بزرگترین پروژه‌های تخریب تاریخ؛ از استادیوم کینگدوم تا مرکز غنی‌سازی اورانیوم K-25

برنامه‌ریزی برای نابودی؛ حساس‌تر از ساخت

ویدئوهای تخریب سازه‌ها که در عرض چند ثانیه انجام می‌شوند، در فضای مجازی پرطرفدارند. با این حال، باید دانست که برنامه‌ریزی برای این چند ثانیه گاهی ماه‌ها به طول می‌انجامد. تیم‌های مهندسی باید محل دقیق کارگذاری مواد منفجره را با کمترین ریسک ممکن تعیین کنند؛ در برخی موارد نیز به دلیل محدودیت‌های محیطی، استفاده از مواد منفجره کاملاً منتفی است.

معرفی بزرگترین پروژه‌های تخریب جهان

استادیوم کینگدوم سیاتل: نبرد با بتن و آب

استادیوم کینگدوم سیاتل که در دهه ۱۹۹۰ خانه تیم بیسبال Seattle Mariners بود، پس از ساخت به نمادی شهری تبدیل شد. با این حال، کارشناسان از همان ابتدا نسبت به وزن سقف آن هشدار داده بودند. سرنوشت این بنا با اولین باران جدی مشخص شد؛ نشتی سقف و در نهایت سقوط بخش‌هایی از آن در زمین تمرین، پایان عمر کینگدوم را رقم زد.

محدودیت‌های محیطی، تخریب کینگدوم را به یکی از پیچیده‌ترین پروژه‌های جهان تبدیل کرد. تیم تخریب موظف بود ۱۳۰ هزار متر مکعب بتن را بدون آسیب به ساختمان‌های تاریخی اطراف و زیرساخت‌های حیاتی آبرسانی شهر که استادیوم روی آن‌ها ساخته شده بود، فرو بریزد. به همین دلیل، به جای یک انفجار بزرگ، از مجموعه‌ای از انفجارهای کوچک و دقیق استفاده شد.

• حجم بتن: ۱۳۰ هزار متر مکعب
• مدت زمان سقوط: ۱۷ ثانیه
• مقدار مواد منفجره: ۲۱۳۱ کیلوگرم

ساختمان J.L. Hudson: بلندترین فروشگاه زنجیره‌ای جهان

ساختمان J.L. Hudson در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ با ۲۰۴ هزار متر مربع مساحت و ۲۹ طبقه، بلندترین فروشگاه زنجیره‌ای جهان در دیترویت بود. با پایان عصر طلایی دیترویت، ورشکستگی شهر و خروج خودروسازان، نیاز به چنین فروشگاه عظیمی از بین رفت و پروژه تخریب آن در سال ۱۹۹۸ آغاز شد.

عملیات تخریب با چالش‌های جدی روبرو بود؛ از جمله خطر اثر دومینو بر ساختمان‌های بسیار قدیمی اطراف و فقدان نقشه‌های فنی ساختمان که تیم تخریب را مجبور به کار بر اساس مشاهدات میدانی می‌کرد. آماده‌سازی این عملیات حدود پنج ماه طول کشید و تخریب نهایی در ۲۴ ثانیه انجام شد.

برج تلویزیونی WECT: سقوط غول ۶۱۰ متری

برج‌های تلویزیونی آنالوگ در گذشته از نظر ارتفاع با بلندترین آسمان‌خراش‌ها رقابت می‌کردند؛ برج تلویزیونی WECT در کارولینای شمالی با ارتفاع ۶۱۰ متر یکی از این سازه‌ها بود. با ورود شبکه‌های تلویزیونی دیجیتال و نیاز شرکت‌های تلفن همراه به پهنای باند، دیگر تعمیر و نگهداری مستمر این دکل‌ها توجیهی نداشت و این برج در سال ۲۰۱۲ به پایان عمر خود رسید.

پس از حدود یک هفته بررسی، کل فرآیند سقوط تنها ۱۰ ثانیه طول کشید. تیم تخریب برای این عملیات از حداقل میزان مواد منفجره استفاده کرد.

«برای تخریب برج تلویزیونی WECT، تنها ۹.۵ کیلوگرم مواد منفجره به کار گرفته شد.»

Park Avenue 270: تخریب بدون انفجار

ساختمان Park Avenue 270 که در سال ۱۹۶۰ ساخته شد، برخلاف اکثر پروژه‌های تخریب، بدون استفاده از مواد منفجره و به صورت قطعه قطعه در طول یک سال نابود شد. این ساختمان با چالش‌های مهندسی و محیطی متعددی روبرو بود.

دلایل اصلی عدم استفاده از مواد منفجره عبارت بودند از:

• قرارگیری ستون‌ها دقیقاً بین ریل‌های فعال قطار که منجر به لرزش طبقات پایینی می‌شد.
• استفاده گسترده از شیشه (۴۴۵۰۰ متر مربع) که انفجار می‌توانست فاجعه‌بار باشد.
• حساسیت ساختمان‌های تاریخی اطراف به آسیب‌های ناشی از انفجار.

عملیات تخریب با استفاده از جرثقیل‌های بزرگ و برش دادن تدریجی بخش‌های مختلف بنا انجام شد.

مرکز غنی‌سازی اورانیوم K-25 آمریکا: پروژه‌ای ۲.۲ میلیارد دلاری

مرکز غنی‌سازی اورانیوم K-25 که در سال ۱۹۴۳ و به‌عنوان بخشی از پروژه منهتن ساخته شد، زمانی بزرگترین ساختمان زیر یک سقف در آمریکا بود. این مرکز وظیفه جداسازی اورانیوم ۲۳۵ و ۲۳۸ برای تولید بمب اتمی را بر عهده داشت. با پایان جنگ سرد و پیشرفت فناوری، نیاز به تخریب این نسل از مراکز غنی‌سازی قدیمی احساس شد.

این مرکز در واقع مجموعه‌ای از بناهای متصل به هم با مساحت ۱۷۸ هزار متر مربع بود. به دلیل ماهیت خطرناک و آلودگی رادیواکتیو، استفاده از مواد منفجره ممکن نبود. تیم تخریب ابتدا باید مواد خطرناک را خارج کرده و عملیات پاکسازی بخش‌های آلوده را با احتیاط و هزینه‌ای هنگفت پیش می‌بردند.

پروژه تخریب K-25 در سال ۲۰۰۸ آغاز شد و قرار بود تا سال ۲۰۱۴ با هزینه ۲.۲ میلیارد دلار به پایان برسد. با این حال، شرکت طرف قرارداد توانست پروژه را یک سال زودتر از موعد مقرر انجام داده و ۳۰۰ میلیون دلار صرفه‌جویی مالی داشته باشد.