قهرمانان مادر؛ از ساره جوانمردی تا روایت‌های الهام‌بخش المپیک پاریس ۲۰۲۴

نمادهای قدرت و استمرار در ورزش ایران

بانوان ورزشکار ایرانی متعددی توانسته‌اند بین وظایف مادرانه و تمرینات سنگین در سطح ملی و بین‌المللی تعادل برقرار کنند. داستان زندگی و موفقیت این قهرمانان، الگویی برای زنان در سراسر کشور است:

• شهربانو منصوریان (ووشو): قهرمان جهان، مادری را عامل تقویت انگیزه و استمرار مسیر قهرمانی‌اش می‌داند. او در جام جهانی، مسابقات قهرمانی جهان و بازی‌های کشورهای اسلامی افتخارآفرینی کرده است.
• الهام فرهمند (ورزشکار): پس از زایمان بازگشتی موفق داشت و حضور فرزندش در اردوها و مسابقات بین‌المللی، او را به نماد مادران ورزشکار در ایران تبدیل کرد.
• میترا کلهر (اسکی): سرمربی کنونی تیم ملی اسکی آلپاین بانوان و دارنده مدال نقره جهانی اسکی چمن، در دوران ورزشکاری کودک خود را به اردوها می‌برد و حتی از کوله پشتی حمل کودک در تمرینات استفاده می‌کرد.

قهرمانانی که بر چالش‌ها غلبه کردند

برخی از این مادران، علاوه بر مسئولیت‌های ورزشی و مادری، با چالش‌های بزرگ‌تری نیز روبرو بوده‌اند:

ساره جوانمردی (تیراندازی): «فقط آرزو داشتم زودتر پیش پسرم برگردم.»

دارنده مدال‌های متعدد پارالمپیک که با لقب ملکه تپانچه آسیا شناخته می‌شود، با وجود چالش‌های بارداری، با کودکی سه‌ماهه در مسابقات پاراآسیایی مدال نقره کسب کرد. او در پارالمپیک پاریس برای چهارمین بار قهرمان تپانچه ۱۰ متر شد و با چهار طلا و یک برنز، پرافتخارترین بانوی ایران در تاریخ پارالمپیک است.

زینب مرادی رشنو (پاراآسیا): «من یک مادر بودم که باید آینده فرزندش را تک و تنها می‌ساخت و اجازه کم آوردن در لحظات سخت را نداشت.»

او پس از غلبه بر سرطان و در حالی که سرپرست خانواده بود، در میادین بین‌المللی حضور یافت و مدال نقره پاراآسیایی را به دست آورد.

مهسا جاور، ملی‌پوش باتجربه روئینگ ایران و مدال‌آور آسیایی، نیز در کنار بزرگ کردن دختر خود، یکی از امیدهای اصلی کاروان ایران برای بازی‌های آسیایی ناگویا در سال آینده است.

مرضیه جعفری، مربی موفق، پس از تجربه تلخ از دست دادن فرزند، مسیر حرفه‌ای خود را در مربیگری ادامه داد و امسال عنوان بهترین مربی زن سال آسیا را کسب کرد و افتخاراتش را به روح فرزندش تقدیم می‌کند.

روایت‌های الهام‌بخش مادران در المپیک ۲۰۲۴ پاریس

المپیک پاریس ۲۰۲۴ صحنه‌ای جهانی برای نمایش توانایی زنانی بود که میان تمرینات سنگین المپیکی و مسئولیت‌های مادری تعادل برقرار کردند. این مسابقات مملو از داستان‌های موفقیت مادران بود:

حضور مادران باردار در میادین جهانی

تعدادی از ورزشکاران حتی در دوران بارداری نیز در مسابقات شرکت کردند که نشان از تعهد بی‌نظیر آن‌ها دارد:

• ندا حافظ (شمشیربازی، مصر): با وجود بارداری هفت ماهه در سابر رقابت کرد.
• یایلاگل رمضانووا (تیراندازی با کمان، ترکیه): با بارداری شش‌ماهه شرکت کرد و در یک رقابت حساس پیروز شد. او اظهار داشت که کودک در شکمش زمان مناسب شلیک را به او یادآوری می‌کرده است.

نمونه‌های تاریخی نیز این روند را تأیید می‌کنند؛ از کری والش جنینگز که در المپیک ۲۰۱۲ لندن بدون اطلاع از بارداری پنج هفته‌ای طلای والیبال ساحلی را کسب کرد تا سرنا ویلیامز که در اوپن استرالیا ۲۰۱۷ در دوران بارداری قهرمان شد.