برترین‌های ۲۰۲۵: رتبه‌بندی ۱۰ بازی اکشن ماجراجویی سال جاری

۱. Death Stranding 2: On the Beach

بار دیگر هیدئو کوجیما ثابت کرد که نبوغ او تنها محدود به ژانر اکشن مخفی‌کاری نیست، هرچند در این عنوان جدید می‌توان ریشه‌های سری Metal Gear را مشاهده کرد. Death Stranding 2 با درس گرفتن از کاستی‌های نسخه اول، توانسته آن‌ها را تا حد زیادی برطرف سازد.

هسته اصلی گیم‌پلی همچنان بر جابه‌جایی بارها در مسافت‌های طولانی متمرکز است، اما تنوع محیط‌ها و نقشه‌ها به شکل چشمگیری افزایش یافته است. بازی از نظر اکشن تقویت شده و عناصر مخفی‌کاری کوجیما در آن به خوبی قابل لمس هستند. تمامی جزئیات، از قابلیت عکاسی گرفته تا تنوع نقشه‌ها و نحوه جابجایی بارها، عمیق‌تر و متنوع‌تر شده‌اند، بدون آنکه آسیبی به اساس و بنیان بازی وارد شود. داستان بازی نیز بسیار احساسی و نفس‌گیر روایت می‌شود.

۲. Split Fiction

این بازی، مشابه با سایر آثار یوزف فارس (Josef Fares)، با تاکید بر تجربه کوآپ دونفره توسعه یافته است. Split Fiction ماجراهای دو نویسنده به نام‌های زوئی (Zoe) و میو (Mio) را دنبال می‌کند که در یک دستگاه شبیه‌سازی ذهن گیر افتاده‌اند.

این ایده جذاب منجر به خلق دنیاها و صحنه‌های شگفت‌انگیزی شده است. اگرچه بازی از حیث داستانی نتوانسته به ماندگاری It Takes Two برسد، اما از نظر گیم‌پلی یک قدم جلوتر است. بیشتر زمان بازی صرف سکوبازی‌های سرگرم‌کننده، حل پازل‌های متنوع و گاهی مبارزه با دشمنان می‌شود. ضرب‌آهنگ بازی بسیار سریع است و تجربه آن به دلیل منحصر به فرد بودن در صنعت بازی، بسیار دلپذیر است.

۳. Hollow Knight: Silksong

Hollow Knight: Silksong با هیاهوی بسیاری به بازار آمد و توانست هم مخاطبان جدید را جذب کند و هم طرفداران قدیمی را راضی نگاه دارد. این بازی نیز مانند قسمت قبل یک عنوان مترویدوانیایی دوبعدی و بسیار سخت است که در آن مبارزه‌های تن‌به‌تن و سکوبازی حرف اول را می‌زنند.

• گیم‌پلی به لطف حرکات نرم و آکروباتیک قهرمان داستان، Hornet، بسیار سریع و درگیرکننده است.
• سکوبازی‌ها که حالا عمودی‌تر از بازی قبلی هستند، جذابیت بالایی دارند.
• بازی در همه زمینه‌ها دشوار است و نبرد با باس‌ها نفس‌گیر دنبال می‌شود.

از دیگر نقاط قوت Silksong، طراحی هنری زیبا، داستان عمیق و انیمیشن‌های دوبعدی دیدنی کاراکترها است. تنها ایراد احتمالی، تکرار مکرر مسیر برای رسیدن به باس‌ها است.

۴. Silent Hill f

شرکت کونامی (Konami) سال‌های بسیار خوبی را سپری می‌کند و Silent Hill f با وجود تغییرات شدید نسبت به سایر عناوین این مجموعه، بسیار درخشان ظاهر شد. داستان بازی از نقشه اصلی سایلنت هیل خارج شده و در شهری کوچک در ژاپن چند دهه پیش جریان دارد.

مبارزه تن‌به‌تن نقش بسیار مهمی در مواجهه با دشمنان ایفا می‌کند که حتی برخی را به اشتباه انداخته که بازی از مبانی سبک سولزلایک پیروی می‌کند. خوشبختانه این عنوان کماکان اصالت سری را حفظ کرده و شما می‌توانید مثل یک Silent Hill کلاسیک از بسیاری از دشمنان فرار کنید. با این حال، گیم‌پلی تکراری و نقشه‌های نه چندان جالب مراحل جهان موازی، مهم‌ترین مشکلات بازی هستند.

۵. Ghost of Yotei

این بازی شاید خلاقانه‌ترین انحصاری سونی نباشد، اما کماکان در میان بازی‌های شمشیری جهان باز بسیار موفق عمل می‌کند. در یک نگاه کلی، بازی از نظر گیم‌پلی و گرافیک بسیار شبیه به Ghost of Tsushima است و چندان از فرمول قدیمی فاصله نمی‌گیرد.

ماجرا این بار چند قرن پس از حمله مغول‌ها جریان دارد و قصه‌ای شخصی‌تر از انتقام را در مناطق کوهستانی شمال ژاپن روایت می‌کند. ویژگی‌های جدید بازی شامل چندین سلاح جدید مانند کوساریگاما و اوداچی است. لذت بردن از Yotei تا حد زیادی به علاقه شما به نسخه قبلی بستگی دارد.

