ثبت جهانی «آشپزی ایتالیایی» در یونسکو؛ میراث ناملموس برای کل غذاهای ملی

ثبت جهانی «آشپزی ایتالیایی» به عنوان میراث فرهنگی ناملموس یونسکو

پس از درخواست رسمی دولت «جورجیا ملونی»، نخست وزیر ایتالیا، سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد (یونسکو) رسماً آیین «آشپزی ایتالیایی» را به عنوان یک نماد فرهنگی به رسمیت شناخت. این تصمیم مهم بدان معناست که نه فقط یک غذا یا سنت خاص، بلکه کل آشپزی ملی این کشور اکنون به عنوان یک «میراث فرهنگی ناملموس» در یونسکو به ثبت رسیده است.

اولین کشور با ثبت کل غذاهای ملی

بر اساس این تصمیم که روز چهارشنبه در جریان مجمع نهاد فرهنگی سازمان ملل در دهلی نو اعلام شد، تمامی غذاها و خوراکی‌های ایتالیایی، از پاستا و موزارلا گرفته تا تیرامیسو، جزء میراث فرهنگی جهان خواهند بود.

ایتالیا پیش از این نیز ۲۱ سنت دیگر از جمله هنر پیتزا پزی ناپولی و آواز اپرا را در یونسکو ثبت کرده بود. با این حال، این کشور اکنون اولین در جهان است که به خاطر «کل غذاهایش» به جای یک سنت یا دستور پخت خاص، به رسمیت شناخته می‌شود که نشان‌دهنده اهمیت این آیین در سطح ملی است.

واکنش نخست وزیر ملونی و تأکید بر هویت

جورجیا ملونی، نخست وزیر ایتالیا، به همین مناسبت در پیامی ویدیویی این رویداد را جشن گرفت و بر اهمیت آن برای هویت ملی تأکید کرد:

ما اولین کسانی در جهان هستیم که این تقدیر را دریافت می‌کنیم، تقدیری که به ما و هویتمان احترام می‌گذارد. برای ما ایتالیایی‌ها، آشپزی چیزی بیش از غذا یا مجموعه‌ای از دستورهای غذایی است. آشپزی چیزی فراتر از فرهنگ، سنت، کار و ثروت است.

دولت ملونی اندکی پس از به قدرت رسیدن در پاییز ۲۰۲۲، پیگیری رسمی این موضوع را آغاز کرد. پیشنهاد ارائه شده به یونسکو بر پیوند بین غذای سنتی ایتالیایی، فرهنگ و سبک زندگی تأکید داشت و آن را به عنوان یک آیین اجتماعی شاد توصیف می‌کرد که خانواده‌ها و جوامع را گرد هم می‌آورد.

کارزار «ناهار یکشنبه مشترک»

نخست وزیر ایتالیا در راستای این هدف، یک کارزار تبلیغاتی نیز به راه انداخت که یکی از فعالیت‌های اصلی آن برگزاری «ناهار یکشنبه مشترک» در فضای باز با حضور مسئولان و خانواده‌ها بود.

تعریف یونسکو از آیین آشپزی

یونسکو در اطلاعیه رسمی خود، غذاهای ایتالیایی را فراتر از یک مجموعه دستور پخت توصیف کرده و بر جنبه‌های اجتماعی و فرهنگی این آیین تأکید کرد:

این یک ترکیب فرهنگی و اجتماعی از سنت‌های آشپزی است و راهی برای مراقبت از خود و دیگران، ابراز عشق و کشف مجدد ریشه‌های فرهنگی محسوب می‌شود. این یک فعالیت جمعی است که بر صمیمیت، احترام به مواد اولیه و لحظات مشترک دور میز تأکید دارد. افراد از هر سن و جنسیتی در آن شرکت می‌کنند، دستور العمل‌ها، پیشنهادات و داستان‌ها را رد و بدل می‌کنند، و پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها اغلب غذاهای سنتی را به نوه‌های خود منتقل می‌کنند.