مطالعه جدید: دورکاری چگونه بر سلامت روان زنان و مردان تأثیر می‌گذارد؟

تأثیرات جنسیتی دورکاری بر سلامت روان

پژوهشگران مؤسسه تحقیقات اقتصادی و اجتماعی کاربردی دانشگاه ملبورن، با تجزیه و تحلیل داده‌های نظرسنجی ملی خانوار، درآمد و پویایی کار در استرالیا (به جز سال‌های ۲۰۲۰ و ۲۰۲۱ به دلیل حذف عوامل غیرمرتبط با کار از خانه)، دریافتند که کار کردن از خانه، سلامت روان زنان را به مراتب بیشتر از مردان تقویت می‌کند.

بهترین الگو برای زنان: کار ترکیبی

بیشترین تأثیر مثبت دورکاری بر سلامت روان زنان در شرایطی ثبت شد که آن‌ها عمدتاً از خانه کار می‌کردند و در عین حال، یک تا دو روز در هفته را در محل کار یا دفتر می‌گذراندند. این الگوی کاری ترکیبی برای زنانی که از قبل سلامت روان ضعیفی داشتند، منجر به بهبود قابل توجهی در رفاه شد.

دستاورد سلامت روان حاصل از کار ترکیبی برای زنان، با دستاوردهای ناشی از افزایش ۱۵ درصدی درآمد خانوار قابل مقایسه بود. این مزایا صرفاً نتیجه صرفه‌جویی در زمان رفت و آمد نبود، بلکه ناشی از کاهش استرس کاری و تسهیل مدیریت تعادل بین کار و زندگی خانوادگی است.

کار سبک یا گاه به گاه از خانه، تأثیر واضحی بر سلامت روان زنان نداشت. همچنین، شواهد مربوط به کار تمام وقت از خانه قطعی نبود.

وضعیت دورکاری برای مردان

برخلاف زنان، کار از خانه برای مردان، صرف نظر از تعداد روزهایی که در خانه یا محل کار بودند، هیچ تأثیر آماری قابل توجهی (چه مثبت و چه منفی) بر سلامت روان نداشت. محققان این یافته را به توزیع جنسیتی وظایف در خانواده‌ها و همچنین تمایل بیشتر شبکه‌های اجتماعی و دوستی مردان به محیط کار نسبت می‌دهند.

رفت و آمد: عاملی متفاوت برای مردان

یکی از یافته‌های کلیدی این مطالعه، تفاوت تأثیر زمان رفت و آمد بر سلامت روان دو جنس بود:

• برای زنان: زمان رفت و آمد هیچ تأثیر قابل تشخیصی بر سلامت روان نداشت.
• برای مردان: رفت و آمدهای طولانی‌تر، به ویژه برای کسانی که از قبل سلامت روان ضعیفی داشتند، با سلامت روان ضعیف‌تری مرتبط بود.

این تأثیر برای مردان متوسط بود؛ به طوری که اضافه کردن نیم ساعت به زمان رفت و آمد یک طرفه، سلامت روان گزارش شده را تقریباً به همان اندازه کاهش ۲ درصدی درآمد خانوار کاهش داد.

توصیه‌های کلیدی برای کارمندان، کارفرمایان و سیاست‌گذاران

نتایج این تحقیق نشان می‌دهد که کارمندانی با سلامت روان ضعیف، نسبت به عوامل استرس‌زا مانند رفت و آمدهای طولانی حساسیت بیشتری دارند و بیشترین بهره را از ترتیبات انعطاف‌پذیر کار از خانه می‌برند. محققان بر اساس یافته‌های خود، توصیه‌هایی را برای سطوح مختلف ارائه کرده‌اند:

برای کارمندان

الگوهای مختلف کار از خانه و رفت و آمد را بر سلامت خود بررسی کنید و فرض را بر یک رویکرد واحد نگذارید. اگر سلامت روان ضعیفی دارید، وظایف سخت خود را برای روزهایی که در محیطی راحت‌تر کار می‌کنید، برنامه‌ریزی نمایید.

برای کارفرمایان

ارائه ترتیبات انعطاف‌پذیر دورکاری، به‌ویژه برای کارمندانی که با مشکلات سلامت روان درگیرند، ضروری است. بهترین مدل‌ها، مدل‌های ترکیبی هستند که شامل گذراندن زمان در خانه و محل کار می‌شوند. همچنین، زمان رفت و آمد را به عنوان یک عامل رفاهی در نظر بگیرید و از اعمال سیاست‌های یکسان برای بازگشت به محل کار برای همه خودداری کنید.

برای سیاست‌گذاران

سرمایه‌گذاری بر کاهش ازدحام و بهبود ظرفیت حمل و نقل عمومی، و همچنین تقویت چارچوب‌هایی که ترتیبات کاری انعطاف‌پذیر را تشویق می‌کنند، توصیه می‌شود. همچنین، حمایت از دسترسی به خدمات سلامت روان باید در اولویت قرار گیرد.