «هر بار که کسی مرا قهرمان خطاب می‌کند، قلبم می‌شکند.»

یک هفته پس از این فاجعه، آتش‌نشانان همچنان در حال جستجو در هفت ساختمان بلند سوخته برای یافتن بقایای ۳۰ نفر از همسایگان آقای لی هستند؛ افرادی که بدشانسی آوردند و هنگام شروع آتش‌سوزی مرگبار در خانه بودند.

تحقیقات درباره علل فاجعه و نقص‌های ایمنی

اینکه چه چیزی باعث شروع آتش‌سوزی شد و چرا افراد بیشتری نتوانستند فرار کنند، اکنون موضوع تحقیقات یک کمیته مستقل است که به دستور رئیس اجرایی هنگ کنگ تشکیل شده است.

تا کنون مشخص شده است که تورهای غیراستاندارد و غیرمقاوم در برابر آتش در اطراف ساختمان نصب شده بود و آژیرهای خطر به درستی کار نمی‌کردند.

«قلبم می‌شکند هر بار که کسی مرا قهرمان خطاب می‌کند... من احساس گناه می‌کنم. برخی افراد نجات پیدا نکردند و من دوباره در را باز نکردم و سعی نکردم آنها را پیدا کنم.»

ویلیام لی، بازمانده آتش‌سوزی

لحظات وحشت و تلاش برای بقا

عدم به صدا درآمدن آژیرها دلیلی بود که آقای لی هنگام تماس تلفنی همسرش مبنی بر شروع آتش‌سوزی در ساختمانشان، «وانگ چونگ هاوس»، زیاد نگران نشد. او به جای عجله، نزدیک به ۱۰ دقیقه صرف جمع‌آوری وسایلش کرد.

اما لحظه‌ای که در را باز کرد، گستردگی فاجعه کاملاً آشکار شد: دود غلیظ او را در خود فرو برد و مجبور شد به داخل آپارتمان خود عقب‌نشینی کند. در حالی که همسرش در آن سوی خط تلفن دچار هیستری شده بود، آقای لی وقت وحشت نداشت.

او حوله‌های خیس را زیر در گذاشت تا مانع ورود دود شود و سعی کرد راهی برای خروج پیدا کند. در همین حین، صداهایی را در راهرو شنید که هوا آنقدر با دود متراکم شده بود که نمی‌توانست ببیند چه کسی فریاد می‌زند. او در حالی که صورتش را با یک حوله خیس پوشانده بود، دو نفر از همسایگانش را با لمس پیدا کرد و آنها را به داخل آپارتمان نسبتاً امن خود کشاند.

فداکاری قهرمانانی که جان باختند

در یک بلوک همسایه، «بای شوئی لین» ۶۶ ساله نیز در تلاش برای کمک به همسایگانش بود. تصور می‌شود که او با کوبیدن بر درها و هشدار دادن، حداقل سه خانواده را نجات داده است.

با این حال، خانم بای زنده نماند. پسران او جسدش را در پایان هفته شناسایی کردند. پسرش، ییپ کا-کوی، گفت: «اگر یک دقیقه زودتر از او خواسته بودم که برود، فکر می‌کنم زنده می‌ماند. اما ما او را می‌شناسیم. او بدون هشدار دادن به دیگران، آنجا را ترک نمی‌کرد.»

در آپارتمان آقای لی، زوج میانسال فاش کردند که صدای دیگری را در راهرو شنیده‌اند: یک کارگر خانگی که به دنبال یک زن مسن فریاد می‌زد. اما اکنون، آن صدا خاموش شده بود. این بار، آقای لی نتوانست کمکی کند.

آقای لی می‌گوید: «من احساس گناه می‌کنم. برخی افراد نجات پیدا نکردند و من دوباره در را باز نکردم و سعی نکردم آنها را پیدا کنم.»

نجات کارگر خانگی و نبرد با مرگ

آقای لی هنوز نمی‌داند چه اتفاقی برای آن صدا در راهرو افتاد. گزارش شده است که ۹ کارگر خانگی اندونزیایی و یک فیلیپینی در میان کشته‌شدگان هستند، اما برخی دیگر نجات یافتند؛ از جمله «رودورا آلکاراز» ۲۸ ساله، که در آپارتمان دیگری به همراه نوزاد سه‌ماهه و مادر مسن کارفرمای خود گرفتار شده بود. او نیز به دلیل ماندن در کنار آنها، قهرمان نامیده شد.

