داستان تکان‌دهنده تغییر پروتکل‌های پزشکی: جراحی قلب نوزادان بدون مسکن در دهه ۸۰

جراحی‌های تهاجمی و فقدان تسکین درد

جراحی قلب بر روی نوزادان در آن زمان، روشی بسیار تهاجمی و دردناک محسوب می‌شد. این عمل‌ها شامل برش‌های گسترده در پهلو، گردن و قفسهٔ سینه، باز کردن استخوان جناغ و کنار زدن دنده‌ها بود. با این حال، درد ناشی از این اقدامات با هیچ دارویی تسکین داده نمی‌شد.

باور غالب و رایج در میان پزشکان و جراحان آن دوره این بود که نوزادان، به‌ویژه نوزادان نارس، نمی‌توانند درد را تجربه کنند. آن‌ها معتقد بودند که واکنش‌های نوزادان به محرک‌های درد، صرفاً بازتاب‌های عصبی (رفلکس) است و نه احساس واقعی درد.

در دهه ۱۹۸۰، تنها دارویی که برای نوزادان تحت جراحی استفاده می‌شد، داروهای فلج‌کننده عضلانی بود تا از حرکت آن‌ها در طول عمل جلوگیری شود، اما این داروها هیچ تأثیری بر تسکین درد نداشتند.

شواهد علمی و تغییر پارادایم

با پیشرفت علم و فناوری، مطالعات مدرن پزشکی با استفاده از تصویربرداری تشدید مغناطیسی (MRI) نشان داد که این باور قدیمی کاملاً اشتباه بوده است. نتایج این تحقیقات حاکی از آن بود که:

• مغز نوزادان، پاسخی مشابه با مغز بزرگسالان به محرک‌های درد نشان می‌دهد.
• آستانهٔ تحمل درد در نوزادان، حتی از بزرگسالان نیز پایین‌تر است.
• واکنش‌های نوزادان به جراحی و مداخلات پزشکی، احساس واقعی درد است و نه صرفاً بازتاب‌های عصبی.

نقش مادر جفری در اصلاح یک رویه پزشکی

متأسفانه، جفری لاوسون پس از جراحی جان خود را از دست داد. مادرش، جیل لاوسون، پس از این واقعه، به مدافع سرسخت این ایده تبدیل شد که نوزادان قادر به احساس درد هستند و باید در طول جراحی‌ها از مسکن استفاده کنند. تلاش‌های او در نهایت به ثمر نشست.

از سال ۱۹۸۷، جامعه پزشکی سرانجام پذیرفت که در طول سال‌های متمادی، نوزادان بی‌شمار بدون هیچ‌گونه تسکین درد، تحت جراحی‌های بسیار دردناک قرار گرفته‌اند. این پذیرش، منجر به تغییرات اساسی در پروتکل‌های پزشکی و استفاده اجباری از داروهای مسکن برای نوزادان در طول جراحی‌ها شد و فصلی جدید در اخلاق و رویه‌های پزشکی گشود.