تحقیق جدید: دورکاری سلامت روان زنان را ۱۵٪ بیشتر از مردان بهبود می‌بخشد

جزئیات تحقیق: تحلیل داده‌های ۲۰ ساله

محققان استرالیایی برای بررسی دقیق این پدیده، به سراغ داده‌های نظرسنجی ملی پویایی خانوار، درآمد و نیروی کار استرالیا (HILDA) رفتند. این تحقیق داده‌های ۲۰ سال گذشته را در بر می‌گرفت و به پژوهشگران امکان داد تا کار و سلامت روان بیش از ۱۶ هزار کارمند را در طول زمان مورد پیگیری قرار دهند.

در این تحلیل، محققان به طور عمدی داده‌های مربوط به دو سال همه‌گیری کرونا را کنار گذاشتند تا اطمینان حاصل کنند که نتایج تحت تأثیر عوامل غیرمرتبط با ماهیت دورکاری (مانند ترس از بیماری یا قرنطینه‌های عمومی) قرار نگرفته‌اند.

حذف عوامل مداخله‌گر

مدل‌های آماری به‌کاررفته در این مطالعه، هرگونه تغییر در سلامت روان ناشی از رویدادهای مهم زندگی مانند تغییر شغل یا تولد فرزند را حذف کردند. تمرکز اصلی بر روی دو عامل کلیدی بود:

• مدت زمان رفت‌وآمد روزانه به محل کار.
• تعداد روزهای کار در خانه.

همچنین این مطالعه به دنبال یافتن تفاوت در تأثیرات میان افرادی بود که از قبل سلامت روان خوب یا ضعیفی داشتند.

تأثیرات متفاوت دورکاری بر سلامت روان زنان

نتایج تحقیق نشان داد که دورکاری برای زنان، به ویژه آن‌هایی که از سلامت روان ضعیف‌تری برخوردار بودند، مزایای قابل‌توجهی به همراه دارد. جالب توجه است که زمان رفت‌وآمد روزانه برای زنان، اثر قابل‌تشخیصی بر سلامت روان آن‌ها نداشت.

بهبود معادل افزایش ۱۵٪ درآمد

بیشترین میزان بهبود در سلامت روان زنان زمانی مشاهده شد که آن‌ها مدل دورکاری ترکیبی (هیبریدی) را دنبال می‌کردند؛ یعنی اکثر ایام هفته را از خانه کار می‌کردند اما همچنان یک تا دو روز در هفته در محل کار حاضر می‌شدند. برای زنانی که سلامت روان ضعیفی داشتند:

این نوع ترتیبات کاری به سلامت روان بهتری نسبت به کار کاملاً حضوری منجر شد. این میزان بهبود قابل‌مقایسه با افزایش حدود ۱۵ درصدی درآمد خانوار بود.

تأثیر ناچیز دورکاری و تأثیر منفی رفت‌وآمد بر مردان

برخلاف زنان، کار کردن از خانه برای مردان از لحاظ آماری تأثیر قابل اعتمادی بر سلامت روان نداشت و فرقی نمی‌کرد که فرد چند روز را در خانه یا چند روز را به‌صورت حضوری مشغول به کار باشد.

افت روانی ناشی از رفت‌وآمد طولانی

عامل مهمی که در مورد مردان برجسته شد، زمان رفت‌وآمد بود. در مردانی که از قبل سلامت روان مناسبی نداشتند، رفت‌وآمدهای طولانی منجر به افت و تضعیف بیشتر سلامت روان آن‌ها می‌شد. این اثر اگرچه خفیف ارزیابی شد، اما قابل اندازه‌گیری بود:

محققان دریافتند که برای مردی با سلامت روان در حد میانه، اضافه‌شدن نیم ساعت به یک طرف مسیر رفت‌وآمد، سلامت روانش را تقریباً به همان میزان کاهش می‌داد که افت ۲ درصدی درآمد خانوار باعث چنین اتفاقی می‌شد. احتمال داده می‌شود که دلیل این اثرگذاری منفی، تحمل پایین‌تر این افراد در برابر رویدادهای استرس‌برانگیز باشد.

لازم به ذکر است که نتایج این تحقیق که در نشریه علمی Social Science & Medicine منتشر شده، ممکن است تحت تأثیر فرهنگ کاری و اجتماعی خاص استرالیایی‌ها قرار گرفته باشد.