همه این سه نفر در نهایت توسط آتش‌نشانان نجات یافتند، اما نه قبل از آنکه خانم آلکاراز یک سری پیام صوتی برای خواهرش بفرستد. او در یکی از این کلیپ‌ها گفته بود: «احساس ضعف شدیدی می‌کنم. نمی‌توانم نفس بکشم.»

آقای لی و زوج نجات‌یافته (که در رسانه‌های محلی به نام «چاو» معرفی شدند) متوجه شدند که آنها نیز باید فرار کنند. چندین ساعت سپری شده بود و گزینه‌هایشان رو به اتمام بود.

• یک خروجی آتش‌نشانی توسط شعله‌ها مسدود شده بود.
• همسایه آقای لی معتقد بود که خروجی دیگر قفل است.
• آنها تصمیم گرفتند به دلیل شدت آتش و انفجارهای مداوم، از پنجره طبقه دوم به بیرون نپرند.

شرکت «ISS»، مدیر املاک وانگ فوک کورت، به گزارش‌ها مبنی بر قفل بودن خروجی اضطراری پاسخ نداده است.

وداع با دوستان و مقاومت تا آخرین لحظه

آقای لی می‌گوید: «این اولین بار بود که احساس کردم مرگ با من کاری دارد.» به همین دلیل او شروع به خداحافظی از دوستانش از طریق واتس‌اپ کرد: «نمی‌توانم فرار کنم. اگر اتفاقی برایم افتاد، مراقب فرزندانم باشید. مراقب خودتان باشید.»

حدود دو ساعت و نیم پس از شروع آتش‌سوزی، آتش‌نشانان سرانجام با نردبان هوایی به آنها رسیدند. خانم چاو گفت که آقای لی اصرار داشت که آتش‌نشانان ابتدا آنها را بیرون ببرند. او گفت: «ما مسن‌تر هستیم و به او گفتیم که باید اول او برود. اما او نپذیرفت و گفت جوان است و می‌تواند تحمل کند.»

هنگامی که آتش‌نشانان برای نجات او بازگشتند، آقای لی تمایلی به ترک خانه‌اش نداشت؛ خانه‌ای پر از خاطرات شیرین و مجموعه‌های ارزشمند تجهیزات عکاسی و اسباب‌بازی.

او می‌گوید: «آتش به من می‌گفت که نمی‌توانم چیزی را با خود ببرم، که حق یا قدرتی برای جلوگیری از بلعیدن همه چیز توسط آن ندارم.»

آقای لی در یک رستوران فست فود در نزدیکی محل حادثه با خانواده‌اش دیدار کرد. اما پس از رسیدن به بیمارستان بود که وسعت واقعی وحشتی که تحمل کرده بود، خود را نشان داد.

او می‌گوید: «دیگر هیچ توانی در من نمانده بود و وقتی به اورژانس رسیدم، زانوهایم خم شد. بوی سوختگی در بینی‌ام مانده بود. واقعاً می‌خواستم آن بو را از بین ببرم.»

عبور از تروما برای یافتن حقیقت

پس از بستری شدن در بخش در ساعت ۰۳:۰۰ بامداد، آقای لی بالاخره فرصت گریه کردن و شروع به پردازش مصیبتی که از سر گذرانده بود، پیدا کرد.

او می‌گوید: «وقتی قبلاً به بیمارستان می‌رفتم، می‌خواستم در اسرع وقت به خانه برگردم. اما این بار وقتی پرستار از من پرسید [که آیا می‌خواهم به خانه بروم]، تمایلی به ترک کردن نداشتم. احساس می‌کردم در حال اجتناب از چیزی هستم که در آینده باید با آن روبرو شوم.»

با این حال، او تصمیم گرفته است که با این ضربه روحی مستقیماً روبرو شود و تا جایی که می‌تواند مصاحبه کند.

آقای لی در پایان می‌گوید: «امیدوارم افراد زیادی برای کمک به یافتن حقیقت پیش قدم شوند. امیدوارم ساکنان وانگ فوک کورت به پاسخ و عدالت برسند.»