زندگی خارج از شبکه برق بریتانیا؛ کابوسی پرهزینه با برآوردهای ۴۷۸ هزار پوندی

هزینه‌های گزاف و تقلا برای مدیریت انرژی

ونسا کوربی، ساکن یک کلبه قرن نوزدهمی در نورث‌آمبرلند، مجبور است روزانه برای جلوگیری از بار اضافی بر ژنراتور خود، مصرف برق لوازم خانگی‌اش را مدیریت کند. او می‌گوید:

«اگر هزینه‌ای را که برای سیستمم، شامل پنل‌های خورشیدی، باتری‌ها و ژنراتور پرداختم، در نظر بگیرید، ماهیانه حدود ۸۰۰ پوند برایم هزینه دارد.»

خانم کوربی در سال ۲۰۱۷ برای اتصال به برق اصلی، مبلغ ۴۴,۰۰۰ پوند قیمت گرفت، اما به دلیل مشکلات دسترسی نتوانست این کار را انجام دهد. او با صراحت می‌گوید: «مردم رؤیای زندگی خارج از شبکه را در سر دارند، اما این یک کابوس است.» او نگران است که با افزایش سن، مدیریت سیستم برایش دشوار شود، به خصوص که «هیچ خدمات اولویت‌داری برای بازنشستگان خارج از شبکه وجود ندارد.»

چالش‌های لجستیکی، جغرافیایی و برآوردهای نجومی

همسایه خانم کوربی، دوریس انگل‌مایر، برای جمع‌آوری سوخت دیزل ژنراتورش باید با خودروی شاسی‌بلند رانندگی کند، زیرا شرکت‌های نفت‌رسانی به خانه او خدمات نمی‌دهند. او نیز مانند بسیاری از ساکنان، سال‌ها تلاش کرده تا به شبکه برق اصلی متصل شود، اما می‌داند که «هرگز توان مالی آن را نخواهد داشت.»

آن هاتچینسون ۸۵ ساله، که ده‌ها سال است برای برق‌رسانی به مزرعه منزوی خود تلاش می‌کند، می‌گوید در سال ۲۰۰۰، او و همسایگانش برای اتصال، مبلغ ۱۸۰,۰۰۰ پوند برآورد قیمت دریافت کردند. بسیاری از خانه‌های خارج از شبکه در مناطقی با چشم‌اندازهای حفاظت‌شده قرار دارند، به همین دلیل خطوط جدید باید به صورت زیرزمینی کشیده شوند که هزینه را به شدت افزایش می‌دهد.

استیو بیتی در سال ۲۰۱۳ برآوردی معادل ۴۷۸,۰۰۰ پوند از شرکت نورثرن پاورگرید برای اتصال زیرزمینی خود و دو همسایه‌اش دریافت کرد. او معتقد است که به دلیل قرارگیری در پارک ملی، هرگز به شبکه برق وصل نخواهد شد.

تنظیم‌کننده انرژی بریتانیا (Ofgem) اعتراف می‌کند که تعداد دقیق خانوارهای خارج از شبکه مشخص نیست، اما بر اساس تحقیقات سال ۲۰۱۹، این تعداد می‌تواند تا ۲,۰۰۰ خانوار باشد. تحقیقات نشان داد که نورث‌آمبرلند «خوشه‌ای از چنین املاکی» را در خود جای داده است.

ریشه‌های تاریخی و صدای فعالان محلی

کریستین نیکولز، از مؤسسه خیریه «اقدام اجتماعی نورث‌آمبرلند» (CAN)، این وضعیت را «وحشتناک» خوانده و می‌گوید «مردم به حال خود رها شده‌اند.» تحقیقات این سازمان نشان می‌دهد که تنها در این شهرستان ممکن است تا ۴۵۰ خانوار خارج از شبکه باشند.

کارشناسان توضیح می‌دهند که مناطق کم‌جمعیت و مرتفع نورث‌آمبرلند در برنامه‌های برق‌رسانی قرن بیستم در اولویت نبودند. اگرچه درصد بسیار کمی از ساکنان در ابتدا زندگی خارج از شبکه را انتخاب کرده‌اند، اما اکنون بسیاری از آنان از اتصال به شبکه استقبال می‌کنند.

دوگانگی انتخاب و اجبار

برخی ساکنان مانند الی لنگلی، که مزرعه کوچک خود را برای «ارتباط بیشتر با سیاره» خریداری کرده، اکنون نگران چالش‌های مالی تعویض توربین بادی و باتری‌های قدیمی است. هزینه اتصال به شبکه برای او ۵۱,۰۰۰ پوند اعلام شده است. همچنین، برخی املاک خارج از شبکه در «مناطق نسبتاً شهری» قرار دارند و با وجود نزدیکی به منبع تغذیه، مبالغ هنگفتی برای اتصال از آن‌ها درخواست می‌شود.

پاسخ شرکت‌های برق و راهکارهای دولتی

شرکت نورثرن پاورگرید، تأمین‌کننده برق، اعلام کرده که «متعهد به حمایت از جوامع از طریق پروژه‌های برق‌رسانی روستایی» است، اما تأکید دارد که «تأمین مالی عمومی نقش حیاتی در عملیاتی کردن پروژه‌ها دارد.»

یک پروژه برق‌رسانی در دره کوکت نورث‌آمبرلند با هزینه ۲.۶ میلیون پوند از بودجه عمومی بهره برد، اما این اقدام عمدتاً محصول جانبی تصمیم دولت برای تأمین برق سه دکل ارتباطی اضطراری در آنجا بود.

کریستین نیکولز مصرانه می‌گوید دولت باید هزینه تمام طرح‌های برق‌رسانی روستایی را بپردازد تا این افراد بتوانند با بقیه کشور همگام شوند. او هشدار می‌دهد که سیستم‌های خارج از شبکه نمی‌توانند خودروهای برقی را تأمین کنند و پرسید: «این خانوارها در آینده چگونه مدیریت خواهند کرد؟»

وزارت امنیت انرژی و خالص صفر بریتانیا اعلام کرد که «از نزدیک با Ofgem همکاری می‌کند تا هزینه‌ها را کاهش دهد و به افراد در مناطق روستایی برای اتصال به شبکه کمک کند.»

دلبستگی به خانه، دلیل ماندگاری

با وجود تمام مشکلات، بسیاری از این افراد به دلیل ارتباط عمیقی که با خانه‌ها و زمین‌هایشان دارند، در آنجا می‌مانند. آن هاتچینسون که نزدیک به ۶۰ سال در مزرعه خود زندگی کرده، می‌گوید:

«احساس درستی دارد. اینجا خانه است و سگ‌هایم اگر نقل مکان کنم چه خواهند کرد؟ اینجا خانه آن‌ها نیز هست.»