۶. Metal Gear Solid Delta: Snake Eater

سری Metal Gear سرانجام با ریمیک یکی از محبوب‌ترین نسخه‌های خود بازگشت. بازسازی Snake Eater تغییرات اندکی از نظر گیم‌پلی داشته، اما به لطف موتور پایه UE 5، گرافیک فنی خیره‌کننده‌ای را به نمایش می‌گذارد.

این بازی دقیقاً همان تجربه نظامی-جاسوسی سال ۲۰۰۴ است و خوبی‌ها و مشکلات آن نسخه قدیمی را با خود به همراه دارد. متأسفانه، ظاهراً توسعه‌دهنده در بهینه‌سازی اثر دچار مشکل بوده و بازی ایرادات قابل‌توجهی در حفظ نرخ فریم دارد. با این حال، این مشکلات مانع از تجربه یکی از برجسته‌ترین محصولات تاریخ صنعت بازی نمی‌شوند. حالت چند نفره این عنوان نیز اخیراً به‌صورت رایگان در دسترس قرار گرفته است.

۷. Assassin’s Creed Shadows

Shadows دقیقاً ادامه دهنده سنت همیشگی Assassin’s Creed است و نه عملکردی بهتر و نه بدتر از نسخه‌های اخیر دارد. ایراد اصلی بازی محدودیت‌های کنترل و قابلیت‌های شخصیت یاسوکه (Yasuke) عنوان شده است.

با این حال، گیم‌پلی بازی در مجموع مشکل خاصی ندارد، به‌خصوص هنگام کنترل شخصیت نائوئه (Naoe). او حرکات، تجهیزات و قدرت‌های سرگرم‌کننده‌ای به‌خصوص برای کارهای مخفیانه دارد. نقشه بازی نیز وسیع، زیبا و پر از فعالیت است، هرچند بسیاری از این فعالیت‌ها تکراری و بی‌هدف هستند. Shadows اثری قابل قبول است که نوآوری خاصی در بحث گیم‌پلی ندارد.

۸. Hell Is Us

این بازی در ابتدا با یک نقش‌آفرینی سولزلایک اشتباه گرفته می‌شد، اما محصول نهایی بیشتر بر بخش ماجراجویی و اکتشاف تأکید دارد. بازی از صفات منحصر به فردی برخوردار است، از جمله کارگردانی که سابقه کار روی Deus Ex: Human Revolution را داشته و مبارزات تن به تن فیزیک‌محور.

ویژگی خاص Hell Is Us این است که در پیمایش مراحل و حل پازل‌ها، شما را راهنمایی نمی‌کند و باید خودتان به اکتشاف بپردازید. این امر احتمال گم شدن و سردرگم بودن را بالا می‌برد. ایراد مهم بازی، مبارزات خیلی ساده با دشمنان تکراری است. در مجموع، داستان و فضاسازی قوی و همچنین معماهای متنوع، نقاط قوت اصلی این بازی هستند.

۹. Metroid Prime 4: Beyond

Metroid Prime 4 پس از سال‌ها انتظار سرانجام تکمیل و عرضه شد. متأسفانه نسخه اخیر نتوانسته در حد استانداردهای مورد انتظار از این فرنچایز معروف نینتندو ظاهر شود؛ به‌خصوص که گویا بازی از نظر ایده ورشکسته است.

برخی عناصر گیم‌پلی که به بازی اضافه شده‌اند، چندان جالب نیستند؛ مثلاً یک نقشه وسیع و آزاد که می‌توان با موتور سیکلت آن را پیمود، اما این بخش تقریباً خالی و مرده است. با این همه، گیم‌پلی اصلی سری که در اینجا هم تکرار شده، کماکان جذاب و مهیج است؛ به‌خصوص نبرد با باس‌ها و عبور از چالش‌ها. مجموعاً بازی در فرمول قدیمی‌اش موفق و در عناصر جدیدش ضعیف ظاهر می‌شود.

۱۰. Revenge of the Savage Planet

این یک ادامه مستقل از بازی Journey to the Savage Planet است که تغییر مهمی در زاویه دید داشته؛ دید اول شخص کنار گذاشته شده و با یک اثر سوم شخص طرف هستیم. این تغییر موجب تأکید بیشتر روی سکوبازی شده است.

اکتشاف نیز بخش مهمی از زمان شما را به خود اختصاص می‌دهد؛ از اسکن کردن پوشش گیاهی و حیات وحش سیاره‌ها گرفته تا بازگشایی مسیرهای جدید به سبک مترویدوانیا. یکی از نقاط قوت اصلی بازی، زبان طنز و نیش‌دار آن نسبت به سیستم سرمایه‌داری و کنترل کمپانی‌های بزرگ است. مشکل اصلی بازی این است که نبرد و تیراندازی در آن در مقایسه با عناوین مطرح سوم شخص، جذابیت خاصی ندارد، اما عنصر ماجراجویی این ضعف را تا حد زیادی جبران کرده است.