زنگ خطر برای سه‌شیرها؛ چرا انگلیس دیگر «شماره ۹» کلاسیک تولید نمی‌کند؟

کمبود مهاجمان نوک تخصصی

نگاهی به فهرست ۲۵ نفره اخیر تیم ملی انگلیس، کمبود مهاجمان نوک (مرکزی) را آشکار می‌سازد: هری کین تنها مهاجم تخصصی حاضر در این فهرست است. اگرچه مصدومیت برخی بازیکنان مانند اولی واتکینز، دومینیک سولانکه و لیام دلاپ در این وضعیت نقش داشته است، اما این واقعیت که کین تنها مهاجم تمام‌عیار تیم است، نشان‌دهنده یک وابستگی نگران‌کننده به این بازیکن باتجربه است.

• بازیکنان چندپستی: مارکوس رشفورد، جرد بوون، فیل فودن و آنتونی گوردون می‌توانند در مرکز خط حمله بازی کنند، اما مهاجمان کلاسیک شماره ۹ محسوب نمی‌شوند.
• وضعیت کین: هری کین با ۷۶ گل در ۱۱۰ بازی، بهترین گلزن تاریخ تیم ملی انگلیس است و این فصل نیز در بوندس‌لیگا برای بایرن مونیخ درخشان ظاهر شده است.

کمبود گزینه‌های جایگزین برای رهبری خط حمله، دغدغه‌ای جدی برای آینده تیم ملی انگلیس، به‌ویژه پیش از جام جهانی تابستان آینده و سال‌های پس از آن، ایجاد کرده است.

آمار نگران‌کننده در لیگ برتر و رده‌های سنی

در لیگ برتر انگلیس، تا اینجای فصل تنها هشت مهاجم انگلیسی به زمین رفته‌اند و در میان آنها، لیام دلاپ (۲۲ ساله) تنها بازیکن زیر ۲۶ سال است. تیم زیر ۲۱ سال انگلیس نیز در مسابقات قهرمانی اروپا بدون حتی یک مهاجم نوک تخصصی حضور داشت و در فهرست جدیدشان، فقط دیوین موباما (۲۱ ساله) دیده می‌شود که هنوز در لیگ برتر گلی به ثمر نرسانده و قرضی در چمپیونشیپ بازی می‌کند.

فصل گذشته فقط سه مهاجم انگلیسی توانستند در لیگ برتر دست‌کم ۱۰ گل بزنند: واتکینز (۱۶ گل)، دلاپ (۱۲ گل) و ولبک (۱۰ گل)؛ این کمترین تعداد در تاریخ لیگ برتر است.

این آمار فاصله زیادی با فصل نخست لیگ برتر در سال ۱۹۹۳-۱۹۹۲ دارد که ۲۰ مهاجم انگلیسی مرز ۱۰ گل را رد کردند. روند نزولی در سال‌های اخیر شدیدتر شده است:

اگر روند گلزنی مهاجمان انگلیسی در فصل جاری ادامه یابد، مجموع گل‌های آنها در پایان فصل تنها چهار گل بیشتر از تعداد گل‌هایی خواهد بود که اندی کول یا آلن شیرر هر کدام به‌تنهایی ۳۰ سال پیش به ثمر رساندند.

تحلیل کارشناسان: تغییر تاکتیک و کمبود بازی

کارشناسان فوتبال دلایل متعددی را برای کاهش تولید مهاجمان شماره ۹ کلاسیک انگلیسی مطرح می‌کنند:

۱. کمبود فرصت بازی و حضور مهاجمان خارجی (کریس ساتن)

کریس ساتن، مهاجم سابق تیم ملی انگلیس، معتقد است یکی از دلایل اصلی، کمبود بازی برای مهاجمان داخلی است. در حال حاضر، تنها دنی ولبک، اولی واتکینز و دومینیک کالورت لوین بیش از سه بازی را در ترکیب اصلی شروع کرده‌اند.

• ساتن: «اگر به دهه ۹۰ نگاه کنید، مهاجمان خارجی کمتری بودند و تعداد زیادی مهاجم انگلیسی فوق‌العاده مانند آلن شیرر، ایان رایت و اندی کول حضور داشتند.»
• ساتن: «تغییر مهم دیگر، شیوه چینش تیم‌هاست. تعداد تیم‌هایی که با دو مهاجم بازی می‌کنند، خیلی کمتر شده است.»

۲. تغییرات تاکتیکی و دوری از توپ (آلن شیرر)

آلن شیرر، که در کنار ساتن زوج مخوف «SAS» را تشکیل داده بود، تغییرات تاکتیکی ۱۰ تا ۱۵ سال اخیر را مهم‌ترین دلیل می‌داند.

شیرر: «به‌ دلیل روش‌هایی که بچه‌ها امروز تمرین می‌کنند و شیوه کار مربی‌ها، دیگر کسی نمی‌خواهد مهاجم نوک باشد چون خیلی کم صاحب توپ می‌شود. مربی‌ها می‌خواهند بازی از دروازه‌بان شروع شود و مهاجم نوک احساس می‌کند اصلاً در بازی دخیل نیست.»

۳. تغییر پست برای نسل جدید (مایکل اوون)

مایکل اوون، برنده کفش طلای لیگ برتر در ۱۸ سالگی، می‌گوید اگر امروز بازی می‌کرد، احتمالاً در پست مهاجم کناری به کار گرفته می‌شد.

اوون: «در فوتبال امروز، به نظرم یکی از بازیکنان کناری بودم. فکر نمی‌کنم من به اندازه کافی برای مشغول نگه داشتن دو مدافع تنومند باشم. نگرانی من برای مهاجمان این است که چگونه می‌خواهیم آن زوج‌های خط حمله را بازسازی کنیم؟»