پنج نقش‌آفرینی ماندگار نوید پورفرج؛ از «مغزهای کوچک» تا دیپلم افتخار فجر

مسیر پرفراز و نشیب نوید پورفرج: از شاگردی تا سیمرغ

نوید پورفرج، بازیگر جوان و خوش‌فکری که از کارگاه‌های امین تارخ برخاسته، این روزها با ایفای نقش «رحیم» در سریال پرمخاطب «بامداد خمار» بار دیگر توجهات را به خود جلب کرده است. به بهانه این درخشش و شیوه بازی متمایز او که با سکوتی نافذ همراه است، نگاهی به پنج نقش‌آفرینی ماندگار او در سینمای ایران انداخته‌ایم که نشان‌دهنده مسیر پرریسک اما موفق این هنرمند است.

۵ نقش‌آفرینی شاخص و ساختارشکن

نوید پورفرج همواره در انتخاب‌هایش گزیده‌تر و اندیشمندانه‌تر عمل کرده است. در ادامه، پنج مورد از مهم‌ترین و شاخص‌ترین نقش‌آفرینی‌های او که مسیر حرفه‌ای‌اش را شکل داده‌اند، بررسی شده است:

۱. مغزهای کوچک زنگ زده (۱۳۹۶)؛ آغاز شگفتی‌ساز

نقش امیر در فیلم «مغزهای کوچک زنگ‌زده» به کارگردانی هومن سیدی، نقطه ثقل و آغاز شهرت پورفرج است. این نقش مکمل، با وجود اهمیت ثانویه‌اش، توجه منتقدین را برانگیخت و برای او کاندیداتوری نقش مکمل را به ارمغان آورد. امیر، کاراکتری اوباش و حاشیه‌نشین با چهره‌پردازی خاص، نقشی دشوار و اشباع از اکشن‌های نمایشی بود. پورفرج با تحقیقات دقیق، این شخصیت را از یکنواختی خارج کرد و خاصیت اصلی او یعنی مرعوب‌کنندگی بر پایه خشونت درونی را به شکلی ملموس به تصویر کشید.

۲. مغز استخوان (۱۳۹۸)؛ تکرار خشونت ساختاری

پورفرج در فیلم «مغز استخوان» به کارگردانی حمیدرضا قربانی، مجدداً خشونت‌های ساختاری و نهان یک شخصیت را تکرار کرد، اما این بار در کالبد آدمی متمدن‌تر و شهرنشین. او در نقش امیر، برادرشوهر سابق بهار (پریناز ایزدیار)، مانعی در مسیر نجات فرزند سرطانی او ایجاد می‌کند. این شخصیت خشن و در عین حال دلسوز، پیگیر علل قتل برادرش مجید (جواد عزتی) است. با وجود حضور گاه‌به‌گاه در سکانس‌ها، بازی تأثیرگذار پورفرج منجر به کاندیداتوری مجدد بهترین نقش مکمل مرد شد و اجرای استاندارد او مورد تأیید داوران و منتقدان قرار گرفت.

۳. زالاوا (۱۳۹۹)؛ نماد عقلانیت در برابر خرافات

نقش استوار احمدی در فیلم «زالاوا» ساخته ارسلان امیری، نمادی از تفکر و قوه عاقله در مقابل خرافات روستاییان است. احمدی، شخصیتی دگراندیش و قانون‌مدار است که تلاش می‌کند نظم و قانون را برقرار سازد. پورفرج برای ایفای این نقش، بر جدیت پنهان و صلابت استوار در چهره و گفتار مسلط شد تا کاراکتری قاطع و جدی را به نمایش بگذارد. او با بازی صحیح در این نقش منطقی، برای سومین بار کاندیدای نقش مکمل مرد در سی و نهمین جشنواره فیلم فجر شد.

۴. بی‌بدن (۱۴۰۲)؛ بازپرس جست‌وجوگر

ایفای نقش محسن شکوهی، بازپرس ویژه قتل در فیلم «بی‌بدن» به کارگردانی مرتضی علیزاده، تصمیمی دشوار و ریسک‌پذیر برای پورفرج بود. این کاراکتر چندلایه، به‌ظاهر جدی اما پرجزئیات، به‌سادگی در دام احساسات نمی‌افتد و تا انتها در جدیت امور ثابت‌قدم می‌ماند. پورفرج با تسلط بر بازی با چهره، به‌ویژه حالت چشم‌ها و خیرگی نگاه، شمایلی نزدیک به یک بازپرس واقعی، جست‌وجوگر و باوجدان را ارائه کرد. این نقش تفاوتی آشکار با انتخاب‌های قبلی او داشت و سبب همذات‌پنداری مخاطب با شخصیت کنجکاو و فعال بازپرس شد.

۵. گوزن‌های اتوبان (۱۴۰۳)؛ کارگر معمولی در تلاطم

شخصیت عباس در «گوزن‌های اتوبان» به کارگردانی ابوالفضل صفاری، نماینده انسان‌های معمولی و کارگر یک شهر بزرگ است؛ یک پیک موتوری که زندگی‌اش با یک بلاگر مشهور گره می‌خورد. پورفرج در این نقش، شخصیتی پرهیجان و درعین‌حال بی‌گناه را خلق می‌کند که برای کسب روزی در تلاطم و دگرگونی مداوم غوطه‌ور است. او برای این نقش، برنده دیپلم افتخار بهترین بازیگر نقش اول مرد در چهل و سومین جشنواره بین‌المللی فیلم فجر شد.