سند همکاری راهبردی ایران و چین؛ سندی فراتر از تغییر دولت‌ها و مبنای روابط دوجانبه

خطیب‌زاده با اشاره به پیشینه این توافق، خاطرنشان کرد که ارتقاء روابط دوجانبه به سطح مشارکت جامع راهبردی، یک تصمیم استراتژیک در بالاترین سطوح رهبری دو کشور بوده است. این اقدام، زمینه را برای تدوین یک نقشه راه بلندمدت فراهم آورد که در نهایت منجر به امضای سند همکاری راهبردی شد.

• سال ۱۳۹۴: موافقت رهبران دو کشور برای ارتقاء سطح روابط به مشارکت جامع راهبردی.
• سال ۱۴۰۰: امضای سند همکاری راهبردی بر مبنای سطح جدید روابط.
• دی‌ماه ۱۴۰۰: آغاز عملیاتی شدن سند همکاری راهبردی.

وی تصریح کرد که سند همکاری راهبردی، امروز و به رغم تمامی تغییرات دولت‌ها در ایران، همچنان به عنوان سند پایه و مبنای اصلی روابط دوجانبه ایران و چین شناخته می‌شود. این موضوع نشان‌دهنده عمق و ماهیت فراحزبی و استراتژیک این توافق است.

در همین راستا، برنامه‌های امروز و فردای مجمع گفت‌و‌گو اندیشکده‌ای ایران و چین به این امر اختصاص یافته است که اندیشمندان و کارشناسان دو کشور در جلساتی تخصصی و بسته، چگونگی حرکت به سمت تحقق اهداف مندرج در این سند را واکاوی و بررسی کنند. این بررسی‌ها با در نظر گرفتن چندین عامل کلیدی صورت می‌گیرد:

«اندیشمندان دو کشور در صددند چگونگی حرکت به سمت تحقق اهداف مندرج در سند مذکور را با در نظر گرفتن تغییرات محیط پیرامونی و الزامات ناشی از ابتکارات روسای جمهور دو کشور و اقتضائات دقیق برنامه‌های توسعه پنج‌ساله ایران و همچنین توسعه کشور چین واکاوی و بررسی کنند.»

این جلسات کارشناسی، تلاش می‌کند تا با تحلیل دقیق تغییرات محیط پیرامونی و تطبیق آن با برنامه‌های توسعه‌ای پنج‌ساله ایران و مسیر توسعه چین، راهکارهای عملی برای پیشبرد اهداف راهبردی مشترک ارائه دهد.