تحلیل عملکرد پرسپولیس در دربی: چرا سرخ‌ها برتری خود را به گل تبدیل نکردند؟

برتری بی‌حاصل در نیمه اول؛ از تسلط تا ناکامی

پرسپولیس در شرایطی به مصاف استقلال رفت که با کسب دو پیروزی پیاپی مقابل استقلال خوزستان و شمس‌آذر، از نظر روحی و روانی در وضعیت مطلوبی قرار داشت و ترکیب کاملی را در اختیار اوسمار لوس ویرا بود. با این حال، تحلیل عملکرد سرخ‌پوشان نشان می‌دهد که آن‌ها نتوانستند از برتری نسبی خود در مقابل استقلال به خوبی استفاده کنند و فقدان جسارت در لحظات کلیدی، مانع از تبدیل مالکیت به گل شد.

این تیم همچنین در شش بازی قبلی خود در لیگ برتر همواره موفق به گلزنی شده بود و آخرین بازی بدون گل آن‌ها به هفته پنجم مقابل ملوان برمی‌گشت.

آمار اولیه؛ سه شوت در ده دقیقه

با وجود آمادگی و انگیزه، باید پذیرفت که پرسپولیس در دربی شانس بزرگی برای گلزنی خلق نکرد و نتوانست از برتری مقطعی خود به نحو مطلوبی بهره ببرد. سرخ‌ها تا دقیقه ۲۵ مسابقه حاکم مطلق میدان بودند و در ۱۰ دقیقه ابتدایی، سه شوت به سمت دروازه حریف زدند:

• اورونوف (دو بار): ضرباتی که دقت و شدت لازم را نداشتند.
• علیپور (یک بار): موقعیتی که با بی‌دقتی از دست رفت.

به عبارت ساده‌تر، پرسپولیس در این دقایق طولانی، قدر برتری کامل خود نسبت به حریف را ندانست. در حالی که استقلال عقب نشسته بود، پرسپولیس با پرس‌های موفق در میانه زمین، توپ را به سرعت به حوالی محوطه جریمه می‌رساند، اما این برتری تبدیل به گل نشد.

ناکامی نیروهای خلاق

در لحظاتی که نیاز به خلاقیت و ضربه نهایی بود، بازیکنان کلیدی تیم اوسمار نتوانستند انتظارات را برآورده کنند:

اورونوف در نیمه نخست آزادی عمل بیشتری داشت، اما بیش از حد راحت بازی می‌کرد و ضربات آخرش شبیه ضرباتی نبود که به قصد گلزنی زده می‌شود. عمری بیشتر به دنبال حمل توپ انفرادی بود و کمتر در کارهای ترکیبی شرکت می‌کرد. عالیشاه نیز که فرم خوب بازی شمس‌آذر را نداشت، به جز یکی دو پاس پشت دفاع خوب، کار مثبتی انجام نداد. سروش رفیعی نیز بیشتر درگیر توپ‌گیری‌های میانه میدان بود و آن‌قدر به محوطه جریمه نزدیک نمی‌شد که پاس خلاقانه‌ای بدهد.

احتیاط تاکتیکی و حلقه محاصره ناقص

نکته مهم در مورد تیم اوسمار این بود که پرسپولیس در دقایق برتری خود، حلقه محاصره را سنگین نکرد. آن‌ها هم می‌خواستند بالا بازی نکنند و هم توپ را در اختیار داشته باشند و موقعیت بسازند، اما غیر از سه موقعیت ۱۰ دقیقه ابتدایی، دیگر موفق به خلق موقعیت نشدند، چرا که خبری از تداوم حملات و فشار مستمر روی خط دفاع استقلال نبود.

ترس از ضدحملات و بازی‌سازی از عقب

پرسپولیس از ترس ضدحملات استقلال، حتی در زمان برتری نیز تیمی محتاط به نظر می‌رسید. این احتیاط باعث می‌شد که بازیکنان از هیجان بیش از حد مسابقه دوری کنند تا اسیر ضدحمله نشوند. در نتیجه، مدافعان میانی پرسپولیس در همان منطقه یک‌سوم دفاعی مشغول بازی‌سازی می‌شدند و جلو نمی‌آمدند. این امر باعث ایجاد فاصله بین خطوط شد و تیم نتوانست استقلال را به عقب رانده و برای دقایقی در زمین خود محبوس کند.

فقدان جسارت کادرفنی

استراتژی پرسپولیس بر پایه کشاندن استقلال به زمین خودی و استفاده از فضای پشت دفاع یا کارهای ترکیبی از جناح چپ بود، اما این برای به اشتباه انداختن خط دفاع آبی‌ها کافی نبود. شاید لازم بود که پرسپولیس در همان دقایق ابتدایی، بی‌محاباتر و پرفشارتر بازی می‌کرد و برای یک بازه ۱۰ دقیقه‌ای، حریف را تحت فشار قرار می‌داد تا از اشتباهات خط دفاعی استقلال برای رسیدن به گل استفاده کند.

متأسفانه، جسارت انجام چنین کاری از سوی کادرفنی به بازیکنان داده نشد. واقعیت این است که پرسپولیس حدود سی دقیقه اول و ۱۵ دقیقه پایانی مسابقه تیم برتر میدان بود و می‌توان گفت تقریباً یک نیمه دست بالا را داشت، اما از این برتری به اندازه کافی بهره نبرد.