بحران اشتغال نسل Z: از فیلتر هوش مصنوعی تا نظارت «باس‌ویر» در محیط کار

چالش‌های ورود به بازار کار: ترافیک وحشتناک و غربالگری هوش مصنوعی

بازار کار کنونی به وضوح ناامیدکننده به نظر می‌رسد. مایکل مادویتز، اقتصاددان ارشد موسسه روزولت، این وضعیت را «یک ترافیک وحشتناک» توصیف کرده و می‌گوید: «اگر تازه از دانشگاه فارغ‌التحصیل شده‌اید، در حال تلاش برای ورود به یک بزرگراه هستید و هیچ‌کس اجازه نمی‌دهد وارد شوید.» کارفرمایان شرکت‌هایی مانند Airbnb و Intuit با هیجان در مورد حفظ ساختار کوچک شرکت و کاهش تعداد کارکنان صحبت می‌کنند، مادامی که این کار سود کوتاه‌مدت ایجاد کند.

درحالی‌که تجربه کار برای جوانان مدت‌هاست دشوار بوده، رقابت در دوران کنونی به اوج خود رسیده است. با ارسال آنلاین بیشتر درخواست‌های شغلی، تعداد متقاضیان برای هر موقعیت بسیار بیشتر از دهه‌ها پیش است و برای هر شغل باز، صدها نفر رقابت می‌کنند.

نقش هوش مصنوعی در استخدام

امروزه، هوش مصنوعی نقش کلیدی در مراحل اولیه فرآیند استخدام ایفا می‌کند. بسیاری از متقاضیان از همان ابتدا توسط سیستم‌های خودکار غربال می‌شوند، امری که روند درخواست شغل را بیش از پیش غیرانسانی و شبیه یک بازی کرده است.

ریچارد یون، دانشجوی اقتصاد دانشگاه کلمبیا، می‌گوید: «۱۹ تا از ۲۰ مصاحبه با ربات‌ها انجام شد.»

متقاضیان شغل مجبورند رزومه‌های خود را با کلیدواژه‌هایی تطبیق دهند که گمان می‌کنند هوش مصنوعی آن‌ها را می‌پسندد تا شاید فرصتی برای برقراری تماس با یک انسان پیدا کنند. یون این روند را «دیستوپیایی» توصیف کرده است.

نظارت افراطی در محیط کار: ظهور «باس‌ویر»

به‌محض دستیابی به شغل، دیستوپی واقعی آغاز می‌شود. جوانان احساس می‌کنند که شغل‌ها کمتر به راهنمایی و آموزش می‌پردازند و بیشتر با نظارت دقیق همراه هستند. استیوی استیونز ۲۷ ساله، شغل تمام‌وقت خود را در ژوئیه ترک کرد، زیرا احساس می‌کرد بیش از حد تحت کنترل است و حمایت کافی دریافت نمی‌کند.

مدیران انتظار دارند در یک هفته کاری ۴۰ ساعته شش شغل انجام دهید. شرکت من مزایای متوسط داشت و فرصت‌های رشد حرفه‌ای و آموزش بسیار کمی ارائه می‌داد.

استیونز همچنین به استفاده از «تکنولوژی‌های نظارتی» اشاره کرد؛ اپلیکیشن‌هایی که داده‌های شخصی او را بررسی می‌کردند تا میزان تلاشش را بسنجند، که بخشی از حس نظارت دقیق و کنترل بیش از حد بود. اگرچه او اکنون به عنوان فریلنسر با عدم قطعیت بیشتری روبه‌رو است، اما خوشحال‌تر است زیرا کنترل بیشتری بر زمان و انرژی خود دارد.

ردیابی بهره‌وری با «Bossware»

در چند سال گذشته، کارفرمایان از نرم‌افزارهایی موسوم به «bossware» برای ردیابی بهره‌وری کارکنان استفاده کرده‌اند. تحقیقات نشان داده است که در تمام رشته‌ها و سطوح حقوقی، کارفرمایان استفاده از کیبورد، حرکات و تماس‌های تلفنی کارکنان را ردیابی می‌کنند و برای زمان‌هایی که «بیکار» محسوب می‌شوند، امتیاز منفی می‌دهند.

این نوع ردیابی، فعالیت‌های مهمی مانند گفت‌وگو با همکاران، فکر کردن، یا استراحت کردن برای جلوگیری از خستگی را نادیده می‌گیرد. این در حالی است که کارمندان قدیمی‌تر دوره‌ای را تجربه کرده‌اند که چنین ردیابی‌ای فراگیر نبوده است.

بحران سلامت روان و ناامیدی ذهنی

افزایش ناامیدی میان جوانان شاغل در آمریکا در حدود یک دهه اخیر رو به افزایش بوده است. مقاله‌ای که توسط مرکز ملی تحقیقات اقتصادی منتشر شد، داده‌های نظرسنجی سالانه عوامل خطر رفتاری شامل ۴۰۰,۰۰۰ آمریکایی را تحلیل کرد و بر تعداد روزهای بد سلامت روانی (شامل استرس، افسردگی و مشکلات احساسی) تمرکز داشت.

نتایج کلیدی تحلیل داده‌ها:

• نارضایتی در جوانان: در کارمندان زیر ۲۵ سال، سلامت روان آن‌قدر ضعیف است که به طور کلی به اندازه افراد بیکار ناراضی هستند؛ موضوعی که در سال‌های اخیر جدید است.
• شکاف رضایت شغلی: رضایت شغلی افراد زیر ۲۵ سال حدود ۱۵ واحد کمتر از افراد بالای ۵۵ سال بود، در حالی که در همان سال رضایت شغلی برای سایر گروه‌های سنی افزایش یافته بود.
• گروه‌های آسیب‌پذیر: افزایش ناامیدی به ویژه در میان زنان و افراد کم‌سواد شدیدتر است.

الکس بریکسون، یکی از نویسندگان این مقاله، حدس می‌زند که محیط کار به طور قابل توجهی بدتر شده است؛ اگرچه کارفرمایان روز کاری را طولانی‌تر نمی‌کنند، اما میزان کاری که در هر ساعت انتظار می‌رود افزایش یافته است، زیرا هر حرکت کارکنان ضبط و ثبت می‌شود. او این وضعیت را تضعیف «یک اصل اساسی در کیفیت شغل» می‌داند: این ایده که فرد باید نسبت به کاری که انجام می‌دهد، تا حدی اختیار داشته باشد، نه اینکه صرفاً مانند یک ربات هدایت شود.

راهکارهای نسل Z: کارآفرینی و اتحادیه‌گرایی

افراد نسل Z نسبت به این وضعیت واکنش‌های متفاوتی نشان می‌دهند. هم استیونز و هم یون گفته‌اند که در حال حاضر کارآفرینی و فریلنسینگ را امن‌تر از کار شرکتی می‌بینند. راه دیگر، تشکیل اتحادیه‌های کارگری است. این پرسش مطرح است که آیا حمایت دوباره جوانان از اتحادیه‌ها در آمریکا می‌تواند راهی برای کاهش این نارضایتی فزاینده باشد یا خیر.